อิสรภาพชั่วคราว

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์เกรดพรีเมียมลอยวนอยู่บนปลายนิ้วเรียวที่กำลังหมุนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ไปมาอย่างเชื่องช้า ในเรือนรับรองอันเงียบสงบ หลินเยว่ไม่ได้ชายตาแลจดหมายตราประทับตระกูลหลินที่วางอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย สำหรับนางแล้ว กระดาษแผ่นนั้นมีค่าไม่ต่างอะไรกับใบมรณบัตรที่พวกมันเขียนขึ้นมาหลอกตัวเอง "คุณหนูรอง... บ่าวได้ยินมาว่าทางนั้นเริ่มกระวนกระวายกันใหญ่แล้วนะคะ" อาอิน สาวใช้คนสนทรที่ยืนอยู่มุมห้องเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมกับรินน้ำร้อนเติมลงในกาอย่างระมัดระวัง "โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่ นางถึงกับล้มป่วยลงกะทันหันหลังทราบข่าวเรื่องสัญญาการค้าถูกอายัดค่ะ" หลินเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูใบไม้ร่วง "ป่วยหรือ? นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังพอจะทำให้บรรยากาศรอบกายลดฮวบลงหลายองศา "พวกมันเหยียบย่ำชีวิตข้าในชาติก่อนมามากพอแล้ว การให้อิสรภาพชั่วคราวแก่พวกมันในตอนนี้ ก็เพื่อให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของความหวัง... ก่อนที่จะต้องตกลงไปในขุมนรกที่แท้จริงต่างหาก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันและความตึงเครียด ราวกับพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืดมิด ทว่าในห้องนี้ กลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา เฉินอ๋อง (มู่หรงเฟย) ก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องมีผู้ประกาศ บุรุษในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเงินซ่อนลายพยัคฆ์ดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งในคราวเดียวกัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เจ้าช่างใจร้ายเสียจริง หลินเยว่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่เขาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ "คนตระกูลหลินกำลังดิ้นรนเหมือนป̀ลาบนบก แต่เจ้ากลับนั่งจิบชาชมวิวอย่างสบายใจ... ข้าเริ่มสงสารพวกมันขึ้นมานิดๆ แล้วสิ" หลินเยว่ไม่สะทกสะท้าน นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะกระทบกันเบาๆ เกิดเสียงกังวานกังสดาล นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายความฉลาดเฉลียวและท้าทาย "ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้วเพคะ ความเมตตาเช่นนั้นเก็บไว้ใช้กับคนอื่นเถอะเพคะ สำหรับคนที่เคยส่งข้าไปตายอย่างทรมานในกองเพลิง การให้พวกมันได้หายใจต่ออีกสักสองสามวัน... นับว่าข้าใจกว้างมากแล้ว" น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความขื่นขมเล็กน้อย แต่ถูกกลบด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง มู่หรงเฟยหรี่ตาลงเล็กน้อย ความพึงพอใจฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้น เขาชอบความเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีของนางยิ่งนัก สตรีส่วนใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับความแค้นมักจะร้องไห้คร่ำครวญ แต่นางกลับเลือกที่จะถือมีดด้วยตนเอง และค่อยๆ เชือดเฉือนศัตรูทีละน้อยอย่างเลือดเย็น "ดี... ข้าชอบคนชัดเจนเช่นเจ้า" เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบจดหมายบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "จ้าวหมิงเองก็คงคิดไม่ถึงว่า แผนการที่มันร่วมมือกับน้องสาวเจ้า จะถูกเจ้าตลบหลังจนไม่เหลือแม้แต่เศษหน้า" "จ้าวหมิงเป็นคนโลภมาก และความโลภนั่นแหละคือจุดอ่อนที่จะฆ่ามัน" หลินเยว่แค่นหัวเราะ "เขาคิดว่าการแต่งงานกับเฟยเฟยจะทำให้เขาได้ทั้งอำนาจและเงินทอง แต่เขาลืมไปว่า งูพิษต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน สัญชาตญาณของมันก็คือการฉกกัดผู้มีพระคุณ" บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบของการร่วมมือกันระหว่างสองปีศาจผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งเมือง ในขณะที่หลินเยว่กำลังจะเอ่ยปากพูดถึงแผนการขั้นต่อไป จู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากด้านนอกเรือนรับรอง อาอินขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะออกไปดูสถานการณ์ แต่ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทเสียก่อน ร่างของบ่าวรับชายคนหนึ่งล้มกลิ้งเข้ามาในห้องด้วยสภาพเนื้อตัวมอมแมมและใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "คุณ... คุณหนูรองแย่แล้วขอรับ!" บ่าวคนนั้นละล่ำละลักละลานร้องตะโกน "หน้าจวน... หน้าจวนมีคนส่งหีบศพปริศนามาวางไว้ พร้อมกับ... พร้อมกับป้ายวิญญาณที่สลักชื่อของท่านประทับเลือดขอรับ!" หลินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหง ความเงียบก่อนพายุใหญ่ถูกฉีกกระชากออกในเสี้ยววินาที มู่หรงเฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหุบยิ้มลงทันที นัยน์ตาลึกล้ำคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นด้วยความอันตราย เขาหันมาสบตากับนาง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ขนหัวลุก "ดูเหมือนว่า... 'อิสรภาพชั่วคราว' ที่เจ้ามอบให้พวกมัน จะหมดเวลาเร็theกว่าที่คิดเสียแล้วกระมัง?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตาม "หงส์เพลิงหวนคืน: บัญชีแค้นต้องชำระ" มา ณ ที่นี้นะคะ