มือที่สามเข้ามา

"ถ้าคุณกวินทร์ไม่รังเกียจ มื้อนี้รินขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงขอบคุณนะคะที่ช่วยเรื่องเอกสารเมื่อวาน" น้ำเสียงของรินรดาที่เอ่ยกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในสูทสีเทาอ่อนช่างนุ่มนวลและเป็นกันเอง รอยยิ้มบางๆ ที่ระบายอยู่บนเรียวปากอิ่มนั้นไม่ได้ปรุงแต่ง มันคือรอยยิ้มแห่งความขอบคุณที่บริสุทธิ์ใจจริงๆ ในขณะที่กวินทร์—คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญที่ภาคินเกลียดเข้าไส้—กำลังทอดมองเธอด้วยสายตาที่ประกายความอบอุ่นทอประกายลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไป "แค่เอกสารกองนั้น แลกกับการได้นั่งทานมื้อเที่ยงกับคุณรินรดา ผมว่าผมกำไรมหาศาลเลยล่ะครับ" กวินทร์ตอบพร้อมเสียงหัวเราะทุ้งต่ำในลำคออย่างเป็นกันเอง ทั้งสองคนกำลังเลือกซื้อของเล่นเสริมพัฒนาการในห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง เพื่อเตรียมไปเซอร์ไพรส์น้องภีมในเย็นวันนี้ ทว่า ในมุมมืดของเสาหินอ่อนห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ดวงตาคมกริบของภาคินกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเห็นได้ชัด มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและทรงอิทธิพล บัดนี้กลับยืนแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความหึงหวงที่กัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย *ภาพที่อดีตภรรยาผู้เคยเจียมเนื้อเจียมตัวและมีแต่เขาอยู่ในสายตา กำลังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับชายอื่น... ชายที่เป็นหนามยอกอกเขามาโดยตลอด... มันบาดลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อหัวใจของภาคินจนเขาแทบจะทนยืนหายใจต่อไม่ไหว* ภาคินก้าวเท้าพรวดพราดออกไปจากมุมมืดด้วยแรงผลักดันอันดิบเถื่อน ความหึงหวงที่สะสมมาหลายสัปดาห์ระเบิดออกจนลืมสิ้นมาดนักธุรกิจผู้สุขุม "ริน!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะคอกลอดไรฟันดังขึ้นกระทันหัน ทำให้รินรดาและกวินทร์ต้องหันขวับมามอง ร่างสูงใหญ่ของภาคินก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาเก่าในเสี้ยววินาที ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังมือของกวินทร์ที่กำลังถือกล่องของเล่นอยู่ใกล้กับมือเรียวของรินรดา ก่อนจะปัดมันออกด้วยความรุนแรงจนกล่องของเล่นร่วงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น *ปัง!* "อุ๊ย! คุณภาคิน! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าสวยถอดสีด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น เธอรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะตวัดสายตาคมกลา0ใส่ชายผู้เป็นอดีตสามีด้วยความรังเกียจระคนไม่พอใจ "คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำลายข้าวของของคนอื่นแบบนี้คะ!" กวินทร์เองก็ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัว เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้ามาบังรินรดาไว้ครึ่งตัวด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักธุรกิจหนุ่มคู่แข่ง "อ้าว นึกว่าใคร... คุณภาคินนี่เอง ดูท่าทางร้อนรนเสียจริงนะครับ หรือว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงเขาเดินเลือกของกับคนอื่น ถึงได้สติหลุดกลางห้างแบบนี้?" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนประสาท ตั้งใจราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในใจของอีกฝ่ายอย่างจงใจ ภาคินหันขวับไปจ้องหน้ากวินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องรีบหลบทาง "หุบปากของแกไปซะ กวินทร์! แกไม่มีสิทธิ์มาเสือกเรื่องของเมียฉัน!" "เมีย?" กวินทร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบมองตอบอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าความจำผมไม่เสื่อม คนที่เซ็นใบหย่าและไล่เธอออกจากบ้านไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน... น่าจะเป็นคุณภาคินไม่ใช่เหรอครับ? ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเธอด้วยคำนั้นด้วยซ้ำ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ภาคินหน้าชาฉาน เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว เขาหันกลับมามองรินรดาที่ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาไร้เยื่อใย ซึ่งนั่นมันกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเขามากกว่าหมื่นคำด่าทอ "ริน กลับบ้าน!" ภาคินเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของอดีตภรรยาหมายจะกระชากให้เดินตาม แต่รินรดากลับสะบัดออกอย่างแรงจนข้อมือขาวขึ้นรอยแดงเถือก "ปล่อยฉันนะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาตวาดลั่น ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่เธอพยายามกักเก็บมันไว้ไม่ให้ไหล rินรดายืดอกขึ้น สบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าที่คุยกับใครไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะคะคุณภาคิน! และที่สำคัญ... ฉันจะไปไหน จะคุยกับใคร มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับอดีตสามีอย่างคุณ!" คำว่า 'อดีตสามี' ที่ถูกเน้นย้ำทีละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมซ้ำๆ ภาคินรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธตีรวนขึ้นมาจุกที่อก แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววสั่นไหวชั่วขณะ แต่มันทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้เขาไม่ยอมจำนน "ฉันเป็นพ่อของลูกเธอ!" ภาคินคำรามเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนสันนูน "แล้วฉันก็ไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงของฉันไปเที่ยวระริกระรี้กับไอ้สารเลวคนอื่นเด็ดขาด!" "ผู้หญิงของคุณเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากของเธอมันช่างบาดลึกหัวใจของเขายิ่งกว่าสิ่งใด "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยค่ะคุณภาคิน รินคนเดิมที่เคยรอคอยความรักจากคุณ... มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้หัวใจแล้วค่ะ!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ผู้คนเริ่มหันมามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้น กวินทร์ขยับตัวเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิด เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่จงใจให้ภาคินได้ยินชัดเจน "คุณรินครับ ถ้าเขาคุยกันไม่รู้เรื่อง เราไปจากตรงนี้กันเถอะครับ ปล่อยให้คนสติหลุดเขาอยู่คนเดียวดีกว่า" รินรดาพยักหน้ารับเบาๆ "ค่ะ ไปกันเถอะค่ะรินก็เริ่มเบื่อบรรยากาศแถวนี้แล้วเหมือนกัน" คำพูดและการกระทำที่ราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศนั้นทำให้ภาคินสติขาดผึง เขาพุ่งตัวเข้าไปจะกระชากตัวกวินทร์ แต่รินรดากลับก้าวมาขวางหน้าไว้ พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นสายตาที่ทำลายหัวใจของภาคินจนแหลละเอียดคามือ "ถ้าคุณกล้าแตะต้องเขาแม้แต่นهاยเดียว... รินจะไม่มีวันให้คุณได้เจอน้องภีมอีกเลยตลอดชีวิต!" คำขู่ของรินรดาสَงผลชะงักงัน ภาคินชะงักมือที่กำลังจะพุ่งออกไป ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อนึกถึงลูกชายตัวน้อย—ดวงใจดวงเดียวที่ยึดโยงเขาไว้กับเธอ รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ เธอหันหลังให้เขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินเคียงคู่ไปกับกวินทร์โดยมีเสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนาอันสนิทสนมลอยตามลมมาบาดแทงโสตประสาทของภาคินทุกย่างก้าว ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางห้างสรรพสินค้า ท่ามกลางความว่างเปล่าที่กัดกินวิญญาณ ความหึงหวงกลายเป็นไฟลุกโชนที่เผาผลาญอกซ้ายของเขาจนไหม้เกรียม แต่นอกจากความเจ็บปวดแล้ว ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองของเขา... *หากเขายังนิ่งเฉย รินรดากำลังจะถูกแย่งชิงไปตลอดกาลจริงๆ* มือหนากำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเลือดซึม เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บ้าคลั่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเลขาส่วนตัวด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกและน่ากลัวที่สุด "สืบประวัติไอ้กวินทร์ทุกซอกทุกมุม เอาทุกอย่างที่เป็นจุดอ่อนของมันมาให้ฉันภายในวันนี้... และเตรียมรถ ฉันจะไปที่โรงเรียนอนุบาลของน้องภีมเดี๋ยวนี้!" ภาคินกดวางสายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและการครอบครอง ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเดินออกไปเพื่อตามล่าอดีตภรรยากลับคืนมา เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นแทรกขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ภาคินขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอ ข้อความจากเบอร์แปลกกลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ภาพถ่ายใบเสร็จการสั่งซื้อสินค้าเด็กอ่อน พร้อมกับผลตรวจสุขภาพที่ระบุชื่อของรินรดาและชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ปรากฏหราอยู่ตรงหน้า... และข้อความบรรทัดสุดท้ายที่แนบมาด้วย ทำเอาเลือดในกายของภาคินเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว— *"ขอบคุณนะครับที่คุณภาคินใจดีหย่าให้... ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่มีโอกาสได้ดูแลภรรยาและ 'ลูกในท้อง' ของเธอกับผมในตอนนี้..."* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเจ็บปวดและเดินทางไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้นะคะ - เมฆหมอกสีชมพู