แผนซ้อนแผน

"พี่หญิง... ท่านแน่ใจแล้วหรือเจ้าคะว่าชุดที่ท่านเลือกให้ข้า จะทำให้ฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นความงดงามที่แท้จริงของข้าได้?" เสียงหวานหยดราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษของ 'หลินเฟยเฟย' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องแต่งตัว มือเรียวบางของนางลูบไล้เนื้อผ้าไหมโปร่งแสงสีชมพูอ่อนที่หลินเยว่เป็นคนหยิบยื่นให้ด้วยตัวเอง ทว่าแววตาของหลินเฟยเฟยกลับวาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยานที่ปิดไม่มิด หลินเยว่ไม่ได้หันไปมอง เพียงแต่หยิบปิ่นหยกสลักลายดอกโบตั๋นขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างใจเย็น นางแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เสียงของนางราบเรียบดั่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น "เจ้าเป็นน้องสาวที่ข้ารักที่สุด ความงามของเจ้าสมควรถูกเชิดชูด้วยสิ่งที่คู่ควร ชุดนี้ปักด้วยดิ้นเงินแท้ที่ข้าอุตส่าห์ไปขอมาจากช่างหลวง หากเจ้าสวมใส่ในงานแสดงความสามารถคืนนี้... รับรองว่าสายตาของฝ่าบาทและจ้าวหมิง จะไม่มีวันละไปจากเจ้าได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว" หลินเฟยเฟยยิ้มกว้าง แววตาฉายชัดถึงความสะใจที่กำลังจะเกิดขึ้น นางเชื่อสนิทใจว่านี่คือแผนการที่หลินเยว่พยายามประจบสอพลอเพื่อรักษาตำแหน่งพี่สาวคนโตไว้ โดยหารู้ไม่ว่าทุกฝีก้าวที่นางเหยียบย่าง คือการเดินเข้าสู่ปากเหวที่หลินเยว่ขุดไว้อย่างประณีต เมื่อถึงเวลาค่ำคืน ณ ลานกว้างกลางพระราชวัง แสงเทียนวับแวมนับร้อยส่องกระทบใบหน้าของผู้คนในงานเลี้ยง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโอ่อ่าและเสียงดนตรีที่บรรเลงคลอเคล้า หลินเฟยเฟยปรากฏตัวในชุดที่หลินเยว่เลือกให้ นางดูโดดเด่นและเย้ายวนใจเกินใคร ทว่าเมื่อนางก้าวออกมากลางฟลอร์เพื่อแสดงระบำพัด จังหวะที่นางสะบัดพัดออกด้วยความมั่นใจเกินร้อยนั้นเอง... พรึ่บ! เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดดังก้องกังวานไปทั่วโถงใหญ่ แทนที่ดิ้นเงินจะสร้างความตระการตา กลับกลายเป็นว่าความร้อนจากเทียนนับร้อยที่รายล้อมอยู่รอบเวที ทำปฏิกิริยากับสารเคมีบางอย่างที่หลินเยว่แอบเคลือบไว้บนผ้าตั้งแต่ต้น ชุดที่เคยสวยสง่ากลับเริ่มเปลี่ยนสีและส่งกลิ่นฉุนกึก ก่อนจะร่วงหล่นลงตามแรงเหวี่ยง เผยให้เห็นชั้นในสีแดงสดที่นางตั้งใจใส่มาเพื่อ 'มัดใจ' จ้าวหมิง แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ประจานความร่านเร้าของนางต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ "กรี๊ดดด!" เสียงกรีดร้องของหลินเฟยเฟยดังลั่น กลบเสียงดนตรีจนสิ้น นางรีบทรุดตัวลงนั่ง พยายามใช้เศษผ้าที่เหลือปิดบังร่างกายด้วยความตื่นตระหนก สายตาที่นางมองมายังหลินเยว่เปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นและตระหนกสุดขีด หลินเยว่เพียงแต่จิบน้ำชาในมืออย่างสงบ สายตาของนางปะทะกับสายตาของจ้าวหมิงที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความอับอายที่คู่หมั้นของตนทำเรื่องงามหน้าเช่นนี้ "พี่หญิง! ท่านทำอะไรกับข้า!" หลินเฟยเฟยแผดเสียงในขณะที่ทหารองครักษ์กำลังรีบนำม่านมาคลุมตัวนาง หลินเยว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปหาด้วยท่าทางตกอกตกใจที่เสแสร้งได้แนบเนียนที่สุด "เฟยเฟย! เจ้าทำอะไรลงไป? เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้มางานสำคัญ? ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าชุดสีขาวบริสุทธิ์นั้นเหมาะสมกว่า แต่เจ้ากลับยืนกรานจะใส่ชุดสีแดงฉานนี่... เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน?" คำพูดเพียงประโยคเดียว เปลี่ยนสถานะจากผู้กระทำกลายเป็นผู้หวังดีที่ถูกหักหลังทันที เหล่าขุนนางเริ่มซุบซิบ ท่าทีของจ้าวหมิงเริ่มเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดระแวงในตัวหญิงสาวที่เขากำลังจะร่วมหอลงโรงด้วย ทว่าท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลินเยว่กลับรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังนางจากมุมมืดของศาลาเก๋ง เป็น 'เฉินอ๋อง' มู่หรงเฟย ผู้ชายที่กุมอำนาจเงาของแผ่นดิน เขากำลังยกจอกเหล้าขึ้นให้ช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าใจ เมื่อหลินเยว่หันกลับมา นางกลับพบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีลายมือคุ้นตาถูกวางทับอยู่บนโต๊ะของนาง ทั้งที่นางแน่ใจว่าไม่มีใครเข้าใกล้จุดนี้ได้เลยตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้อความบนกระดาษสั้นกระชับจนทำให้หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ: *"แผนของเจ้าช่างงดงามหลินเยว่... แต่น่าเสียดายที่คนผู้อยู่เบื้องหลังชุดผ้าไหมชุดนี้ ไม่ได้มีแค่เจ้าเพียงคนเดียว... หันกลับไปมองข้างหลังเสียสิ เจ้าไม่ได้เป็นคนเดียวที่เดินอยู่ในหมากกระดานนี้"* ลมเย็นยะเยือกวูบหนึ่งปะทะที่ท้ายทอย หลินเยว่ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ทว่าภาพที่เห็นไม่ใช่หลินเฟยเฟยที่กำลังถูกหามออกไป แต่เป็นบุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่... จ้าวหมิงเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก ราวกับว่าความอัปยศของหลินเฟยเฟยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาเต็มใจสละเพื่อจับผิดตัวนางเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยเป็นกำลังใจให้หงส์เพลิงตัวนี้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งนะคะ