การกลับมาของคนโฉด

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่ากำแพงหินเย็นเยียบพวกนั้นจะกักขัง 'ความแค้น' ของข้าได้นานเพียงชั่วข้ามคืน?" เสียงแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งถูกบดขยี้ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในกระท่อมร้างท้ายจวนตระกูลหลิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบของหนูท่อที่แทรกซึมเข้ามาไม่ทำให้ชายร่างผอมโซที่นั่งอยู่บนกองฟางรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย จ้าวหมิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยฉายแววเจ้าชู้กรุ้มกริ่มยามเกี้ยวพาราสีหลินเยว่ บัดนี้กลับเหลือเพียงรอยเลือดที่แห้งกรังและประกายแห่งความกระหายเลือดที่น่าสะพรึงกลัว "คุณชาย... ท่านทำสำเร็จแล้วจริงๆ" เสียงของบุรุษชุดดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าสั่นเครือ "ใต้เท้าจางยอมเปิดทางให้ตามคำสั่งของ 'ท่านผู้นั้น' ตอนนี้เส้นทางสู่หุบเขาไร้นามถูกเปิดออกแล้วขอรับ" จ้าวหมิงแสยะยิ้มจนเห็นเหงือกสีคล้ำ "ดี... ความอดทนของข้าไม่ได้มีไว้เพื่อรอวันตายในคุกที่พวกมันยัดเยียดให้ แต่มีไว้เพื่อรอดูวันที่ 'หลินเยว่' จะต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตใต้เท้าข้า" ในอีกด้านหนึ่ง ณ หอจดหมายเหตุส่วนตัวของเฉินอ๋อง บรรยากาศภายในห้องนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ซึมผ่านหลังคา หลินเยว่กำลังใช้พู่กันตวัดหมึกวาดลวดลายลงบนกระดาษสาอย่างใจเย็น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนดวงตาคมปลาบที่แฝงไปด้วยความครุ่นคิด "เจ้าดูไม่แปลกใจเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังมาจากเงามืดด้านหลัง มู่หรงเฟยเดินออกมาพร้อมกับถ้วยชาในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะข้างๆ นางอย่างแผ่วเบา "สายลับของข้าเพิ่งรายงานมาว่า จ้าวหมิงหนีออกจากคุกหลวงได้แล้ว พร้อมกับสมุนชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เจ้าคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าอิสรภาพของมัน... ข้าเป็นคน 'เปิดทาง' ให้เอง?" หลินเยว่วางพู่กันลง นางหันไปสบตากับบุรุษผู้เป็นดั่งพายุที่พัดพาทุกอย่างพังทลาย แต่สำหรับนาง เขากลับเป็นเพียงหมากตัวสำคัญที่นางรู้วิธีเดินเป็นอย่างดี "หากขังมันไว้ในคุก มันก็แค่สุนัขที่รอวันตายอย่างหมดสภาพ" หลินเยว่เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงความนัยที่เย็นเยือก "แต่ถ้าปล่อยมันออกมา... มันจะกลายเป็นสุนัขที่กัดไม่เลือก และนั่นแหละคือสิ่งที่ข้าต้องการ ข้าอยากรู้ว่าเบื้องหลังของมันยังมีตัวบงการใหญ่แค่ไหน ที่กล้าใช้คนโฉดระดับนี้มาทำลายตระกูลหลินของข้า" "เจ้าช่างอำมหิตกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีกนะ" มู่หรงเฟยหัวเราะในลำคอ สายตาของเขามีความชื่นชมเจือปน "แต่จ้าวหมิงไม่ใช่คนโง่ มันรู้ว่าถ้ามันรอดไปได้ เป้าหมายแรกของมันคืออะไร" "มันจะไปหาหลินเฟยเฟย" หลินเยว่ตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ความแค้นที่นางทิ้งมันไว้ในคุก และความลับที่นางยังซ่อนไว้ไม่ยอมเผยออกมา จะเป็นเชื้อไฟอย่างดีที่เผาผลาญพวกมันทั้งคู่... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ข้าต้องมั่นใจเสียก่อนว่า 'บันทึกรายชื่อผู้ทุจริต' ของตระกูลหลิน จะไม่ตกไปอยู่ในมือของคนโฉดพวกนั้น" ในค่ำคืนเดียวกันนั้น ณ ห้องลับใต้ดินที่ไร้ผู้คน จ้าวหมิงกำลังถือมีดสั้นเล่มหนึ่งปักลงบนภาพวาดของหลินเยว่ที่เขาขโมยมาได้จากจวนเก่า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความอาฆาตมาดร้าย ขณะที่เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ จดหมายที่ประทับตราลับของคนในวังหลวง "รอข้าก่อนเถอะ... หลินเยว่ เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักหรือที่ทำให้ข้าตกต่ำ? แต่เจ้าลืมไปแล้วว่า 'ความตาย' ที่เจ้าเคยมอบให้ข้า มันกำลังจะหวนคืนไปหาเจ้าในรูปแบบที่เจ้าคาดไม่ถึง" เขาหันไปสั่งการสมุนด้วยน้ำเสียงต่ำ "เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เราจะไปเยือนจวนของแม่นางน้อยผู้แสนหยิ่งยโสนั่น... ข้าอยากเห็นนักว่ายามที่นางหมดสิ้นอำนาจ นางจะยังเชิดหน้าใส่ข้าได้อีกนานแค่ไหน" ทว่าในขณะที่จ้าวหมิงกำลังก้าวเท้าออกจากเงามืดของตรอกแคบๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แสงจันทร์สาดส่องลงมาเผยให้เห็นบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า ปลายกระบี่ของเขาสะท้อนแสงวาววับราวกับเขี้ยวของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "เจ้าเป็นใคร? อย่าได้ขวางทางคนที่จะไปทวงแค้น!" จ้าวหมิงตวาดลั่น ชายผู้นั้นไม่ตอบ เพียงแค่ค่อยๆ ถอดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างหนึ่ง พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของจ้าวหมิงเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ คืออดีตองครักษ์เงาที่ควรจะ 'ตาย' ไปแล้วเมื่อสามปีก่อน... มือของจ้าวหมิงสั่นเทาเมื่อเห็นเงาของใครอีกคนเดินตามหลังออกมาจากเงามืด และคนผู้นั้นก็คือหลินเยว่ ที่กำลังยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยสมเพช นางเดินเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของอดีตคนรัก "เซอร์ไพรส์ไหมจ้าวหมิง?" นางกระซิบเสียงแผ่วข้างหูเขา "ข้าบอกแล้วไง... ว่าอิสรภาพชั่วคราวของเจ้า มันหมดเวลาลงแล้วจริงๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นของ 'หงส์เพลิงหวนคืน' นะคะ