การยอมรับความจริง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาหนักลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความเปราะบางในจิตใจที่ถูกบดขยี้จนแหลละเอียด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือเกราะกำบังอันแข็ง แกร่งที่รินรดาตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจของตัวเองจากซากปรักหักพังในอดีต ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและคราบน้ำตา บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เย็นชา และเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน เธอจ้องมองชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตสามี—ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอราวกับมันไร้ค่า—ด้วยความรู้สึกที่ด้านชาจนน่ากลัว "คุณพูดจบหรือยังคะ... ภาคิน" น้ำเสียงของรินรดาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่อย่างภาคินชะงักงัน นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ยืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าเธอ มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาและหยิ่งผยอง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้าวรานและความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ริน..." ภาคินเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาราวกับถูกบีบรัดด้วยก้อนสะอื้นที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะระบายมันออกมา ผู้ชายที่เคยคิดว่าความรักคือความอ่อนแอ และการควบคุมทุกอย่างคือความปลอดภัย กลับเพิ่งค้นพบในวันที่สายไปว่า... สิ่งที่เขากำลังทำหลุดมือไป ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจ แต่มันคือหัวใจทั้งดวงของผู้หญิงที่รักเขาด้วยความบริสุทธิ์ใจ "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย..." ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ทว่ารินรดากลับถอยหลังหนีด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง การกระทำนั้นเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกมีดกรีดลงบนเนื้อสดๆ "รู้เหรอคะ?" รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความขื่นขมที่สะสมมาแรมปี "คุณเพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ ในวันที่ฉันตายจากความรู้สึกเดิมๆ ไปหมดแล้วเนี่ยนะ? น่าขันสิ้นดีค่ะภาคิน!" "ริน ฟังผมก่อน..." ภาคินพยายามเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอ ทว่ารินรดากลับสะบัดออกอย่างแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียเต็มประดา แรงสะบัดนั้นทำให้ภาคินเซถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจของเขากระตุกวูบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอก "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอตะคอกใส่หน้าเขา นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกมา "ตลอดเวลาสามปีที่เราแต่งงานกัน คุณเคยมองเห็นฉันเป็นภรรยาบ้างไหมคะ? คุณเคยให้เกียรติฉันในฐานะแม่ของลูกบ้างไหม? ตอนที่ฉันร้องขอความสนใจ ตอนที่ฉันเจ็บปวดเจียนตายเพราะความเย็นชาของคุณ คุณอยู่ที่ไหนภาคิน! คุณอยู่กับงาน อยู่กับความเย่อหยิ่ง และบางที... ก็อยู่กับความว่างเปล่าที่คุณมอบให้ฉัน!" หยดน้ำตาที่รินรดาพยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้ม แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มันคือหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่อัดอั้นมานาน "แต่วันนี้ พอฉันเข้มแข็งพอที่จะก้าวเดินออกมาได้ พอฉันลุกขึ้นยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ คุณกลับวิ่งแจ้กลับมาทำท่าทีสำนึกผิด แล้วบอกว่ารักงั้นเหรอคะ? ทุเรศสิ้นดี!" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด ภาคินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายปวดหนึบราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ เขายอมรับว่าทุกคำที่เธอพูดคือความจริง... ความจริงที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ความโง่เขลาและความถือทิฐิในอดีต กำลังตามมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมในวันนี้ "ผมขอโทษ..." คำพูดเดิมๆ ที่แสนไร้ค่าหลุดออกมาจากปากของคนที่เคยหยิ่งผยอง ภาคินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้ารินรดา ภาพลักษณ์ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลมลายหายสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมก้มกราบแทบเท้าอดีตภรรยา เพื่อแลกกับการให้อภัย "ผมยอมรับความผิดทั้งหมด... ขอร้องล่ะริน กลับมาเถอะนะ ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดี... สักครั้งเถอะนะริน" รินรดาก้มมองผู้ชายที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเธอไหววับไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงอดีตที่เธอเคยรักเขาหมดหัวใจ แต่วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดและภาพความทรงจำอันโหดร้ายก็ไหลย้อนกลับมาตอกย้ำ เธอสูญเสียความเป็นตัวเองไปเท่าไหร่ กว่าจะประกอบร่างสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาได้ในวันนี้ จะให้เธอกลับไปสู่นรกขุมเดิมที่มีเขาเป็นผู้คุมอย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง! "ลุกขึ้นเถอะค่ะภาคิน..." น้ำเสียงของเธอกลับมาเย็นชาอีกครั้ง รินรดาก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "อย่าทำตัวน่าสมเพชแบบนี้เลย มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น และที่สำคัญที่สุด... คุณไม่มีวันได้รับโอกาสนั้นจากฉันอีกแล้ว" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภาคิน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ นัยน์ตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รินรดากล้าปฏิเสธเขาอย่างไร้เยื่อใยขนาดนี้เชียวหรือ? "เพราะไอ้กวินทร์ใช่ไหม?" น้ำเสียงของภาคินเปลี่ยนเป็นแข็งกรวด ความหึงหวงและความโกรธาพุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อนึกถึงคู่แข่งทางธุรกิจที่คอยตามขายขนมจีบอดีตภรรยาของเขาไม่ห่าง "เพราะมันใช่ไหม ริน เธอถึงได้ใจแข็งกับฉันนัก!" รินรดาแค่นAยิ้มหยัน "อย่าเอาคนอื่นมาอ้างความไร้น้ำยาของคุณเลยค่ะภาคิน ต่อให้ในโลกนี้ไม่มีกวินทร์... ผู้ชายอย่างคุณ ก็ไม่มีวันเป็นคนที่ฉันจะเลือกให้อยู่ในชีวิตอีกต่อไปแล้ว!" บรรยากาศในห้องทำงานอึมครึมและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งรัก ทั้งแค้น และเจ็บปวดจนแทบคลั่ง ทว่าในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็เบาหวิวขัดจังหวะขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย รินรดาลดมือที่กอดอกลง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเรียบ "เข้ามาค่ะ" ประวัติศาสตร์และปมปัญหาที่กำลังคุกกรุ่นต้องหยุดชะงักลง เมื่อบานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ เปิดอ้าออก ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมสีน่ารักก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคนอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้ภาคินถึงกับลมหายใจสะดุด "คุณแม่ครับ... น้องภีมรอนานแล้วนะ คุ๊กกี้ที่ลุงกวินทร์ซื้อให้หมดแล้วด้วย" เด็กน้อยเอ่ยเจื้อยแจ้วด้วยน้ำเสียงน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนจะวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาซบที่ชายกระโปรงของรินรดา ทว่าสายตากลมโตคู่นั้นกลับหันไปสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของภาคินที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นห้อง ภาคินเบิกตากว้าง หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นชัดเจน... ใบหน้าที่เหมือนกับเขาราวกับแกะ เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก! รินรดารemember หน้าซีดเผือด เธอลืมตัวไปสนิทว่าลูกชายจะวิ่งตามเข้ามาในจังหวะเวลานรกแบบนี้ สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่าน เธอรีบย่อตัวลงอุ้มร่างของน้องภีมขึ้นมาแนบอกทันที พร้อมกับถอยหลังกรูดเพื่อสร้างระยะห่าง แต่มันสายไปเสียแล้ว... ภาคินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนของอดีตภรรยา ก่อนที่สมองจะประมวลผลคำนวณอายุและห้วงเวลาในอดีตที่ผ่านมา และคำตอบที่พุ่งชนเข้ามาในหัว ก็ทำเอาสติของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับกระเจิงไม่เป็นท่า! ...ลูกชาย?... เด็กคนนี้คือลูกของเขาอย่างนั้นเหรอ?! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเจ็บปวดและเดินทางไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู