ค่ายกลพันกระบี่

เสียงคำรามดั่งสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายไม่ได้มาจากเบื้องบน หากแต่พุ่งทะยานขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง เงาร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทราวกับเหล็กไหลทมิฬ และดวงตากลมโตสีเพลิงคู่ใหญ่ที่ลุกโชนด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง ค่อยๆ ดันตัวขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง แรงกดดันจากไอปีศาจแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ จนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งสีเลือด ฉินเฟยหลงยืนหยัดอย่างมั่นคงดั่งขุนเขา ปลายเท้าของเขากดลงบนพื้นศิลาที่แตกละเอียดเป็นจุล ดวงตาคมกริบราวกับคมกระบี่จับจ้องร่างยักษ์เบื้องหน้าอย่างไร้ความหวั่นเกรง ในมือขวาของเขา กระบี่ไร้ชื่อส่งเสียงครางฮือเบาๆ คล้ายกำลังตื่นเต้นเร้าใจกับกลิ่นอายความตายที่โถมเข้าใส่ "ระวังตัวด้วย... มันไม่ใช่ปีศาจทั่วไป" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีดังขึ้นเบื้องหลัง มู่หรงเซวี่ยในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเซียนผู้สูงส่ง ลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินเพียงครึ่งคืบ ปราณเย็นเยือกสีฟ้าครามแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างรอบกาย นางยกมือขึ้นวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นม่านพลังน้ำแข็งนับพันชั้นเพื่อป้องกันคลื่นกระแทกจากไอปีศาจที่จะกวาดล้างทุกสิ่ง "เซวี่ยเอ๋อร์ วางใจเถอะ" ฉินเฟยหลงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทว่าหนักแน่น เขามองนางด้วยหางตาเพียงเล็กน้อย แววตานั้นมีความห่วงใยและความผูกพันที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของจอมยุทธ์ผู้ผ่านโลกมามาก "ข้าบอกแล้วว่า... วันนี้ต่อให้เป็นเงื้อมมือของพญามาราคาดคั้นเอาชีวิต พวกมันก็ไม่มีสิทธิ์มาพรากสิ่งใดไปจากเราได้อีก" สิ้นคำพูดของเขา ร่างของอสูรทมิฬเบื้องหน้าก็พ่นลำแสงสีเพลิงทมิฬพุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วเหนือแสง มันแผดเผาอากาศจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ และหลอมละลายหินผารอบข้างให้กลายเป็นลาวาในพริบตา "ค่ายกลพันกระบี่... แผ่ซ่าน!" ฉินเฟยหลงไม่รอช้า เขาแผดเสียงคำรามก้องฟ้า ร่างกายพลพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ประหนึ่งพญาอินทรีโผบินเข้าหาพายุโหมกระหน่ำ กระบี่ไร้ชื่อในมือถูกตวัดวาดออกไปเป็นวงกลม คมกระบี่นับพันสายพรั่งพรูออกมาจากความว่างเปล่าราวกับห่าฝนดาราตกลงสู่พื้นโลก ทุกสายล้วนอัดแน่นไปด้วยจิตวิญญาณกระบี่อันบริสุทธิ์และปราณแท้จริงที่ถูกหล่อหลอมมาอย่างยาวนาน *ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!* เสียงแหวกอากาศและเสียงคมกระบี่กระทบเข้ากับเกล็ดสีดำดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกลองศึกพันประทัด ประกายไฟและเศษเกล็ดสีดำกระจายฟุ้งไปทั่วท้องฟ้า ดุจดั่งดอกไม้ไฟแห่งความตายที่เบ่งบานท่ามกลางความมืดมิด มู่หรงเซวี่ยเงยหน้ามองภาพนั้นด้วยแววตาที่ไหววูบเล็กน้อย นางรับรู้ได้ถึงภาระอันหนักอึ้งที่ชายหนุ่มแบกรับไว้บนบ่า แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจที่เคยเหน็บหนาวดั่งน้ำแข็งของนาง ก็กลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาดทุกครั้งยามที่อยู่เคียงข้างเขา อสูรทมิฬคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด เมื่อกระบี่นับพันเล่มทะลวงผ่านชั้นเกล็ดทมิฬเข้าไปฝังลึกอยู่ในเนื้อหนังของมัน เลือดสีดำข้นคลั่กพุ่งทะลักออกมาดั่งห้วงธารน้ำลาวา แต่มันหาได้ยอมจำนนไม่ มันสะบัดกรงเล็บอันมหึมาตบเข้าใส่ฉินเฟยหลงที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศอย่างหมายจะบดขยี้ให้แหลกคาที่ "คิดจะเล่นงานข้า เจ้ายังเร็วไปร้อยปี!" ฉินเฟยหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายสีเงินวาวโรจน์ วิญญาณกระบี่ในตัน티น (จุดรวมปราณ) ของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยพลังกดดันระดับขอบเขตสวรรค์ขั้นสูงสุดออกมาโดยไม่มีการปิดบังอีกต่อไป เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่คมกระบี่ แล้วแทงสวนขึ้นไปตรงๆ อย่างไม่ลังเล วิถีกระบี่นี้ไม่มีรูปแบบ ไร้ลักษณ์ ไร้ร่องรอย แต่มันคือแกแท้แห่งฟ้าดิน! *เปรี้ยง!* ลำแสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ตัดผ่านร่างของอสูรทมิฬจากหัวจรดหางในดาบเดียว เวลาคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนที่ร่างมหึมาของอสูรทมิฬจะหยุดชะงักค้างกลางอากาศ รอยแยกสีเงินปรากฏขึ้นบนตัวของมันนับล้านสาย และในวินาทีต่อมา... ร่างนั้นก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นละอองแสงสีดำที่ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ ฉินเฟยหลงร่อนลงยืนบนพื้นดินอย่างสง่างาม ลมหายใจของเขาหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตายังคงคมกริบทระนง เขากำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝัก ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หมอกควันสีเลือดพวยพุ่งขึ้นมาจากหลุมลึกที่อสูรทมิฬเพิ่งดับสลายไป และเสียงหัวเราะที่แหบพร่า เย็นยะเยือก ดังก้องกังวานมาจากความว่างเปล่า ราวกับมาจากมิติอื่นที่ไกลโพ้น *"ฮ่าๆๆ... คิดว่าทำลายเดรัจฉานตัวนั้นได้ แล้วเจ้าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของข้าหรือ... เจ้าหนูตระกูลฉิน"* เงาร่างสีทองอร่ามที่โปร่งแสงแต่ทรงพลังจนแทบจะกดให้ฉินเฟยหลงและมู่หรงเซวี่ยคุกเข่าลง ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติที่ฉีกขาดออกเบื้องหน้า พร้อมกับกระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่แผ่ไอสังหารสีโลหิตปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ