หลักฐานมัดตัว

เสียงปรบมือเบาๆ แต่กึกก้องในความรู้สึกของทุกคนดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหลินเยว่ที่ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูห้องโถงใหญ่ตระกูลหลินอย่างสง่างาม ผ้าแพรปักลายหงส์เพลิงสีแดงสดพลิ้วไหวตามจังหวะการย่างก้าว ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองผู้คนที่นั่งอยู่เต็มห้องโถงด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "ท่านพ่อ เจ้าค่ะ... ดูท่าทางท่านแม่เลี้ยงจะยังอธิบายให้ฟังไม่จบสินะคะ ว่าเหตุใดเงินในคลังของตระกูลเราจึงร่อยหรอลงไปทุกที ทั้งที่กิจการร้านผ้าและโรงรับจำนำทำกำไรได้มหาศาลในแต่ละเดือน" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม หลินฮ่าวซาน ผู้เป็นบิดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นบุตรสาวคนโตเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาในห้องประชุมลับของตระกูล ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากด่าทอ ฮูหยินรองซู, เมียรักผู้ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จมาตลอดสิบปี ก็รีบผุดลุกขึ้นยืนแล้วโวยวายกลบเกลื่อนทันที "หลินเยว่! นี่เจ้าเสียมารยาทเกินไปแล้วนะ! ที่นี่คือห้องประชุมใหญ่ของตระกูลหลิน เจ้าเป็นแค่เด็กผู้หญิง มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาใส่ร้ายข้ากลางที่ประชุมเช่นนี้!" หยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างรวดเร็วราวกับฝึกฝนมาเป็นร้อยรอบ นางซูหันไปซบหน้ากับไหล่ของหลินฮ่าวซาน พร้อมกับสะบัดหน้ามามองหลินเยว่ด้วยหางตาที่ฉายแววอาฆาตมาดร้าย "ท่านพี่... ท่านดูนางสิคะ ตั้งแต่นางกลับมาจากตระกูลเฉิน นางก็คอยแต่จะหาเรื่องกลั่นแกล้งข้าและน้องเฟยเฟยตลอดเวลาเลยนะเจ้าคะ" หลินเฟยเฟยที่นั่งอยู่ข้างมารดา รีบกメยหน้าซบลงกับตักของผู้เป็นแม่ทันที พร้อมกับส่งเสียงสะอื้นฮักเบาๆ เรียกคะแนนความน่าสงสารจากบิดาได้อย่างยอดเยี่ยม หลินฮ่าวซานถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย เขากวาดสายตาคมดุมาที่บุตรสาวคนโต "เยว่เอ๋อร์ เจ้ากลับเรือนไปพักผ่อนเสียเถอะ เรื่องบัญชีและการเงินในบ้าน ปล่อยให้ฮูหยินรองเป็นคนดูแลต่อเถอะ นางดูแลมาหลายปีไม่เคยมีปัญหาอะไร เจ้าอย่ามาหาเรื่องใส่ร้ายคนในครอบครัวเลย" คำว่า 'คนในครอบครัว' ช่างบาดลึกเสียดแทงหัวใจของหลินเยว่เสียเหลือเกิน หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยันหยือกและเย้ยหยันโชคชะตา นางไม่โกรธบิดาเลยสักนิด เพราะคนตาบอดที่ถูกความโลภครอบงำ ย่อมมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้าอยู่แล้ว "ใส่ร้ายหรือคะท่านพ่อ..." หลินเยว่ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้แกะสลักตรงกลางห้องมากขึ้น นางดึงม้วนกระดาษสาเนื้อดีความยาวหลายเมตรที่ซ่อนไว้ออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ ให้กระดาษแผ่นนั้นคลี่ตัวยาวลงไปกองกับพื้นหินอ่อน ส่งเสียง 'พรวด' ดังสนั่นหวั่นไหว ทุกสายตาในห้องโถงต่างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ตัวเลขรายรับรายจ่าย ตัวอักษรสีดำสนิทที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา และตราประทับลับประจำตัวของฮูหยินรองซู ปรากฏหราอยู่บนกระดาษแผ่นนั้นอย่างชัดเจน ไม่มีที่ให้บิดเบือนได้อีกต่อไป "นี่คือสมุดบัญชีลับที่แท้จริง ซึ่งข้าไปคัดลอกมาจากห้องลับใต้ดินของโรงรับจำนำตระกูลซู... ตระกูลเดิมของท่านแม่เลี้ยง ที่ถูกส่งต่อเงินสดจากคลังตระกูลหลินของเราไปเดือนละไม่ต่ำกว่าสามพันตำลึงทองตลอดห้าปีที่ผ่านมา!" หลินเยว่ก้าวเข้าไปยืนจ้องหน้าฮูหยินรองซูที่ตอนนี้ใบหน้าเผือดสีซีดขาวราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งเลือดฝาด "สามพันตำลึงทองต่อเดือน คูณด้วยสิบสองเดือน และคูณด้วยห้าปี... ท่านแม่เลี้ยงเพคะ เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อคฤหาสน์หรูหราพร้อมสาวใช้ร้อยคนในเมืองหลวงได้สบายๆ เลยนะคะ เหตุใดท่านจึงต้องสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลหลินของเราจนแทบจะล้มละลายเช่นนี้ล่ะคะ?" ฮูหยินรองซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่เคยสั่นเทาด้วยความโกรธ เปลี่ยนเป็นสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว นางพยายามอ้าปากปฏิเสธแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักคำ ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก หลินเฟยเฟยเห็นท่าไม่ดี รีบพุ่งเข้ามาผลักอกหลินเยว่อย่างลืมตัว "พี่ใหญ่! ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ท่านปลอมแปลงเอกสารพวกนี้ขึ้นมาใช่ไหม เพื่อจะใส่ร้ายท่านแม่ของข้า!" หลินเยว่ไม่แม้แต่จะหลบ นางปล่อยให้หลินเฟยเฟยผลักจนเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะหันกลับมาตวัดสายตาคมกริบมองน้องสาวต่างมารดาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่หลินเฟยเฟยเคยเห็นมาในชีวิต "ปลอมแปลงงั้นหรือน้องสาวตัวดี..." หลินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดตัวหลินเฟยเฟย ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะคางของอีกฝ่ายเบาๆ บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนาง "ถ้าเอกสารนี้ปลอม เหตุใดตราประทับประจำตัวของท่านแม่ และลายเซ็นต์ของพ่อค้าคนกลางจากหอการค้าทิศใต้ จึงเป็นของจริงล่ะ? หรือว่าเจ้า... จะช่วยแม่ของเจ้าเซ็นเอกสารยักยอกเงินเหล่านี้ด้วย ถึงได้ร้อนรนจนเนื้อตัวสั่นเทาขนาดนี้หึ?" "ข้า... ข้าเปล่า!" หลินเฟยเฟยสะบัดหน้าหนีสุดแรง เกิดอาการลนลานจนพูดจาติดอ่าง ดวงตาตื่นตระหนกหันไปมองมารดาเพื่อขอความช่วยเหลือ หลินฮ่าวซานหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายเป็นสีม่วง เขาพุ่งพรวดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือหนาสั่นเทาหยิบม้วนกระดาษบัญชีขึ้นมาอ่านด้วยความเร็ว ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพบว่าตัวเลขความเสียหายนั้นตรงกับสภาพการเงินที่ตระกูลหลินกำลังเผชิญอยู่พอดี "ซูซื่อ! นี่มันเรื่องอะไรกัน!" หลินฮ่าวซานตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน เขาหันไปจ้องหน้าภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและผิดหวัง "เงินในคลังหายไปไหนหมด! เจ้าเอาเงินของตระกูลเราไปจุนเจือตระกูลเดิมของเจ้าจริง It ใช่ไหม!" ฮูหยินรองซูทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง นางรีบคลานเข้าไปกอดขาของหลินฮ่าวซานทันที น้ำตานองหน้าพรั่งพรูออกมาอย่างน่าเวทนา "ท่านพี่... ท่านพี่โปรดฟังข้าก่อนนะเจ้าคะ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ! เป็นเพราะน้องชายของข้ามันติดการพนัน พวกมันเอาชีวิตมันมาขู่ข้า ข้าไม่มีทางเลือกนะเจ้าคะท่านพี่! ได้โปรด... เมตตาข้าด้วยเถอะนะเจ้าคะ!" ภาพความอ่อนแอและน่าสงสารที่ฮูหยินรองซูแสดงออกมาในยามนี้ ไม่ได้ทำให้หลินฮ่าวซานใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งเพิ่มความน่าสมเพชให้กับผู้เป็นสามีที่ถูกหลอกมาตลอดหลายปี หลินเยว่ยืนกอดอกมองภาพความร้าวฉานตรงหน้าด้วยรอยยิ้มสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน หัวใจดวงน้อยที่เคยถูกบดขยี้จนแหลกเหลวในชาติก่อน กำลังได้รับการเยียวยาด้วยหยดเลือดและความพินาศของศัตรูทีละน้อย นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น... ความแค้นที่พวกมันมอบให้นาง จะต้องถูกชำระคืนเป็นร้อยเท่าพันทวี! ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงโวยวายภายในห้องโถงที่ดังระงม ประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหลังห้องกลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างไร้ซุ่มเสียง บรรยากาศรอบกายพลันเยือกเย็นลงฉับพลันราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงนับสิบองศา เงาร่างสูงโปรสง่างามในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทอง ก้าวพ้นธรณีเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงอำนาจ กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องหยุดชะงักและหันไปมองเป็นตาเดียว หลินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าคมคายที่คุ้นเคย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความอ่อนโยนฉาบอยู่บนริมฝีปากหยักลึกของบุรุษผู้นั้น ดวงเนตรคู่นคมกริบมองตรงมาที่นาง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบหยุดชะงัก "ดูท่า... แม่นางหลินคงกำลังสนุกกับการสะสางบัญชีแค้นสินะ ให้ข้าช่วยคิดดอกเบี้ยกับคนพวกนี้ด้วยดีหรือไม่?" *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 23 แล้วนะคะ หวังว่าจะสะใจกับบทลงโทษแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ*