แผนกำจัดเสี้ยนหนาม

“เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าสิ่งที่จ้าวหมิงซ่อนไว้ในหอตำราของจวนตระกูลจ้าว... คือสิ่งเดียวที่จะกระชากหน้ากากคนสารเลวผู้นั้นลงมาได้?” เสียงของข้าเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยัง ‘อาหลิน’ บ่าวคนสนิทที่ข้าชุบเลี้ยงมาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อกลับคมกริบดุจใบมีด ข้าขยับพัดในมือเบาๆ กลิ่นกำยานอ่อนๆ ในห้องหนังสือไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังร้อนรุ่มด้วยเพลิงแค้นสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย อาหลินคุกเข่าลงกับพื้นพรมปักลายดอกโบตั๋น ก้มหน้าต่ำจนแทบชิดอก “คุณหนูเจ้าคะ ข้าสืบจนแน่ชัดแล้ว จ้าวหมิงไม่ได้เพียงแค่ยักยอกเงินกองกลางตระกูลเพื่อปรนเปรอหญิงคณิกาในหอหรรษา แต่เขายังแอบติดต่อกับคนของพรรคเมฆาแดง... กลุ่มโจรที่ฮ่องเต้กำลังตามล่าหัวอยู่เจ้าค่ะ หลักฐานทั้งหมดอยู่ในกล่องไม้แกะสลักลายหงส์ที่เขามักจะพกติดตัวหรือซ่อนไว้ในห้องลับหลังชั้นตำรานั่น” ข้ายกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกสะใจแล่นผ่านหัวใจจนสั่นสะท้าน จ้าวหมิง... บุรุษที่เคยพร่ำบอกรักข้าจนหมดใจ บุรุษที่ข้าเคยยอมมอบทั้งชีวิตและทรัพย์สินให้ เพียงเพื่อจะถูกมันถีบหัวส่งไปตายในกองเพลิงคราวก่อน บัดนี้ เจ้ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองด้วยมือของเจ้าเองสินะ “ดี...” ข้าทอดเสียงยาว “ในเมื่อเขากล้าเล่นกับไฟ ก็อย่าหาว่าข้าใจดำที่ส่งเขาไปลงนรกขุมที่ลึกที่สุด อาหลิน เจ้าจงนำคนของเราแทรกซึมเข้าไปในคืนวันเทศกาลโคมไฟ... ในวันที่ทุกคนกำลังเมามายกับแสงสี คือโอกาสที่เขาจะประมาทที่สุด” “แต่คุณหนูเจ้าคะ... เฉินอ๋องส่งคนมาถามถึงท่านหลายครั้งในช่วงสองวันนี้ ดูเหมือนพระองค์จะทรงระแคะระคายเรื่องที่เรากำลังเคลื่อนไหว” อาหลินเงยหน้าขึ้น สายตาของนางมีความกังวลฉายชัด ข้าลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดที่หน้าหน้าต่างบานเฟี้ยม มู่หรงเฟย... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นผู้นั้น เขามีสายตาที่มองทะลุถึงก้นบึ้งของจิตใจคน การที่เขาสนใจข้า ไม่ใช่เพราะเสน่ห์หา แต่เพราะเขากำลังมองหา ‘อาวุธ’ ที่จะใช้ฟาดฟันกับขั้วอำนาจในวังหลวง และข้า ก็คือหมากตัวที่น่าสนใจที่สุดในกระดานนี้ “บอกพระองค์ไปว่า ข้าเพียงแค่กำลังเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้แก่ ‘สหายเก่า’ ที่รักยิ่งของข้า” ข้าหัวเราะในลำคอเบาๆ “ใครจะไปรู้ล่ะ... บางทีการมีท่านอ๋องมาเป็นพยานในวัน ‘เปิดโปง’ อาจจะทำให้ละครฉากนี้สนุกขึ้นเป็นกอง” คืนเทศกาลโคมไฟมาถึงไวเกินคาด แสงไฟระยิบระยับล้อไปกับผิวน้ำในคลองเมืองหลวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมผู้คน ทว่าในความวุ่นวายนั้น ข้ากลับยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดของระเบียงชั้นสองในโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามจวนตระกูลจ้าว ในมือของข้ามีจดหมายลับที่อาหลินเพิ่งนำมาให้หลังจากเสี่ยงตายบุกเข้าไปในห้องลับของมัน ทว่า ทันทีที่ข้ากางกระดาษแผ่นนั้นออกมาอ่าน รอยยิ้มเย้ยหยันก็ต้องชะงักค้าง นี่ไม่ใช่บันทึกการคอรัปชั่น... แต่มันคือรายชื่อ ‘ขุนนาง’ ที่หนุนหลังจ้าวหมิง และชื่อที่ปรากฏอยู่ลำดับท้ายสุด กลับเป็นลายเซ็นที่ข้าคุ้นตาที่สุด... ลายเซ็นของ ‘มู่หรงเฟย’ “คุณหนู! เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ! จ้าวหมิงไม่อยู่ที่จวน แต่เขากำลังมุ่งหน้ามาที่โรงเตี๊ยมนี้... ดูเหมือนเขาจะรู้ว่ามีคนบุกห้องลับ!” อาหลินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก ข้าขยำจดหมายในมือแน่นจนยับเยิน หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นปนตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่แผนกำจัดเสี้ยนหนามธรรมดาแล้ว แต่นี่คือกับดัก! ข้าถูกต้อนเข้ามุมโดยชายที่ข้าคิดว่าคือพันธมิตร แต่ที่แท้เขาก็คือคนชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ขณะที่ข้ากำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อหาทางหนี ประตูห้องพักก็ถูกถีบออกอย่างแรง บานไม้กระเด็นหลุดไปตามแรงปะทะ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตานั้นกลับดูเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “ไง... ว่าที่พระชายาของข้า ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่นซนกับของที่มันอันตรายเกินไป” เสียงของมู่หรงเฟยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่กดดัน ข้าหันไปเผชิญหน้ากับเขา มือข้างหนึ่งซ่อนมีดสั้นไว้ใต้แขนเสื้อ พร้อมที่จะแทงทะลุหัวใจของบุรุษตรงหน้าได้ทุกเมื่อหากเขาคิดจะขัดขวางการแก้แค้นของข้า “ท่านเล่นเกมนี้มานานเท่าไหร่แล้ว... ท่านอ๋อง?” ข้าแค่นยิ้ม ถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดี เขาก้าวเข้ามาใกล้จนข้าสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาเชยคางข้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความปรารถนาที่อ่านไม่ออก “จนกว่าข้าจะได้เจ้ามาอยู่ในกำมืออย่างไรล่ะ... หลินเยว่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า จ้าวหมิงที่ข้าสั่งให้มาปิดปากเจ้า... กำลังจะมาถึงหน้าประตูห้องนี้แล้ว เจ้าจะเลือกอย่างไร? จะฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง หรือจะยอมก้มหัวขอความช่วยเหลือจากข้า เพื่อแลกกับการรอดชีวิตไปล้างแค้นในวันหน้า?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับการทวงคืนความแค้นในครั้งนี้นะคะ