ภาพสะท้อนในกระจก

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเพนต์เฮาส์หรู ไม่ได้ช่วยให้ความหนقเหน็บในอกของภาคินเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาในความทรงจำปัจจุบันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งก้มหน้าคอยน้ำตาตกในยามที่เขาเดินออกจากห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะชายตาแลอีกต่อไปแล้ว... ทุกคำพูด ทุกสายตาเรียบเฉย และท่าทีที่ราวกับเขากลายเป็นเพียงธาตุอากาศไร้ตัวตนในสายตาเธอกำลังแผดเผาความมั่นใจอันพังทลายของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แหลكเป็นจุล "เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น รินรดา" ประโยคประกาศิตนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าร่างระหงของเธอจะลับหายออกไปจากห้องประชุมใหญ่เมื่อช่วงสายแล้วก็ตาม ความรู้สึกกระวนกระวายใจที่แปลกประหลาดนี้มันคืออะไรกันแน่? ทำไมหัวใจที่เคยด้านชาและมั่นคงราวกับหินผาของเขา ถึงได้เกิดรอยร้าวขึ้นมาเพียงเพราะผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย? เพื่อสลัดความอึดอัดที่เกาะกุมหน้าอกออกไป ภาคินจึงตัดสินใจก้าวออกจากตึกสำนักงานใหญ่ ขับรถสปอร์ตคันหรูมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะใจกลางเมืองที่เงียบสงบในยามบ่าย เป็นสถานที่ที่เขาไม่ได้เหยียบย่างมานานนับสิบปี นับตั้งแต่ช่วงเวลาที่ความฝันในวัยเด็กถูกบดขยี้ด้วยความทะเยอทะยานของผู้เป็นพ่อ สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเรือนผมสีเข้มที่ถูกจัดแต่งอย่างเนียบเรียบ ภาคินก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ปูด้วยอิฐบล็อกสีเทา สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทเนื้อดี สายตากวาดมองรอบกายอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งฝีเท้าของเขาต้องชะงักกุนกอดโดยอัตโนมัติ เมื่อเสียงหัวเราะใสกระจ่างราวกับเสียงกระดิ่งแก้วดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท "คุณแม่ครับ! ดูสิ ลูกบอลลอยไปโน่นแล้ว!" เสียงเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและชีวิตชีวา ทำให้ภาคินหันขวับไปมองยังทิศทางของสนามเด็กเล่นที่อยู่เบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบกำลังวิ่งไล่ตามลูกบอลสีแดงสด ใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มป่องนั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยามที่หัวเราะอย่างมีความสุข และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าด้านข้าง จมูกโด่งรั้นเป็นสัน รวมถึงริมฝีปากหยักได้รูปนั้น มันช่างถอดแบบมาจากรูปถ่ายในวัยเด็กของตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! ภาคินรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมในยามบ่ายที่แดดจ้า ร่างสูงแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน สองเท้าก้าวไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด ภาพอดีตซ้อนทับกับปัจจุบันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความจริง เด็กคนนั้น... หน้าตาเหมือนเขาอย่างกับแกะ! "น้องภีมคะ อย่าวิ่งเร็วนะลูก เดี๋ยวล้มหรอก" เสียงหวานคุ้นหูที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความคิดอันสับสน ทำให้ภาคินราวกับหลุดออกจากภวังค์ ร่างสูงรีบหันขวับไปมองต้นเสียง และวินาทีนั้นเอง ราวกับมีค้อนเหล็กหนักๆ มาทุบลงที่กลางหน้าอกจนจุกแน่นไปหมด รินรดา! อดีตภรรยาที่เขากำลังตามหาความจริงกำลังก้าวเข้าไปหาเด็กชายตัวน้อยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่สวยฉายแววความรักและความเอ็นดูอย่างสุดซึ้ง เธอย่อกายลงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากให้เด็กชายคนนั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะยื่นมือเรียวบางให้เด็กน้อยจับจูงเดินไปด้วยกัน หัวใจของภาคินเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความจริงบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด พรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองราวกับเขื่อนแตก เด็กชายที่ชื่อ 'น้องภีม' คนนี้ มีอายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่รินรดาหายตัวไปจากชีวิตเขาพอดี! และถ้าเด็กคนนี้คือลูกของรินรดา... แล้วพ่อของเด็กคือใคร? คำถามนับร้อยพรั่งพรูเข้ามาในหัว พร้อมกับความจริงอันโหดร้ายที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ ถ้ารินรดามีลูกกับชายอื่น... ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กราวกับเป็นคนๆ เดียวกันขนาดนี้? หรือว่า... สายตาคมกริบของภาคินจ้องมองภาพแม่ลูกที่กำลังเดินหัวเราะหยอกล้อกันอย่างมีความสุข ความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง สัมผัสได้ถึงความพ่ายแพ้ที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในชีวิต เกมที่เขาคิดว่าเป็นคนกุมบังเหียนมาโดยตลอด บัดนี้... กลับตาลปัตรจนเขาแทบไม่เหลือทางถอยเสียแล้ว รินรดาเงยหน้าขึ้นจากตัวลูกชายโดยบังเอิญ และทันใดนั้น สายตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวานก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของภาคินที่ยืนตะลึงงันอยู่ริมทางเดิน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเรียաբเฉย เย็นชา และเต็มไปด้วยความท้าทายที่ส่งตรงมาถึงหัวใจที่กำลังสั่นไหวของเขา รินรดาก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูกลุ่มผมหยักศกของเด็กชายตัวน้อย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี นัยน์ตาคู่นั้นราวกับกำลังเอ่ยคำพิพากษาประหารชีวิตเขาทางอ้อม โดยไม่ต้องเปล่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอมาค่ะ