เตรียมตัวสู่งานเต้นรำ

"เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าชุดนี้เหมาะสมกับงานเต้นรำแห่งปี?" หลินเฟยเฟยเอ่ยถาม พลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามเนื้อผ้าไหมปักดิ้นทองของชุดกระโปรงสีแดงเพลิงที่วางพาดอยู่บนเตียง ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความริษยาที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีอ่อนหวาน แต่นางจะรู้หรือไม่ว่า ทุกความเคลื่อนไหวของนางอยู่ในสายตาของข้า... หลินเยว่ ข้าหมุนตัวกลับช้าๆ มุมปากยกยิ้มที่ดูราวกับดอกไม้พิษที่เพิ่งแย้มบาน "น้องหญิง ชุดสีแดงเพลิงนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งหงส์ หากข้าไม่สวมใส่ในงานที่คนทั้งเมืองหลวงมารวมตัวกัน แล้วจะให้ข้าไปสวมใส่ที่ไหนล่ะคะ? หรือว่าเจ้ากังวลว่า... วันนั้น ข้าจะโดดเด่นเกินหน้าใครบางคนจนหมองไป?" หลินเฟยเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "พี่หญิงพูดอะไรเช่นนั้นคะ จ้าวหมิงเขารอคอยที่จะได้เต้นรำกับท่านเป็นคนแรกในงานอยู่แล้ว เขาบอกว่าอยากให้ท่านเป็นจุดสนใจที่สุดของค่ำคืนนั้น" "หึ จ้าวหมิงหรือคะ?" ข้าก้าวเดินเข้าไปหานาง ช้าๆ มั่นคง แววตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของนาง "ผู้ชายที่เห็นแก่ลาภยศยิ่งกว่าความรัก หากเขารู้ว่าชุดที่ข้าเลือกนั้นมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... เขาจะยังอยากควงแขนข้าออกหน้าออกตาอยู่หรือเปล่านะคะ?" คำพูดของข้าทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที หลินเฟยเฟยพยายามรักษาท่าที แต่ความกระวนกระวายบนใบหน้านางนั้นเด่นชัดราวกับเขียนไว้ด้วยหมึกจีน ข้าไม่ได้สนใจนางอีกต่อไป สายตาของข้าทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่คฤหาสน์ของจ้าวหมิงตั้งอยู่ แผนการที่ข้าเตรียมไว้ไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องเครื่องแต่งกาย แต่เป็น 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษที่จะมอบให้จ้าวหมิงในงานเต้นรำ ในวันต่อมา ข้าพบกับเฉินอ๋องที่เรือนรับรองริมน้ำ เขายังคงดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดุจพยัคฆ์ที่ซ่อนเล็บ ดวงตาคู่นั้นมองข้าอย่างหยั่งเชิง ขณะที่มือหนารินชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบ "ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไปสั่งทำเครื่องประดับพิเศษเพื่อใช้ในงานเต้นรำ" เฉินอ๋องเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขานิ่งเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัย "ชุดแดงเพลิงที่เปราะบางเกินไป... ข้าเกรงว่าหากมันขาดหรือหลุดลุ่ยกลางงาน เจ้าจะไม่มีที่ยืนในสังคมชั้นสูงอีกเลย" ข้าหัวเราะเบาๆ พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นอายจางๆ ของไม้สนจากตัวเขา "ท่านอ๋องคะ... ข้าไม่เคยปล่อยให้ชุดของข้าขาดง่ายๆ หรอกค่ะ แต่ถ้าหากจ้าวหมิงทำให้ข้าเสียหลัก... ข้าก็มีวิธีที่จะทำให้เขากลายเป็นตัวตลกท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ท่านอยากจะเห็นฉากละครที่ข้ากำกับขึ้นมาหรือไม่คะ?" "ข้าไม่เพียงแค่อยากเห็น" เฉินอ๋องขยับเข้าใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับข้างหูข้า "ข้าจะเตรียมเวทีให้เจ้าเอง หากเจ้าต้องการให้ใครสักคนจมดิ่งลงสู่ความอับอาย ข้าจะทำให้ทางลงนั้นมันลาดชันและไร้ทางถอย" คำพูดของเขาไม่ใช่เพียงคำสัญญา แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเงียบเชียบกับจ้าวหมิง ข้ารู้ดีว่าเฉินอ๋องกำลังสนุกกับการเห็นข้าค่อยๆ เด็ดปีกคนเหล่านั้นออกทีละข้าง เมื่อถึงคืนวันงาน บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของวังหลวงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ราคาแพงและเสียงหัวเราะที่เสแสร้ง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าทำให้เพชรพลอยบนร่างของเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ดูสว่างไสว ข้าก้าวเดินเข้าสู่ห้องโถงในชุดสีแดงเพลิงที่เย็บด้วยกรรมวิธีพิเศษ—ปลายชายกระโปรงถูกซ่อนไว้ด้วยกลไกของด้ายไหมละลายน้ำ เมื่อใดที่สัมผัสกับของเหลวบางชนิดที่ข้าเตรียมไว้... ทุกอย่างจะเผยออกมาให้เห็น จ้าวหมิงเดินเข้ามาหาข้าด้วยท่าทีที่ดูเป็นสุภาพบุรุษเสียเต็มประดา "หลินเยว่ เจ้าดูงดงามมากในคืนนี้" ข้ายิ้มรับอย่างอ่อนหวาน "ขอบคุณค่ะคุณชายจ้าว วันนี้ข้าเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษมามอบให้ท่านด้วย หวังว่าท่านจะ... ชื่นชอบมันนะคะ" จ้าวหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยิ้ม "ของขวัญอะไรหรือ?" ข้าเดินเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "ของขวัญที่ท่านจะจดจำไปจนวันตาย... และคนทั้งเมืองหลวงจะร่วมเป็นพยานในความหน้าไม่อายของท่านด้วยค่ะ" ทันใดนั้นเอง จังหวะดนตรีบรรเลงขึ้น ข้าหมุนตัวออกไปที่กลางฟลอร์เต้นรำ จ้าวหมิงจำต้องตามข้ามาด้วยความงุนงง ในขณะที่ข้าแอบส่งสัญญาณมือให้คนของเฉินอ๋องที่ปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟเครื่องดื่ม จังหวะที่หมุนตัวครั้งที่สาม มือของคนรับใช้คนนั้น 'บังเอิญ' ทำไวน์หกใส่ชายกระโปรงของข้าพอดี ข้าแสร้งทำเป็นเสียหลักล้มลง พลางดึงมือจ้าวหมิงให้ล้มลงมาด้วยกัน แต่เมื่อข้าล้มลง... กลไกที่ซ่อนไว้ก็ทำงาน! ผ้าที่หุ้มชุดชั้นในและกระโปรงชั้นนอกของข้าไม่ได้ขาดรุ่ยออกไปอย่างที่ทุกคนคาดคิด แต่กลับมี 'แถบผ้าไหม' ที่สลักข้อความสัญญาใจจอมปลอมระหว่างจ้าวหมิงกับหญิงคณิกาในย่านโคมแดงหลุดออกมาจากชายกระโปรง และมันพันติดไปกับกระดุมเสื้อนอกของจ้าวหมิงที่กระชากติดออกมาตอนเขาล้มทับข้า! เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องโถง ข้าแสร้งทำเป็นตกใจและร้องไห้สะอึกสะอื้น ขณะที่จ้าวหมิงพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยสภาพที่เสื้อนอกหลุดลุ่ย เผยให้เห็นจดหมายลับที่เย็บติดอยู่กับซับในเสื้อของเขาที่หลุดออกมาโชว์หราต่อหน้าสายตาแขกเหรื่อทุกคน! "นั่นมัน... จดหมายอะไรน่ะ?" ใครคนหนึ่งตะโกนถาม จ้าวหมิงหน้าซีดเผือดเหมือนคนใกล้ตาย เขารีบก้มลงจะคว้าจดหมายนั่น แต่ข้ากลับเร็วกว่า ข้าคว้ามันไว้แล้วชูขึ้นสูง "นี่คือสิ่งที่คุณชายจ้าวมอบให้ข้าในงานเต้นรำหรือคะ? จดหมายรักที่เขาเขียนให้หญิงคณิกา... แล้วบอกว่าจะทิ้งข้าเพื่อไปอยู่กับนางหลังจากแต่งงานกับข้าแล้วอย่างนั้นหรือ!" จ้าวหมิงพยายามจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องโถงก็เปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงคณิกาที่ข้าจ้างวานมา นางเดินเข้ามาด้วยน้ำตานองหน้าและเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง "คุณชายจ้าว! ท่านบอกว่าจะมารับข้าไปอยู่ด้วยกันหลังจบงานเต้นรำมิใช่หรือคะ? แล้วเหตุใดวันนี้ท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังกระหึ่มราวกับคลื่นยักษ์ จ้าวหมิงยืนแข็งทื่อ ท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่กำลังมองเขาด้วยความรังเกียจ ข้ายืนขึ้น ปัดฝุ่นออกจากชุดแดงเพลิงที่ยังคงงดงามไร้ที่ติ สายตามองจ้าวหมิงที่กำลังตกนรกทั้งเป็นด้วยความสะใจ แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรุมประณามจ้าวหมิงนั้นเอง มือของใครบางคนจากด้านหลังก็จับที่หัวไหล่ของข้าเบาๆ เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนข้าต้องขนลุกวาบดังขึ้นข้างหู "เจ้าทำได้ดีมากหลินเยว่... แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าคนอย่างจ้าวหมิง ไม่ได้มีแค่จดหมายใบเดียวที่เขาสามารถใช้ทำลายคนอื่นได้... เขายังมี 'ไม้ตาย' อีกอย่างที่เจ้ายังไม่รู้" ข้าหันกลับไปมอง พบว่าเป็นหลินเฟยเฟยที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ข้างหลังนาง แววตาของนางไม่ได้มีความเสียใจเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับมีความอาฆาตที่รุนแรงกว่าเดิม "ไม้ตายอะไร?" ข้าถามเสียงเรียบ หลินเฟยเฟยขยับยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "ก็ไม้ตายที่จะทำให้เจ้าต้องตกงานจากตำแหน่งว่าที่สะใภ้จวนขุนนาง... และถูกขับไล่ออกจากตระกูลหลินในคืนนี้ยังไงล่ะคะ พี่หญิง" ข้าชะงักไปเมื่อเห็นทหารของทางการกรูเข้ามาในงาน พร้อมกับประกาศก้องว่า "พบหลักฐานการโกงภาษีที่ดินในชื่อของบุตรสาวตระกูลหลิน... หลินเยว่! เจ้าถูกจับกุมแล้ว!" นี่คือการหักหลังซ้อนแผน... หรือว่าจ้าวหมิงกับหลินเฟยเฟยร่วมมือกันวางหมากนี้ไว้ตั้งแต่ต้น? ขอบคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการแก้แค้นที่ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ของหงส์เพลิงตัวนี้ แล้วพบกันในบทต่อไปนะคะ!