หงส์ผงาด

"ท่านคิดว่าการส่ง 'สุนัขรับใช้' มาในจังหวะที่ข้ากำลังเพลี่ยงพล้ำ จะทำให้ข้าสิ้นลายได้จริงๆ หรือเจ้าคะ?" น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบเย็นชา แต่มันกลับกังวานไปทั่วโถงประชุมตระกูลหลินที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าผู้อาวุโส มือขวาของจ้าวหมิงที่ยืนหยัดอยู่หน้าประตูชะงักงัน จดหมายลับที่อยู่ในมือเขาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เพราะสิ่งที่เขาได้รับคำสั่งให้มา 'ทำลาย' กลับกลายเป็นกับดักที่หลินเยว่วางรอไว้ตั้งแต่วินาทีที่นางรู้ตัวว่าถูกหักหลัง "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน!" มือขวาของจ้าวหมิงเค้นเสียงตอบพยายามรักษาความเยือกเย็น แต่ดวงตาที่หลุกหลิกของเขากลับฟ้องความจริงทั้งหมด หลินเยว่ไม่รอช้า นางก้าวเท้าช้าๆ ผ่านร่างที่คุกเข่าของหลินเฟยเฟยที่ยังคงทำหน้าตื่นตะลึงจากการถูกเปิดโปงแผนการปลอมแปลงบัญชีรายรับรายจ่ายของตระกูล กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยบนตัวนางช่างขัดกับบรรยากาศการนองเลือดด้วยอักษรและหลักฐานในมือ นางหยุดยืนเบื้องหน้าชายผู้นั้นแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก "เจ้าถือจดหมายฉบับนั้นมาเพื่อจะบอกว่า ข้าขโมยเงินกองกลางไปจ่ายให้โรงเตี๊ยมลึกลับสินะ? น่าขันนัก... ในเมื่อตราประทับบนจดหมายนั่น เป็นของที่ข้า 'ทำลาย' ทิ้งไปตั้งแต่วันที่สามที่ข้าย้อนกลับมา แล้วเหตุใดคนอย่างจ้าวหมิงถึงมีมันอยู่ในมือได้เล่า?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ผู้อาวุโสท่านหนึ่งในตระกูลหลินขมวดคิ้วแน่น มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาขณะกวาดสายตามองเอกสารที่วางอยู่เต็มโต๊ะกลางห้อง "หลินเยว่... เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร!" "หมายความว่าน้องสาวที่แสนดีของข้า ร่วมมือกับคนรักเก่าที่จ้องจะฮุบตระกูลเรา สร้างหลักฐานเท็จเพื่อขับไล่ข้าออกจากตระกูลไงคะท่านอา" หลินเยว่หมุนตัวกลับช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องมองไปยังหลินเฟยเฟยที่น้ำตาไหลอาบแก้ม "เฟยเฟย... เจ้ายังอยากจะแสดงละครเรื่อง 'น้องสาวผู้แสนซื่อ' ต่อไปอีกสักกี่ฉากกัน? หรือจะให้ข้าประกาศชื่อชายชู้ที่เจ้าไปพบหลังวัดเมื่อคืนนี้เลยดี?" หลินเฟยเฟยสะดุ้งสุดตัว ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา นางรู้ดีว่าพี่สาวคนนี้ไม่ใช่หลินเยว่ที่อ่อนแอคนเดิมอีกต่อไป แต่นางไม่เคยคิดว่าหลินเยว่จะก้าวล้ำไปถึงขั้นวางแผนซ้อนแผนจนกลายเป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวันนี้ ในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าโถง ทุกสายตาหันไปมอง มู่หรงเฟย หรือเฉินอ๋อง ก้าวเข้ามาด้วยอาภรณ์สีดำสนิทปักลวดลายเมฆาด้วยดิ้นทอง รัศมีกดดันจากบุรุษผู้กุมอำนาจทหารทั่วแผ่นดินทำให้ทุกคนในห้องต้องก้มหัวลงโดยสัญชาตญาณ "ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะการทำความสะอาดบ้านของเจ้าสินะ หลินเยว่" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขามีความเอ็นดูเจืออยู่เล็กน้อย เขามองผ่านเหล่าผู้อาวุโสราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ใบหน้าที่สงบนิ่งของหญิงสาว หลินเยว่คลี่ยิ้มบาง แต่ดวงตายังคงความเยือกเย็น "ไม่ได้ขัดจังหวะหรอกเพคะ ท่านอ๋อง... แค่กำลังจัดการกับขยะที่หลงเข้ามาให้พ้นทางเท่านั้น" "งั้นหรือ?" เฉินอ๋องขยับกายเข้าไปใกล้ กดเสียงให้ต่ำลงจนได้ยินกันเพียงสองคน "แต่ข้าว่าขยะที่แท้จริงน่ะ ไม่ได้มีแค่ในตระกูลของเจ้าหรอกนะ... ข้างนอกนั่น จ้าวหมิงกำลังรอฟังข่าวดีจากคนของเขา และเขาก็เตรียมกำลังทหารล้อมจวนตระกูลหลินไว้หมดแล้ว หากวันนี้เจ้าไม่จัดการให้เด็ดขาด เขาคงจะบุกเข้ามาพร้อมข้อหา 'กบฏ' แทนที่เอกสารปลอมพวกนี้" หัวใจของหลินเยว่กระตุกวูบ แต่นางไม่แสดงอาการพิรุธออกมา นางรู้ว่านี่คือบททดสอบสุดท้ายขององค์แรก หากนางผ่านไปไม่ได้ ความแค้นที่สั่งสมมาทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าไร้ค่า นางก้าวไปหาหลินเฟยเฟยที่นั่งสั่นอยู่กับพื้น ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหู "เจ้าคิดว่าจ้าวหมิงจะช่วยเจ้าใช่ไหม? ผิดแล้วล่ะ... เขาแค่ใช้เจ้าเป็นทางผ่านเพื่อฆ่าข้า แต่ถ้าข้าตาย... คนแรกที่จะถูกเขากำจัดทิ้งเพื่อปิดปากก็คือเจ้า" หลินเฟยเฟยเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวต่อจ้าวหมิงที่นางแอบรักเริ่มเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังที่ถูกหักหลัง "ท่านอาคะ!" หลินเยว่หันไปประกาศก้อง "ข้ามีหลักฐานว่าจ้าวหมิงเตรียมกำลังทหารไว้ภายนอก หากพวกท่านต้องการรักษาตระกูลหลินให้คงอยู่ โปรดส่งคนไปแจ้งทางกงศุลเมืองเดี๋ยวนี้! และเฟยเฟย... หากเจ้าอยากรอดชีวิต จงบอกความจริงทั้งหมดว่าใครเป็นคนบงการให้เจ้าขโมยตราประทับของท่านพ่อไป!" โถงประชุมโกลาหลทันที ผู้อาวุโสเริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าการทะเลาะกันภายใน พวกเขาเริ่มเปลี่ยนท่าทีจากผู้พิพากษามาเป็นพันธมิตรที่พร้อมจะหันหลังชนฝาไปกับหลินเยว่ แต่ท่ามกลางเสียงอื้ออึงนั้น เฉินอ๋องกลับหยิบถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์ตระกูลหลินด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาด ทว่า... ทันใดนั้นเอง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนบานประตูแทบหลุดจากวงกบ เสียงของทหารองครักษ์นับสิบดาบเล่มคมวาววับสะท้อนแสงตะเกียง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาหยามเหยียด "ข้าต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ต้องขัดจังหวะการตัดสินโทษของ 'ว่าที่แม่ทัพหญิง' คนใหม่ของตระกูลหลิน" จ้าวหมิงปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับดาบที่คาดเอว เขาไม่ได้ดูเหมือนคนที่ถูกต้อนจนมุม แต่กลับดูเหมือนผู้ล่าที่กำลังจะปิดเกม "เพราะหลักฐานที่เจ้าพยายามจะใช้มัดตัวข้าน่ะ... ข้าได้เผามันไปตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วยามที่แล้ว พร้อมกับจวนของเจ้าที่ตอนนี้กำลังถูกไฟเผาผลาญอยู่หลังวัด!" หลินเยว่ชะงัก สายตาปะทะกับเปลวไฟที่เริ่มสะท้อนผ่านหน้าต่างเข้ามาในโถงประชุม แผนการของนางสมบูรณ์แบบ แต่ศัตรูของนางครั้งนี้กลับยอมทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อจะกำจัดนางให้สิ้นซาก แม้ต้องแลกด้วยการเผาบ้านที่เขาก็เคยอาศัยอยู่ก็ตาม "เจ้า... เจ้ามันปีศาจ" หลินเฟยเฟยกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง "ปีศาจหรือ?" จ้าวหมิงเดินตรงเข้ามาหาหลินเยว่ ยิ้มเหี้ยมเกรียม "ในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ใครที่อ่อนแอคือเหยื่อ... และหลินเยว่ เจ้าก็เลือกทางเดินผิดมาตั้งแต่วินาทีแรกที่คิดจะลุกขึ้นสู้กับข้าแล้ว" ความเงียบมรณะแผ่ซ่าน เฉินอ๋องวางถ้วยชาลงเสียงดัง 'กริ๊ก' เขาลุกขึ้นยืน รังสีอำนาจที่กดทับจนอากาศในห้องเบาบางลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจของคนไม่กี่คน เขาไม่ได้หันไปมองจ้าวหมิง แต่กลับวางมือลงบนไหล่ของหลินเยว่เบาๆ "ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่า... หากจะกำจัดขยะ ต้องเผาให้ไม่เหลือซาก" เฉินอ๋องกล่าวพลางปรายตามองจ้าวหมิงราวกับมองมดปลวก "ในเมื่อเขารู้จักการ 'เผา' แล้ว เจ้าคิดว่าเขารู้ไหมว่าใครคือผู้จุดไฟที่แท้จริง?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นของเฉินอ๋อง ก่อนจะยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยยิ้มมา แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอาฆาตที่มากกว่าใครทั้งหมด จ้าวหมิงยังไม่ทันได้ขยับดาบ เงาสีดำหลายสายก็พรวดพราดเข้ามาจากเพดานและพื้นดิน ล้อมรอบจ้าวหมิงไว้ในพริบตา แต่นั่นไม่ใช่จุดจบของคืนนี้... เพราะจากความมืดมิดเบื้องหลังจ้าวหมิง ร่างของชายชราในชุดคลุมสีเทาที่ทุกคนในตระกูลหลินต่างหวาดกลัวที่สุดค่อยๆ ก้าวออกมา เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดที่ควรจะตายไปนานแล้วในประวัติศาสตร์ที่นางเคยจำได้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ หงส์เพลิงตัวนี้กำลังจะเริ่มบินแล้วค่ะ!