พันธสัญญาแห่งการเดินทาง

คราบโลหิตบนคมกระบี่เหล็กนิลยังไม่ทันแห้งสนิท ไอน้ำแข็งสีครามรอบกายของมู่หรงเซวี่ยก็แปรเปลี่ยนเป็นหมอกขาวระเหยขึ้นสู่เบื้องบนราวกับลมหายใจของมังกรหลับไหล นางยืนนิ่งสงระหงอยู่บนยอดผาชัน ดรุณีผู้เยือกเย็นดุจหิมะพันปีทอดสายตามองบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ซ่อนระลอกคลื่นแห่งความห่วงหาอาทรไว้ภายใต้หน้ากากอันไร้ความรู้สึก "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าเส้นทางสายนี้จะไม่มีวันหวนกลับ" น้ำเสียงของมู่หรงเซวี่ยดุจหัตถ์น้ำแข็งที่ลูบไล้ผ่านแผ่นหลัง ทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือบางเบาที่นางมักใช้ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน ฉินเฟยหลงเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาสุขุมนุ่มลึก ดวงตาคมปลาบสีนิลกาฬสะท้อนภาพเงาของนางเซียนผู้หยาดเยิ้ม เขาไม่ตอบทันที ทว่าทอดสายตามองไปยังเบื้องล่าง—ที่ซึ่งหุบเขาอสูรโลหิตกำลังแผ่ไอทมิฬทะมึนขึ้นสู่ท้องนภา เมฆสีเลือดปกคลุมน่านฟ้าครึ่งซีก สัญญาณเตือนภัยจากขุมกำลังลึกลับที่หมายทำลายล้างยุทธภพกำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามาทุกขณะ "เส้นทางที่ข้าเดิน... มีเพียงไปข้างหน้า ไม่มีคำว่าหวนคืน" ฉินเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงดุจขุนเขา "ทว่า การเดินทางครานี้ หากมีเซียนผู้เย็นชาเช่นเจ้าคอยก้าวเดินเคียงข้าง แม้ต้องฝ่าด่านอัคคีหรือทะเลกระบี่ ข้า... ฉินเฟยหลง ย่อมไม่รู้สึกว่าโดดเดี่ยวอีกต่อไป" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจดุจหินผาทำให้หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของมู่หรงเซวี่ยกระตุกวูบ นางแค่นเสียงเย็นชาออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความไหวหวั่นในดวงอก "วาจาคมคายนัก... เจ้าคิดว่าการติดตามข้าเป็นเรื่องสนุกสนานสำราญใจหรืออย่างไร? เบื้องหน้าคือ 'เขตแดนร้อยพิษพันทมิฬ' ที่แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมวิญญาณยังต้องทิ้งร่างไว้ที่นั่น" "ต่อให้เป็นขุมนรกโลกันต์ หากข้าสามารถปกป้องรอยยิ้ม... เอ่อ หรือแม้แต่ความเย็นชาของเจ้าไว้ได้ ข้าก็ยินดีจะก้าวเข้าไป" ฉินเฟยหลงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ของลูกผู้ชาย ทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดรอบตัวคลายลงครึ่งส่วน มู่หรงเซวี่ยสะบัดหน้าหนีเล็กน้อย ปลายหูขาวเนียนของนางขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด ทว่านางมิได้กล่าวคำปฏิเสธ มือเรียวดั่งหยกสลักหยิบเอาป้ายหยกโบราณสลักลวดลายเกล็ดน้ำแข็งออกมา ยื่นส่งให้เขาด้วยท่าทีสง่างาม "นี่คือ 'ป้ายหยกหยาดเหมันต์'... มันไม่ได้มีไว้เพื่อเป็นเครื่องรางนำโชค แต่มันคือพันธสัญญาแห่งสำนักหิมะนิรันดร์ หากเจ้าตาย ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ฝังร่างเจ้าด้วยมือตนเอง... เพื่อไม่ให้วิญญาณของเจ้าเร่ร่อนไปแปดเปื้อนที่ใด" ฉินเฟยหลงรับป้ายหยกนั้นมา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านเข้าสู่ฝ่ามือ ทว่ากระแสความอบอุ่นสายหนึ่งกลับไหลซึมลึกเข้าสู่ชีพจรหัวใจ เขาพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ข้าขอรับคำสาบานนี้... หากข้าล้มลง เจ้าจะเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ปิดตาของข้า" ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยน ลมพายุหมุนวนกรรโชกอย่างรุนแรงจนหินผาสั่นสะเทือน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ในกายของฉินเฟยหลงพลุ่งพล่านขึ้นมาเองโดยไร้การควบคุม มันตอบสนองต่อสัจจะวาจาและพันธสัญญาที่เพิ่งก่อกำเนิดขึ้น อักขระโบราณสีทองปรากฏขึ้นรอบตัวเขาทีละตัว ราวกับฟากฟ้ากำลังรับรู้และจารึกข้อตกลงนี้ลงในกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ มู่หรงเซวี่ยเบิกเนตรหยั่งรู้ชะตาขึ้นเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังทะลวงขีดจำกัดของชายหนุ่ม "นี่เจ้า... กำลังจะทะลวงผ่านขอบเขตกระบี่พิสุทธิ์ขั้นที่เจ็ด?!" ฉินเฟยหลงหลับตาลงรับกระแสพลังที่ถาโถมเข้าสู่จุดตันเทียน เส้นชีพจรทั่วร่างปูดโปนด้วยเส้นแสงสีทอง ทว่าสีหน้าของเขากลับสงบนิ่งดุจน้ำในบึงลึก เขาโคจรวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์เพื่อหลอมรวมปราณเหมันต์ที่ได้รับจากป้ายหยกเข้ากับลมปราณดั้งเดิมของตนเอง พลังมหาศาลแผ่ซ่านออกไปจนยอดเขาหิมะสั่นไหว เสียงคำรามดังกึกก้องคล้ายเสียงมังกรคำรามจากใต้พิภพ ทว่า... ท่ามกลางกระแสพลังอันยิ่งใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนากลับดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยไอสังหารและกลิ่นอายโลหิตที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด ฉินเฟยหลงลืมตาสองข้างขึ้นทันที ประกายตาดุจคมกระบี่พุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทนับสิบสายปรากฏขึ้นบนยอดเขาโดยไร้สุ้มเสียง ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาจากความมืด เป็นชายชราหน้ากากทองคำผู้ถือครองกระบี่หักครึ่งท่อน ดวงตาภายใต้หน้ากากจ้องมองมาที่ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก... จอมยุทธ์ผู้ฝืนลิขิตฟ้ากับนางเซียนผู้เย็นชา น่าเสียดายที่ 'พันธสัญญา' ของพวกเจ้า... จะต้องจบลง ณ วินาทีนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุโลหิตเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะครับ