ความอัปยศของคู่หมั้น

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ท่านจะกล้าทำเรื่องต่ำทรามเช่นนี้กลางงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของท่านแม่ทัพ...” น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่ากังวานชัดท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมโถงใหญ่ราวกับถูกสาป นางยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังร่างของจ้าวหมิงที่กำลังกอดก่ายอยู่กับสตรีอีกนางในห้องพักรับรองที่เปิดกว้างออกสู่สายตาผู้คนโดยไม่ได้ตั้งใจ จ้าวหมิงหน้าถอดสี ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง มือที่เคยโอบเอวหลินเฟยเฟยพลันสั่นเทาขณะพยายามผละออก แสงเทียนในโถงที่วูบไหวสะท้อนความตื่นตระหนกบนใบหน้าของคนทั้งคู่ที่เพิ่งจะร่วมมือกันวางแผนล่อลวงนางมาที่นี่เพื่อตบตา แต่บัดนี้ แผนการที่คิดว่าแนบเนียนกลับย้อนกลับมาทิ่มแทงพวกเขาจนย่อยยับ “หลินเยว่! นี่มันเรื่องเข้าใจผิด! ข้า... ข้าถูกวางยา!” จ้าวหมิงตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลนลาน ขณะที่หลินเฟยเฟยพยายามก้มหน้าซ่อนหยดน้ำตาแห่งความเสแสร้ง “ถูกวางยาอย่างนั้นหรือ?” หลินเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากของนางยกยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา นางเดินเข้าไปใกล้ชายที่เคยเป็นคนรักอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของนางดูสง่างามทว่าหนักแน่นราวกับพญาหงส์ที่กำลังกางปีกทวงคืนอำนาจ “น่าขันนัก ท่านจ้าวหมิง... ยาชนิดใดกันที่ทำให้ท่านมีสติสัมปชัญญะพอจะปลดอาภรณ์ของสตรีที่ ‘ไม่ใช่’ คู่หมั้นของตนอย่างคล่องแคล่วเช่นนี้?” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง สายตาเหยียดหยามของเหล่าขุนนางที่มองมายังคนทั้งคู่ทำให้หลินเฟยเฟยตัวสั่นสะท้าน นางแสร้งทำเป็นโผเข้ากอดจ้าวหมิงแล้วสะอื้น “ท่านพี่... เราทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ ฮึก...” “หยุดเสแสร้งเสียที หลินเฟยเฟย” หลินเยว่ขัดขึ้น เสียงของนางนิ่งสงบแต่ทรงพลัง “ในเมื่อท่านทั้งสองรักกันปานจะกลืนกินถึงขั้นยอมทิ้งเกียรติยศกลางงานเลี้ยง ข้าในฐานะคู่หมั้นที่ ‘โง่เขลา’ มาโดยตลอด ก็ขออนุญาตถอนหมั้นต่อหน้าพระพักตร์และเหล่าแขกผู้มีเกียรติ ณ ที่นี้” ความเงียบเข้าครอบคลุมอีกครั้ง เฉินอ๋อง—มู่หรงเฟย—ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ในมุมมืด ขยับรอยยิ้มพึงพอใจภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉย เขารู้ดีว่าหลินเยว่ไม่ได้เดินเข้ามาในกับดักนี้โดยไม่เตรียมการ แต่เขาก็ไม่คิดว่านางจะลงมือ ‘เชือด’ อีกฝ่ายให้ตายสนิทกลางที่สาธารณะเช่นนี้ “เจ้าไม่มีสิทธิ์!” จ้าวหมิงแผดเสียง พยายามรวบรวมอำนาจสั่งการ “การถอนหมั้นต้องได้รับอนุญาตจากตระกูล! เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวที่ไร้ค่าในสายตาบิดา คิดว่าจะมีสิทธิ์ตัดสินใจเองหรือ!” หลินเยว่หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของนางใสซื่อทว่าบาดลึก นางหยิบม้วนกระดาษประทับตราสีชาดออกมาจากแขนเสื้อ แล้วสะบัดมันออกกลางอากาศต่อหน้าทุกคน “นี่คือหลักฐานการโอนสินเดิมของมารดาข้าที่ท่านตระกูลจ้าวแอบยักยอกไป และนี่... คือหลักฐานความสัมพันธ์ของท่านกับหลินเฟยเฟยที่ข้าเฝ้าสะสมมาตลอดสามเดือน ท่านคิดหรือว่าการวางแผนล่อลวงข้าในวันนี้ จะไม่มีใครล่วงรู้? ท่านทั้งสองเดินเข้าสู่กรงขังที่ข้าขุดไว้ให้ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในงานแล้ว!” จ้าวหมิงหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ เขามองหลักฐานเหล่านั้นด้วยสายตาหวาดกลัว หลินเฟยเฟยที่เคยอ่อนหวานพลันกรีดร้องออกมาด้วยความเคียดแค้น “นังพี่สาวสารเลว! แกวางแผนทำลายพวกเรา!” “ไม่ใช่ทำลาย แต่เป็น ‘คืนกำไร’ ให้ต่างหาก” หลินเยว่โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูจ้าวหมิงด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “ท่านรักอำนาจมิใช่หรือ? งั้นก็จงเตรียมตัวสูญเสียทุกอย่าง ตั้งแต่ตำแหน่งคู่หมั้น ไปจนถึงอนาคตในราชสำนักที่ท่านโหยหาได้เลย” ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์ก็ดังขึ้นจากทางเข้าโถง ร่างของชายผู้หนึ่งในชุดเกราะสีเงินก้าวเข้ามาพร้อมกับราชโองการในมือ ผู้คนแตกตื่นเมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นี้ชัดเจน “หยุดการทะเลาะวิวาท!” เสียงกังวานนั้นทำให้ทุกคนคุกเข่าลงทันที ยกเว้นเพียงหลินเยว่ที่ยืนนิ่งด้วยความสงสัย ชายผู้นั้นหันมามองหลินเยว่ สายตาของเขาแฝงด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกเย็นสันหลังวาบ เขาไม่ได้มาเพื่อจับกุมจ้าวหมิงอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับก้าวตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าทุกคน “หลินเยว่... ตามราชโองการจากองค์จักรพรรดิ ท่านถูกสั่งให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว เนื่องจากข้อหาที่คุณถือครอง ‘ของต้องห้าม’ ที่เกี่ยวข้องกับการกบฏของตระกูลจ้าว... ทั้งที่ตัวท่านเองเป็นคนนำหลักฐานมาแสดง” หลินเยว่ชะงัก สายตาของนางปะทะกับแววตาของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามา... มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นมือขวาของศัตรูที่นางเผลอประมาทไปชั่วขณะ! แผนซ้อนแผนที่นางเตรียมมา กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาเชือดคอนางเองในชั่วพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งการแก้แค้นของข้าไปพร้อมกันนะคะ