ศึกชิงตัวลูก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงระยับดังสนั่น ราวกับจะประกาศิตว่าอำนาจและเงินตราสามารถบดขยี้ศักดิ์ศรีของใครก็ได้ให้แหลกคามือ รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบด้วยหยดน้ำตาแห่งความระihกและเยือกเย็นเกินกว่าที่อดีสามีอย่างภาคินจะคาดคิด เธอนั่งไขว่ห้างหลังตรงสง่างามในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ แววตาคู่คมที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้ถูกหล่อหลอมด้วยไฟแค้นและความรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อน้องภีม... ลูกชายผู้เป็นดั่งดวงใจ "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดเรื่องนี้ค่ะ ภาคิน" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนผู้ชายที่เคยบงการชีวิตคนอื่นมาทั้งชีวิตอย่างภาคินถึงกับชะงัก "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้ความรู้สึก บัดนี้ฉายแววคุกรุ่นด้วยโทสะ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอในสำนักงานกฎหมาย "ในฐานะพ่อ... ผมมีสิทธิ์ตามกฎหมายทุกประการ เอกสารสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรที่ผมถืออยู่ มันชัดเจนพอที่จะทำให้คุณสูญเสียทุกอย่าง แมกระทั่งสิทธิ์ในการเจอน้องภีม!" คำขู่ที่เจือด้วยอำนาจมืดและอิทธิพลนอกระบบทำให้บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่รินรดากลับไม่สะดุ้งสะเทือน เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา ความสูงที่ต่างกันไม่ได้ทำให้เธอดูตัวเล็กในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน รัศมีแห่งความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวกลับแผ่ขยายจนภาคินรู้สึกแปลกประหลาดในอก "อำนาจเงินและอิทธิพลสกปรกของคุณ อาจจะซื้อผู้พิพากษาบางคนได้ ซื้ออนาคตของคนอื่นได้... แต่จำใส่สมองเอาไว้ค่ะว่าคุณไม่มีวันซื้อหัวใจของลูกชายฉันได้!" รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความโกรธ แต่ทว่าหนักแน่นดั่งหินผา "สามปีที่คุณทอดทิ้งเรา ส,สามปีที่คุณเหยียบย่ำความรู้สึกของฉันเหมือนฝุ่นผง ตอนนั้นคุณไปมุดหัวอยู่ที่ไหนคะ? คุณเคยถามสักคำไหมว่าเด็กคนนั้นเติบโตมาอย่างไร!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียดแทงหัวใจของภาคินราวกับคมมีด ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ภาคินขบกรามแน่นจนสันนัดนูนเด่น ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ความเย็นชาจะถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะกำบังอีกครั้ง "เรื่องมันผ่านมาแล้วริน..." ภาคินพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบ ทว่ามันกลับสั่นพร่าอย่างน่าสมเพชในความรู้สึกของเขาเอง "ผมสำนึกผิดแล้ว ผมพร้อมจะชดใช้... ให้เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ในฐานะครอบครัวเถอะนะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อที่สมบูรณ์แบบสักครั้ง" "คำว่า 'ครอบครัว' จากปากคุณ มันน่าสมเพชสิ้นดีค่ะ!" รินรดาหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา หยดน้ำใสไหลรินผ่านแก้มเนียน แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มันคือหยดน้ำตาแห่งการตัดเยื่อใยที่ขาดสะบั้นลงอย่างถาวร "สายเกินไปแล้วค่ะภาคิน คนอย่างคุณไม่สมควรได้รับโอกาสนั้น... ต่อให้คุณจะใช้กฎหมายบีบบังคับฉันจนมุมแค่ไหน ฉันก็จะสู้จนหยดสุดท้าย ยอมตายดีกว่าต้องเอาลูกไปฝากไว้ในกำมือของซาตานอย่างคุณ!" เธอคว้ากระเป๋าถือคู่ใจเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความร้อนรนและหวาดกลัวสูญเสีย ทำให้รินรดาต้องหันกลับมามองด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ "ปล่อยฉัน!" "ถ้าคุณดื้อดึงจะสู้กับผม ริน... คุณก็รู้ว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง" ภาคินขู่เสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเธอ "ผมไม่อยากใช้ไม้นั้นกับคุณเลยจริงๆ แต่ถ้าคุณบังคับผม..." "คุณมันก็เป็นได้แค่คนเห็นแก่ตัว วันยังค่ำ!" เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะการยื้อยุดระหว่างอดีตสามีภรรยา ร่างสูงโปรดของ 'กวินทร์' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญและคนที่คอยตามขายขนมจีบรินรดา ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา "อุ๊ย ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาครอบครัว (เก่า) ของคุณหรือเปล่าครับ คุณภาคิน?" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พลางกวาดสายตามองมือของภาคินที่ยังคงกำข้อมือรินรดาแน่น "ปล่อยคุณรinเถอะครับ ดูท่าทางเธอไม่ได้อยากอยู่ใกล้คนที่ไร้ความสามารถในการรักษาภรรยาตัวเองอย่างคุณเลยสักนิด" ภาคินหันขวับไปมองกวินทร์ด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายคามือ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่ากลัว "เสือกอะไรด้วย กวินทร์! นี่มันเรื่องในครอบครัวของฉัน" "ครอบครัว?" กวินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากซองเอกสารสีน้ำตาล แล้วชูขึ้นตรงหน้าภาคิน "ถ้าคุณยังมั่นใจนักว่าน้องภีมเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณคนเดียว... ทำไมไม่ลองอ่านเอกสารใบนี้นิตัวโตๆ ดูล่ะครับ ว่าบางที... เด็กคนนั้นอาจจะไม่ได้มีหน้าตาเหมือนคุณแค่คนเดียวหรอกนะ" รินรดาเบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีลงในพริบตา หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นเอกสารในมือของกวินทร์ ภาคินชะงัก สายตาคมกริบก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อข้อความและผลลัพธ์บนกระดาษแผ่นนั้น... กำลังพลิกชะตากรรมของพวกเขาทั้งสามคนไปตลอดกาล! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้นะคะ - เมฆหมอกสีชมพู