กับดักน้ำผึ้งอาบยาพิษ

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่วางไว้จะทำให้มันพินาศได้โดยไม่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเราเอง?" เสียงทุ้มต่ำของมู่หรงเฟยดังกังวานขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องลับ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอม สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหลินเยว่ที่กำลังตวัดพู่กันเขียนจดหมายด้วยลายมือที่เลียนแบบ 'จ้าวหมิง' ได้อย่างสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก หลินเยว่ไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่ยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเย็นชา "หากคนเราต้องการฆ่าหมาที่เคยเลี้ยงไว้ ก็ต้องโยนเนื้อที่คลุกยาพิษให้มันกินในเวลาที่มันหิวโหยที่สุด... และตอนนี้ จ้าวหมิงกำลังหิวโหยอำนาจจนหน้ามืดตามัวเสียยิ่งกว่าสุนัขตัวไหน" นางวางพู่กันลง ก่อนจะหยิบตราประทับลับที่ได้มาจากการขโมยในชาติภพก่อนขึ้นมาประทับลงบนกระดาษอย่างหนักแน่น หลักฐานเท็จชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต มันคือจดหมายลับที่จ้าวหมิงติดต่อกับกบฏนอกด่านเพื่อขอซื้อกำลังทหารมาหนุนหลังในการก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางขั้นสูง โดยแลกกับการเปิดทางให้ศัตรูเข้าตีเมืองหน้าด่าน "การเมืองที่อันตรายกว่าที่ข้าคิดอย่างนั้นหรือ?" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ข้าไม่ได้ถูกลากเข้ามา แต่นี่คือสมรภูมิที่ข้าเลือกเองต่างหาก เจ้าคิดว่าเงาดำที่หน้าต่างนั่นข้าจะไม่รู้หรือว่าเป็นใคร? ข้าก็แค่ปล่อยให้คนของหลินเฟยเฟยเห็นในสิ่งที่อยากเห็นเท่านั้น" "เจ้าช่าง... ร้ายกาจเกินไปแล้ว" เฉินอ๋องเปรยพลางขยับกายเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่แผ่ซ่าน นางเพียงเบี่ยงตัวหลบอย่างสง่างาม ไม่หวั่นไหวกับแรงกดดันที่เขาส่งมา "ความร้ายกาจคือเครื่องมือเอาตัวรอดในนรกแห่งนี้ ท่านอ๋อง หากไม่เหยียบหัวคนอื่นขึ้นไป ก็เตรียมตัวเป็นบันไดให้คนอื่นเหยียบเสียเถิด" วันถัดมา ณ หอสุราใจกลางเมือง หลินเยว่ส่งสาวใช้คนสนิทให้นำจดหมายฉบับนี้ไปวางไว้ในที่ที่จ้าวหมิงต้องไปพบโดยบังเอิญ ทุกย่างก้าวของนางถูกคำนวณไว้หมดสิ้น ในใจของนางเห็นภาพจ้าวหมิงที่กำลังก้าวพลาดตกลงสู่หลุมพรางที่นางขุดไว้ด้วยมือตนเอง ความแค้นที่สั่งสมในอกเริ่มปะทุเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟ หลินเฟยเฟยเดินเข้ามาหาหลินเยว่ด้วยท่าทางอ่อนหวานดุจบุปผาอาบยาพิษในสวนดอกไม้ "ท่านพี่ วันนี้ดูท่านอารมณ์ดีนักนะเจ้าคะ จ้าวหมิงฝากข้ามาบอกว่า เขาอยากพบท่านที่สวนหลังจวนในค่ำคืนนี้... เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกกับท่าน" หลินเยว่แสร้งทำเป็นประหม่า นางก้มหน้าหลบสายตา มือสั่นเทาเล็กน้อยตามบทบาทที่เตรียมไว้ "งั้นหรือ... เขากล้าเอ่ยเช่นนั้นเชียวหรือ?" "เจ้าค่ะ เขายังบอกอีกว่า... เขาอาจจะมีของขวัญพิเศษให้ท่านด้วย" หลินเฟยเฟยยิ้มกว้าง แต่แววตาที่จ้องมองมากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความสมเพช ในค่ำคืนนั้น สายลมพัดผ่านสวนหลังจวนเงียบงัด หลินเยว่เดินตรงไปยังศาลาที่นัดหมาย แต่ทว่าเมื่อก้าวเข้าใกล้ นางกลับเห็นเงาร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่คุ้นตา จ้าวหมิงกำลังกอดรัดกับใครบางคนในความมืด และเสียงสนทนาที่เล็ดลอดออกมาทำให้หัวใจของนางเต้นรัวด้วยความสะใจ "อีกไม่นานหรอกเฟยเฟย เมื่อข้าได้หลักฐานการฉ้อโกงของนังพี่สาวโง่นั่นมา เราก็จะเสวยสุขบนกองเงินกองทองนี้ได้เสียที... หลินเยว่ก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ใกล้จะพังทลายเท่านั้น" หลินเยว่กระตุกยิ้มในความมืด แผนของนางไม่ได้มีแค่การทำลายจ้าวหมิง แต่เป็นการตลบหลังให้หลินเฟยเฟยกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในข้อหากบฏที่นางเองเป็นคนจัดฉากขึ้นมา ทว่าทันใดนั้น แสงคบเพลิงสว่างพรึ่บขึ้นรอบบริเวณสวน เสียงฝีเท้าของทหารหลวงนับร้อยคนล้อมกรอบศาลาไว้จนมิด! จ้าวหมิงหน้าถอดสีเมื่อเห็นแม่ทัพใหญ่ผู้คุมกฎก้าวเข้ามาพร้อมกับกระดาษจดหมายลับที่หลินเยว่แอบส่งให้ก่อนหน้านี้ "จ้าวหมิง! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงแอบติดต่อกบฏขายชาติ!" เสียงแม่ทัพก้องกังวาน จ้าวหมิงหันมามองหลินเยว่ที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางแสงคบเพลิง นางไม่มีท่าทีหวาดกลัว แต่กลับมองเขาด้วยสายตาของเพชฌฆาตที่กำลังรอจังหวะลงดาบ "ท่านพี่... นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?" จ้าวหมิงละล่ำละลัก หลินเยว่ก้าวเข้าไปใกล้เขา ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "นี่คือกับดักน้ำผึ้งที่เจ้าโปรดปรานอย่างไรล่ะจ้าวหมิง... หวานหอมในตอนแรก แต่เมื่อกลืนลงไป มันก็ฆ่าเจ้าให้ตายอย่างทรมานที่สุด" นางยังไม่ทันจะเดินหันหลังกลับ ความรู้สึกเย็นวาบที่หลังคอก็แล่นปราดขึ้นมา เมื่อมือหนาของใครบางคนวางลงบนไหล่ของนางพร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยในยามค่ำคืน "เจ้าวางแผนได้แยบยลมาก... แต่น่าเสียดายที่ในจดหมายฉบับนั้น มีชื่อของ 'ข้า' ที่เจ้าแอบอ้างใส่ลงไปด้วย เพื่อดึงข้าเข้ามาในเกมนี้ด้วยใช่หรือไม่?" หลินเยว่แข็งทื่อ... นางหันกลับไปสบตากับมู่หรงเฟยที่จ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เกมนี้ไม่ได้มีเพียงผู้ล่าและเหยื่อเสียแล้ว แต่ดูเหมือนนางกำลังจะกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ถูกวางลงบนกระดานที่กว้างใหญ่กว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในความแค้นที่แสนหวานครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ