ตบสั่งสอน

“เพียะ!” เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่เดิมถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมจางๆ จากมุมปากของ 'ชิงหลัน' สาวใช้คนสนิทที่เคยร่วมเป็นร่วมตายในความทรงจำชาติก่อน—ชาติที่นางเป็นคนถือถาดพิษมาวางตรงหน้าข้าด้วยมือคู่นี้เอง ชิงหลันทรุดลงกับพื้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก มือที่กุมแก้มข้างที่บวมเป่งสั่นเทา นางเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยแววตาที่พยายามจะเค้นหาความเมตตาเหมือนที่เคยได้รับมาตลอดหลายปี “คุณหนู... บ่าว... บ่าวทำสิ่งใดผิดหรือเจ้าคะ?” เสียงของนางสั่นเครือ แฝงความไร้เดียงสาจอมปลอมที่เคยทำให้ข้าโง่งมจนต้องตายอย่างอนาถ ข้าก้มลงมองนางจากมุมสูง รัศมีของความเยือกเย็นแผ่ออกจากตัวข้าจนคนรอบข้างต้องก้มหน้าหลบสายตา ข้าเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่เป็นยิ้มของพญาหงส์ที่กำลังมองซากศพที่ยังไม่ตาย “เจ้าถามว่าทำอะไรผิดงั้นหรือ?” ข้าก้าวเท้าเข้าไปหาชิงหลันช้าๆ เสียงรองเท้าปักลายดอกเหมยกระทบพื้นหินดังก้องเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง “ในเมื่อความจำของเจ้าสั้นนัก ข้าจะทบทวนให้... เมื่อครู่ตอนที่เจ้าจัดเตรียมน้ำชา เจ้าลอบสลับถ้วยน้ำชาที่ผสมยาถ่ายพยาธิอ่อนๆ ลงไปในถ้วยของท่านแม่ คิดว่าข้าไม่เห็นหรือว่ามือของเจ้ามันสั่นเพียงใดตอนที่พยายามปกปิดร่องรอยของผงยา?” ชิงหลันหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ “ไม่! ไม่ใช่นะเจ้าคะ! บ่าว... บ่าวไม่เคยทำเช่นนั้น!” “ไม่ทำหรือ?” ข้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของนาง เสียงของข้าแผ่วเบาแต่กังวานและเฉียบคมดุจใบมีด “เจ้ากล้าสาบานต่อหน้าบรรพชนหรือไม่ว่า ในแขนเสื้อข้างซ้ายของเจ้าน่ะ ไม่มีห่อกระดาษไขที่บรรจุยาพิษชนิดเดียวกับที่เจ้าเคยใช้ 'ปรนนิบัติ' ข้าในชาติที่แล้ว?” สีหน้าของชิงหลันเปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด นางพยายามจะขยับกายถอยหนี แต่ข้าคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบที่สั่งสมจากความแค้นในอดีตทำให้กระดูกข้อมือของนางแทบแหลก “คุณหนู... ท่าน...” “หยุดเรียกข้าด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยเช่นนั้นเถิด ข้าสะอิดสะเอียน” ข้าสะบัดมือออกราวกับสัมผัสถูกของโสโครก “ชิงหลัน เจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าน่าจะรู้ว่าคนที่กล้าหักหลังข้า... ไม่เคยมีใครตายดี แม้แต่เจ้าที่คิดจะไปเข้าพวกกับหลินเฟยเฟยตั้งแต่วันนี้” ข้าหันไปหาบ่าวไพร่ที่ยืนตัวสั่นอยู่โดยรอบ “พวกเจ้าทุกคนฟังไว้ วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อเล่นขายของ ข้ามาเพื่อจัดระเบียบเรือนพรรณาราย ใครที่คิดจะขายตัวเป็นสุนัขรับใช้ให้คนนอกเพื่อหวังเศษเงินทองหรืออำนาจจอมปลอม ก็จงดูตัวอย่างชิงหลันเป็นบทเรียน” หลินเฟยเฟยที่ยืนหลบมุมอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลักเริ่มเผยรอยร้าวบนใบหน้าที่เสแสร้งว่าอ่อนหวาน ข้าเห็นนางกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นางคงกำลังคิดว่าข้าเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้—ใช่ ข้าเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปเป็นคนที่น่ากลัวกว่าที่นางเคยรู้จักเป็นร้อยเท่า “พี่หญิงใหญ่...” หลินเฟยเฟยเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนทำ “ท่านทำเกินไปหรือไม่เจ้าคะ? ชิงหลันเป็นสาวใช้ข้างกายท่านมานาน แค่เรื่องถ้วยน้ำชาถึงกับต้องลงไม้ลงมือถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” ข้าหันไปมองน้องสาวผู้แสนดี—คนที่ยิ้มให้ข้าในขณะที่สวมกอดข้าเพื่อแทงมีดลงที่กลางหลัง ข้ามองนางด้วยสายตาที่เย็นชากว่าฤดูหนาวในทุ่งหญ้าเหนือ “เกินไปหรือเฟยเฟย?” ข้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงศอก “น้ำชาถ้วยนั้นหากท่านแม่ดื่มเข้าไป นางจะล้มป่วยจนเสียอาการก่อนงานเลี้ยงสำคัญ... นั่นหรือคือสิ่งที่เจ้าอยากเห็น?” หลินเฟยเฟยชะงัก สายตาของนางวูบไหว นางไม่ได้คาดคิดว่าข้าจะรู้ทันแผนการทั้งหมด ข้ากระตุกยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปปัดไรผมที่หล่นลงมาบนไหล่ของนางเบาๆ อย่างแสร้งรักใคร่ แต่น้ำเสียงที่กระซิบนั้นกลับดุร้ายราวกับสัตว์ป่า “อย่าทำตัวเป็นคนดีในที่ที่เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าของเลยน้องสาว ข้าเฝ้ามองดูเจ้ามานานแล้ว... และข้าจะเฝ้าดูเจ้าพินาศไปทีละน้อย ด้วยมือของเจ้าเอง” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในโถงกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าประตูขวางกั้นความวุ่นวายทั้งหมดไว้ “ดูเหมือนว่าเรือนของแม่นางหลิน จะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นโดยไม่รอแขกผู้มีเกียรติเลยนะ” เฉินอ๋อง—มู่หรงเฟย ก้าวเข้ามาในโถงรับรองด้วยชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเร้นกายที่ไหล่ สายตาคมกริบของเขากวาดผ่านชิงหลันที่นอนร้องไห้ครวญคราง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ข้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความเห็นใจ แต่เป็นความพึงพอใจที่ได้เห็นเหยื่อในกรงเล็บหงส์กำลังดิ้นพล่าน “ท่านอ๋อง...” หลินเฟยเฟยรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนแอ ทว่ามู่หรงเฟยกลับไม่ได้ชายตามองนางแม้แต่น้อย เขาเดินตรงมาที่ข้า ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแล้วโน้มตัวลงมาใกล้จนข้าได้กลิ่นไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขา “แม่นางหลิน เจ้าทำให้ข้าประทับใจจริงๆ... แต่เจ้าคงลืมไปแล้วว่า คนที่เจ้าเพิ่งลงโทษไปเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่แค่สาวใช้ธรรมดา แต่เป็น 'สายลับ' ที่ได้รับคำสั่งโดยตรงจากคนของวังหลวงคนหนึ่ง... ที่กำลังรอคอยจะจับผิดเจ้าอยู่” สิ้นคำพูดของเขา หัวใจข้ากระตุกวูบ เมื่อข้าหันไปมองที่หน้าต่างบานหนึ่ง ข้าเห็นเงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านไป... แผนการของข้าไม่ใช่แค่การจัดการสาวใช้ แต่ข้ากำลังถูกลากเข้าสู่เกมการเมืองที่อันตรายกว่าที่คิดไว้หลายเท่า ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในการฟื้นคืนของหงส์เพลิงตัวนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ