ศัตรูในคราบมิตร

"ความโลภ... เป็นพิษร้ายที่ต่อให้บรรลุถึงขอบเขตเซียน ก็มิอาจขับไล่ออกได้ด้วยโอสถใดในใต้หล้า" เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในถ้ำอัคคีทมิฬ ร่างของไป่หู่ สหายร่วมเป็นร่วมตายที่ร่วมฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันนับพันลี้ บัดนี้ยืนขวางทางออกเดียวไว้ด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดาบยาวในมือชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นอายโลหิตที่แผ่พุ่งออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ฉินเฟยหลงยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา แม้บาดแผลจากการปะทะกับสัตว์อสูรบรรพกาลเมื่อครู่จะยังคงสร้างความเจ็บแปลบที่หัวไหล่ แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าย่อมไม่ใช่บาดแผลทางกาย หากแต่เป็นความจริงที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า "ไป่หู่... เจ้ากับข้า ร่วมดื่มสุสาบานต่อหน้าฟ้าดินมาแล้วสามครา เหตุใดจึงเลือกเส้นทางนี้?" ฉินเฟยหลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความผิดหวัง สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังศิษย์พี่ร่วมสำนักผู้หันหลังให้แก่คุณธรรม ไป่หู่แค่นเสียงหัวเราะ "คุณธรรมอันใด? พี่รอง... โลกใบนี้มีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่กำหนดกฎเกณฑ์ คัมภีร์วิถีไร้ลักษณ์ในมือเจ้านั่นแหละ คือกุญแจสู่การก้าวข้ามขอบเขตหลอมรวมวิญญาณ หากเจ้ามอบมันให้ข้าแต่โดยดี ข้าจะไว้ชีวิตสตรีเย็นชาผู้นั้น... ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจที่เคยร่วมทาง" สิ้นคำพูดของไป่หู่ เงาร่างสีขาวดุจหิมะก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของถ้ำ มู่หรงเซวี่ยยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ดั่งผืนน้ำแข็งพันปี เนตรหยั่งรู้ของนางฉายแววประกายวาวโรจน์ นางมิได้หวาดหวั่นต่อเจตంటจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาแม้แต่น้อย "สุนัขที่รอเศษเนื้อจากเจ้านาย ย่อมไม่มีวันเข้าใจความหมายของกระบี่" มู่หรงเซวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยียบเย็นจนบรรยากาศรอบกายลดฮวบลงนับสิบองศา ปราณเหมันต์ในกายของนางเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นปกป้องแผ่นหลังของฉินเฟยหลงไว้ครึ่งหนึ่ง ฉินเฟยหลงยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งขมขื่นและทระนงในคราเดียวกัน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะฝักกระบี่ไร้ชื่อที่เหน็บอยู่ข้างกาย "เจ้าอยากได้คัมภีร์นักใช่1หรือไม่..." ฉินเฟยหลงเอ่ยเบาๆ "น่าเสียดายที่ข้ามิได้พกมันไว้ที่ตัว... แต่พกมันไว้ที่นี่" เขานิ้วชี้แตะลงที่กลางหน้าผากของตนเอง ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกทันที ก่อตัวเป็นพายุหมุนสีทองคำขาวพัดโหมกระหน่ำจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน เศษหินร่วงกราวลงมาดั่งห่าฝน แรงกดดันระดับขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณแผ่ขยายออกไปจนไป่หู่ต้องก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว "เจ้า... เจ้าทะลวงขั้นแล้ว?!" ไป่หู่เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ความโลภในใจบดบังความกลัวจนหมดสิ้น เขาแผดเสียงคำรามลั่นสะท้านปฐพี พลังปราณโลหิตถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด วิชา 'กระบี่โลหิตผลาญสวรรค์' ถูกตวัดฟันออกไปเป็นคลื่นดาบสีเลือดขนาดใหญ่ พุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพฉินเฟยหลงในกระบวนท่าเดียว ฉินเฟยหลงไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายืนหยัดมั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางพายุโลหิตที่กำลังพุ่งเข้ามาหา ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง มู่หรงเซวี่ยขยับกาย ดัชนีเหมันต์สวรรค์ของนางสะบัดออกเป็นลำแสงสีฟ้าครามผสานเข้ากับปราณกระบี่ของฉินเฟยหลงอย่างลงตัวราวกับกิ่งหลิวรับสายลม ทว่า... ก่อนที่กระบี่ของทั้งสองฝ่ายจะปะทะกันอย่างเต็มรูปแบบ พื้นถ้ำเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับกลิ่นอายปีศาจโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าร้อยไป่หู่รวมกันพวยพุ่งขึ้นมา เงาร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทและดวงตากลมโตสีเพลิงคู่ใหญ่ ค่อยๆ ดันตัวขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง... ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแผ่นนี้ร่วมกันนะครับ