พบกับบุรุษลึกลับ

"เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงหมากบนกระดานของเจ้าอย่างนั้นหรือ... คุณชายมู่หรง" สุ้มเสียงของหลินเยว่เรียบเรื่อยดุจผิวน้ำในยามไร้ลม แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายดูจะเบาบางลง นางมิได้หลบสายตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวของบุรุษตรงหน้า ตรงกันข้าม หลินเยว่กลับเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางดื้อรั้นและเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ มู่หรงเฟย หรือเฉินอ๋องผู้ทรงอำนาจแห่งวังหลวง แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน เขาจงใจขยับกายเข้าใกล้จนหลินเยว่ได้กลิ่นไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของบุรุษที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน "หมากบนกระดานมักจะไม่มีความคิดเป็นของตนเอง คุณหนูหลิน" เขากระซิบข้างใบหูนาง ลมหายใจอุ่นร้อนนั้นทำให้ขนอ่อนที่ต้นคอของนางลุกชัน "แต่เจ้า... กลับทำให้ข้าฉงนใจนัก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เหยื่อเริ่มหันกลับมาคำรามใส่พรานล่า" หลินเยว่คลี่ยิ้มหวาน ทว่าในดวงตามิได้ยิ้มตาม "เหยื่อที่เจ้าว่า อาจจะเป็นเสือหมอบที่รอเวลาขย้ำลำคอพรานเมื่อเผลอไผลก็เป็นได้ค่ะ เฉินอ๋อง" ภายในงานเลี้ยงชมบุปผาที่ประดับประดาด้วยโคมไฟนับพันดวง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความหรูหรา เสียงบรรเลงดนตรีที่แสนอ่อนหวานกลับกลายเป็นฉากหลังที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง หลินเฟยเฟยที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก จ้องมองภาพนั้นด้วยความริษยาจนใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ นางกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด 'นังพี่สาวไร้ค่า... นังคนดวงแข็ง! เหตุใดต้องเป็นนางที่ได้รับความสนใจจากท่านอ๋อง!' หลินเฟยเฟยกัดฟันกรอด ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูอ่อนหวานดุจเทพธิดา แล้วก้าวเท้าตรงเข้ามาแทรกกลาง "พี่หญิงเจ้าคะ... ท่านอ๋องดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญจะปรึกษาหารือกับท่านพี่ ท่านพี่อย่าได้ถือสาหากเขาเสียมารยาทไปเลยนะคะ" หลินเฟยเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อย แต่แฝงไปด้วยการประชดประชันที่มองออกได้ง่ายดายสำหรับคนอย่างหลินเยว่ หลินเยว่เหลือบมองน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาเย็นชาดุจมองสิ่งของที่ไร้ค่า นางขยับตัวถอยห่างจากมู่หรงเฟยเล็กน้อย จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยท่าทีสุภาพเกินควร "น้องหญิงพูดเกินไปแล้ว เฉินอ๋องเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ กริยาของท่านย่อมเป็นไปตามสถานะ ส่วนข้า... เป็นเพียงหญิงสาวที่รอวันตกอับในสายตาผู้คน จะกล้าถือสาอะไรได้เล่าคะ" มู่หรงเฟยหรี่ตาลง เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของหลินเยว่ มันไม่ใช่ยิ้มที่เกิดจากความประหม่า แต่มันคือยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "คุณหนูหลินถ่อมตัวเกินไปแล้ว" มู่หรงเฟยแทรกขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหยอกล้อเป็นความสนใจอย่างจริงจัง "งานเลี้ยงคืนนี้ยังมีสิ่งที่น่าสนใจอีกมาก เจ้าไม่คิดจะลองเดินชมสวนกับข้าเสียหน่อยหรือ? ข้ามีเรื่องที่ 'เป็นประโยชน์' ต่อตัวเจ้ามาเสนอ" คำว่า 'เป็นประโยชน์' ทำให้หลินเยว่ชะงักไปชั่วครู่ หัวสมองของนางหมุนเร็วรี่ หากนางตอบตกลง นั่นหมายถึงการผูกมัดตนเองเข้ากับศูนย์กลางอำนาจที่อันตรายที่สุดในเมืองหลวง แต่หากปฏิเสธ นางจะเสียโอกาสในการสืบหาความจริงเรื่องที่จ้าวหมิงแอบลอบคบกับน้องสาวของนางในเงามืด "ยินดีอย่างยิ่งค่ะ" หลินเยว่ตอบรับพร้อมโค้งกายอย่างงดงาม ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกไปจากจุดนั้น จ้าวหมิงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่างก็พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าไว้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เห็นสตรีที่เคยเป็น 'ของตาย' ของตนกำลังไปคลอเคลียอยู่กับบุรุษที่มีอำนาจเหนือกว่า "หลินเยว่! เจ้าทำอะไรของเจ้า! ที่นี่คือวังหลวง เจ้าควรจะรักษาเกียรติวงศ์ตระกูลบ้าง ไม่ใช่มาทำตัวเป็นสตรีแพศยาปั่นหัวบุรุษไปทั่ว!" จ้าวหมิงคำรามเสียงต่ำ บรรยากาศโดยรอบเงียบลงในฉับพลัน ผู้คนที่ร่วมงานต่างหยุดกิจกรรมและหันมาจับจ้องที่จุดเดียว หลินเยว่ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางหยุดฝีเท้าลงช้าๆ หันกลับมามองชายที่นางเคยรักด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองคนแปลกหน้า "เกียรติวงศ์ตระกูล?" หลินเยว่ทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ "ท่านจ้าวหมิง... ท่านเอ่ยคำว่าเกียรติในขณะที่ท่านกำลังยืนอยู่ข้างหญิงสาวอีกคนที่มีสถานะเป็นน้องสาวของคู่หมั้นท่านอย่างนั้นหรือคะ?" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง ใบหน้าของจ้าวหมิงเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือด หลินเฟยเฟยถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่นสะท้าน "เจ้า... เจ้าพูดอะไร!" จ้าวหมิงตะคอก หลินเยว่ก้าวเข้าไปใกล้จ้าวหมิงอีกหนึ่งก้าว ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความเคียดแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความใจเย็น นางกระซิบเบาๆ เพียงพอให้เขาสองคนได้ยิน "อย่าได้คิดว่าความลับที่เน่าเฟะของพวกท่านจะไม่มีใครล่วงรู้... สิ่งที่ท่านทำไว้กับข้าในชาติ... อ้อ ไม่สิ ในวันวาน" นางเว้นจังหวะให้เขาได้สะดุ้ง "มันเพิ่งจะเริ่มต้นการชดใช้เท่านั้นค่ะ" มู่หรงเฟยที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ เขาคว้าข้อมือของหลินเยว่ไว้เบาๆ แล้วดึงนางให้ก้าวผ่านหน้าจ้าวหมิงที่ยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกสาปไป "ไปกันเถอะ" มู่หรงเฟยเอ่ย "งานเลี้ยงนี้มันน่าเบื่อเกินกว่าจะเสียเวลาให้กับคนพวกนี้" ทั้งสองเดินห่างออกไปสู่สวนหลังวังที่มืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจนเห็นเงาของคนทั้งคู่ทาบลงบนพื้นดิน เมื่อถึงจุดลับตาคน มู่หรงเฟยก็ปล่อยข้อมือนางแล้วหันมาประจันหน้า "เจ้ากล้าหาญดีนี่" เขากล่าวชม "แต่เจ้าควรจะรู้ว่าการเปิดเผยเรื่องนั้น ทำให้พวกมันกลายเป็นสัตว์ร้ายที่จนตรอก... เจ้าพร้อมที่จะรับมือกับผลที่ตามมาแล้วหรือยัง?" หลินเยว่ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นางหมุนตัวกลับมาสบตากับเขา แววตาของนางในยามนี้ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง "ชีวิตของข้าเดิมพันด้วยไฟแค้นมาตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นคืนสติค่ะท่านอ๋อง" นางเอ่ยเสียงเรียบ "แต่สิ่งที่ข้าอยากรู้คือ... เหตุใดท่านถึงยื่นมือมาช่วยข้า ทั้งที่ท่านเองก็มีส่วนได้ส่วนเสียหากสกุลหลินต้องล่มสลายลง?" มู่หรงเฟยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ มันคือตราประทับสีหยกที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งหลินเยว่จำมันได้ดี... ตราประทับที่นางเคยเห็นในจดหมายลับที่สั่งให้สังหารครอบครัวของนางในชาติก่อน หลินเยว่เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขา "ท่าน... ท่านครอบครองสิ่งนี้ได้อย่างไร?" มู่หรงเฟยยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้มากกว่าครั้งไหน "เพราะความแค้นของเจ้าน่ะ... มันคือสิ่งเดียวกับที่ข้าตามหามาตลอดสิบปีไงล่ะ หลินเยว่... เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ ก่อนที่ฆาตกรตัวจริงจะรู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย" หงส์เพลิงตัวนี้ไม่ได้หวนคืนมาเพียงเพื่อชำระแค้น แต่นางกำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่ใหญ่กว่าเดิมเสียแล้วค่ะ หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับการล้างแค้นอันดุเดือดนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนค่ะ