จอมบงการที่แท้จริง

“กรงของเจ้าหรือจ้าวหมิง? เจ้ามั่นใจนักหรือว่าข้าคือเหยื่อ… ไม่ใช่ ‘เพลิง’ ที่จะเผากรงนี้ให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเจ้า?” คำพูดของข้าดังก้องกังวานอยู่ในห้องโถงที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า จ้าวหมิงชะงักไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาไหววูบด้วยความระแวงที่ปิดไม่มิด มือที่ถือจอกเหล้าสั่นระริกจนของเหลวใสภายในกระฉอกออกมาเปรอะเปื้อนข้อมือ “เจ้ามันก็แค่หญิงสาวที่โชคดีรอดมาได้จากการลอบสังหารครั้งก่อน อย่าได้ลำพองใจไปนักเลยหลินเยว่” เขาเค้นเสียงต่ำ พยายามเรียกความมั่นใจกลับมา “เจ้าไม่มีหลักฐานอะไรสักอย่างที่สาวถึงตัวข้าได้ คนในจวนนี้ทุกคนล้วนจงรักภักดีต่อข้า และที่สำคัญ… คนที่เจ้าวางใจที่สุด ต่างหากที่ถือมีดรอจ่อคอหอยเจ้าอยู่” ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกชัน ข้ายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้ออย่างใจเย็น สายตาทอดมองไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดออกรับลมยามค่ำคืน ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาตรงๆ “เจ้าหมายถึง ‘จดหมาย’ ที่ถูกสลับตัวไปเมื่อสามวันก่อน หรือหมายถึง ‘สายลับ’ ที่ฝังตัวอยู่ในเรือนดอกท้อของข้ากันล่ะ?” สีหน้าของจ้าวหมิงถอดสีทันที เขาทำจอกเหล้าหลุดมือตกลงบนพื้นกระเบื้องดังเพล้ง! เศษกระเบื้องแหลมคมกระเด็นไปบาดเข้าที่เท้าของเขา แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจความเจ็บปวด สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้คือความจริงที่ว่า แผนการที่เขามั่นใจนักหนาว่าไร้รอยต่อ กลับถูกข้าถอดรื้อออกเป็นชิ้นๆ เหมือนของเล่นเด็ก ข้าเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ เสียงฝีเท้าของข้าที่กระทบพื้นหินดูราวกับเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบของเขา “เจ้าคิดว่าหลินเฟยเฟยเป็นหมากตัวสำคัญของเจ้าใช่ไหม? น้องสาวผู้อ่อนหวานที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก... น่าขำสิ้นดี ที่แท้แล้ว หมากที่เจ้าวางไว้บนกระดานนี้ กลับเป็นตัวเดินที่ทำลายกระดานของเจ้าเอง” “เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า!” จ้าวหมิงถอยหลังกรูดไปจนติดผนัง ข้าหยุดเดิน รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเยือกเย็นและงดงามราวกับปีศาจจำแลง “จ้าวหมิง ความผิดพลาดที่สุดของเจ้าไม่ใช่การหักหลังข้าในชาติก่อน แต่มันคือการดูแคลนสตรีที่เจ้านึกว่าโง่งมมาโดยตลอด เจ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้คนที่คอยใส่ยาพิษลงในชาร้อนๆ ของข้าลอยนวลไปได้โดยไม่วางแผนซ้อนแผน?” ทันใดนั้น บานประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง กลิ่นอายกดดันที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ข้าไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นผู้ใด... เฉินอ๋อง ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ในดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายที่คาดเดาไม่ได้ “การแสดงงิ้วฉากนี้ สนุกกว่าที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว” เฉินอ๋องกล่าวพลางเดินเข้ามาเคียงข้างข้า เขามองจ้าวหมิงด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูหนอนแมลงที่ดิ้นรนก่อนตาย “ท่านอ๋อง! ข้าไม่รู้เรื่อง… นางใส่ร้ายข้า!” จ้าวหมิงรีบคุกเข่าลงกับพื้น ละทิ้งศักดิ์ศรีของบุรุษผู้มีความทะเยอทะยานจนหมดสิ้น ข้าหยิบม้วนกระดาษบางๆ ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วโยนมันลงตรงหน้าเขา “ในม้วนนี้คือรายชื่อของขุนนางที่รับสินบนจากเจ้า และหลักฐานเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงหลินเฟยเฟย... โอ้ ข้าลืมบอกไป หลินเฟยเฟยไม่ได้เป็นคนทรยศเพียงคนเดียวหรอกนะ เพราะคนที่เป็น ‘จอมบงการ’ ผู้อยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลข้าในชาตินี้ ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน” ข้าหันไปหาเฉินอ๋อง สบตากับเขาครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับมาที่จ้าวหมิง “เจ้าอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนส่งจดหมายลับให้ข้าเมื่อเช้านี้?” จ้าวหมิงเบิกตากว้าง เขาสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว “ใคร... ใครกัน!” ข้าขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงลม “คนในตระกูลจ้าว... บิดาที่แท้จริงของเจ้าอย่างไรล่ะ” จ้าวหมิงหน้าซีดเผือดเหมือนศพทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยความไม่เชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้! ท่านพ่อไม่มีทาง…” ยังไม่ทันที่เขาจะได้กล่าวจบ ร่างในชุดดำสนิทร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังม่านห้อยระย้า ร่างนั้นสวมหน้ากากเหล็กปิดบังใบหน้าครึ่งบน ทว่าแววตาที่มองลงมายังจ้าวหมิงนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาและอำนาจที่เหนือกว่า บุคคลนั้นก้าวออกมาหยุดตรงหน้าจ้าวหมิง ก่อนจะก้มลงคว้าคอเสื้อของเขาขึ้นมาอย่างแรง “เจ้าช่างเป็นบุตรชายที่น่าผิดหวังยิ่งนัก จ้าวหมิง… ความล้มเหลวของเจ้าในครั้งนี้ ทำให้ข้าต้องตัดสินใจ ‘ตัดกิ่งไม้ที่เน่าเสีย’ ทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้” เสียงของชายปริศนาผู้นี้ทุ้มต่ำและเย็นเยียบ ชวนให้ใจสั่นสะท้าน ข้ากอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ เพราะในที่สุด หมากตัวสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของจ้าวหมิงก็ปรากฏตัวขึ้นเสียที แต่แล้ว จู่ๆ ชายปริศนาก็หันมามองข้า แววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความเหี้ยมเกรียม แต่มันกลับมีความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ เขาค่อยๆ ปลดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของข้ากระตุกวูบ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่ข้าควรจะฆ่าไปตั้งแต่อดีตชาติ คนที่ข้าคิดว่า ‘ตายไปแล้ว’ ด้วยมือของข้าเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการล้างแค้นของข้านะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงค่ะ!