ทฤษฎีความน่าจะเป็น

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทาดำ ไม่ได้ช่วยให้สมองที่กำลังลุกเป็นไฟของภาคินสงบลงได้เลยแม้แต่น้อย ภาพใบหน้าของเด็กชายวัยสามขวบที่มีรอยยิ้มพิมพ์เดียวกับเขาเมื่อครั้งยังเด็กยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับภาพหลอนที่จงใจเยาะเย้ยความโง่เขลาในอดีตของเขา รินรดากระซิบอะไรกับเด็กคนนั้น? ทำไมเด็กนั่นถึงเรียกเธอว่า 'แม่' ได้อย่างสนิทปาก ทั้งที่ในใบทะเบียนสมรสเก่าที่ถูกฉีกทิ้งไปเมื่อสามปีก่อน ระบุชัดเจนว่าเธอไม่เคยให้กำเนิดทายาทตระกูลอัครเดชากุล... หรือนั่นคือสิ่งที่เขา 'เข้าใจไปเอง' มาตลอด นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยเป็นจังหวะรัวเร็ว ท่วงทำนายแห่งความระแวงกำลังกัดกินขั้วหัวใจของผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองกุมความจริงของโลกไว้ทั้งหมด "เช็คประวัติของรินรดาย้อนหลังสามปีให้ละเอียดที่สุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเลขาฯ ส่วนตัวผ่านอินเตอร์คอม น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงกระแสลมพายุที่พร้อมจะพัดทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ "ทุกเรื่องเลยหรือครับท่านประธาน... รวมถึงประวัติการรักษาพยาบาลด้วยไหมครับ?" ปลายสายลังเลเล็กน้อย "ทุกเรื่อง! อย่าให้ตกหล่นแม้แต่วินาทีเดียว" ภาคินตัดสายอย่างไร้เยื่อใย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวไปหยุดยืนหน้ากระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าเบื้องล่าง กรุงเทพมหานครยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน แต่ไม่มีดาวดวงไหนส่องสว่างพอที่จะนำทางความมืดมนในอกเขาได้เลย สามปีที่ผ่านมา... เขามองผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ค่า เป็นภาระที่ถูกยัดเยียดให้แต่งงานด้วยเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เป็นคนที่เขาจงใจมองข้ามแม้ในวันที่เธอน้ำตานองหน้าและร้องขอความเห็นใจ รินรดาในวันนั้นอ่อนแอราวกับใบไม้ไหวในสายลม แต่รินรดาในวันนี้... สายตาคู่นั้นที่มองมา รังสีความเย่อหยิ่งและเด็ดเดี่ยวที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสวยหวาน มันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก หากเด็กคนนั้นเป็นลูกของเธอจริง... แล้วพ่อของเด็กคือใคร? ความคิดที่ว่าเธอนอกใจเขาตั้งแต่ยังใช้สถานะภรรยาพุ่งชนเข้ากลางอกราวกับถูกค้อนมหึมาทุบซ้ำ ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลตีรวนขึ้นมาจนจุกแน่นลำคอ ทั้งที่เขาเป็นคนผลักไสเธอออกไปเอง ทั้งที่เขาเป็นคนประกาศกร้าวว่ารังเกียจที่จะมีสายเลือดร่วมกับเธอ แต่วินาทีนี้ ความคิดที่ว่ามีชายอื่นได้ครอบครองหัวใจและร่างกายของอดีตภรรยา กลับทำให้เลือดในกายของภาคินเดือดพล่านจนแทบคลั่ง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปรดปรานของเลขาฯ ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนายื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะมาวางตรงหน้า "นี่คือประวัติทั้งหมดเท่าที่เราจะขุดคุ้ยได้ในเวลาจำกัดครับท่าน... คุณรินรดาลาออกจากวงการสังคมสงเคราะห์ทันทีหลังจากหย่ากับท่าน เธอบินไปเงียบๆ ที่ต่างจังหวัด และ... และมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านของสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงรายนานเกือบแปดเดือนครับ" ภาคินขมวดคิ้วแน่น เปิดแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความกระหายใคร่รู้ "แล้วเด็กคนนั้น?" เขากลั้นใจถาม เสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเปิดหน้ากระดาษแผ่นถัดไป ซึ่งมีรูปถ่ายขนาดใบขับขี่ของเด็กชายตัวน้อยยิ้มแฉ่งติดอยู่ พร้อมกับใบสูติบัตรที่ออกโดยโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง "เด็กชายภคิน... ชื่อเล่นน้องภีม เกิดเมื่อวันที่... เอ่อ... สามปีก่อนครับ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลในห้องทำงานที่เงียบสงัด ตัวเลขวันที่บนใบสูติบัตรทำให้ลมหายใจของภาคินสะดุดกึก มันคือช่วงเวลาคาบเกี่ยวพอดิบพอดีกับช่วงที่รินรดายื่นเรื่องฟ้องหย่าและหายตัวไปจากคฤหาสน์อัครเดชากุล! "สามปี... วันเกิดของเด็กคนนั้นตรงกับช่วง..." ภาคินพูดไม่ออก สมองขาวโพลน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวเร็วจนเจ็บแปลบ "ครับท่าน... และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ในช่อง 'บิดา' ของใบสูติบัตรฉบับคัดลอกนี้... มีการเว้นว่างเอาไว้ แต่ทางโรงพยาบาลมีบันทึกประวัติการฝากครรภ์และการคลอด ระบุชื่อผู้รับรองบุตรในฐานะผู้ปกครองสำรองคือ... คือคุณกวินทร์ครับ" เปรี้ยง! ชื่อของ 'กวินทร์' ศัตรูคู่อาฆาตทางธุรกิจที่คอยจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เขาอยู่ทุกเมื่อกระแทกเข้าโสตประสาท ภาคินกำแฟ้มในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตาสองข้างแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยาที่ปะทุขึ้นพร้อมกันอย่างฉุดไม่อยู่ กวินทร์งั้นหรือ? ผู้ชายคนที่คอยตามขายขนมจีบอดีตภรรยาของเขาตั้งแต่เธอยังอยู่ในทะเบียนสมรส ผู้ชายคนที่เคยเยาะเย้ยเขาว่าตาบอดที่มองไม่เห็นเพชรในตาราง! ถ้ารินรดาท้องลูกของกวินทร์จริง... ทำไมเด็กถึงหน้าตาเหมือนเขา? ทำไมรอยยิ้มนั้น โครงหน้าจิ้มลิ้มนั้น ถึงได้ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากภาคินคนนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน? ทฤษฎีความน่าจะเป็นทางพันธุศาสตร์ที่เขาเคยเรียนมาบอกว่าความบังเอิญแบบนี้แทบเป็นศูนย์ เว้นเสียแต่ว่า... เด็กคนนั้นจะไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับกวินทร์เลยแม้แต่น้อย แต่เป็นสายเลือดของ 'เขา' เอง! ภาคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ลมหายใจหอบกระชั้น มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความจริงที่ค่อยๆ เผยอตัวขึ้นมาทีละน้อย ช่างน่าสมเพชและตบหน้าเขาได้อย่างเจ็บแสบที่สุดในชีวิต เขาทอดทิ้งลูกแท้ๆ ของตัวเอง ปฏิเสธสายเลือดเชื้อไขที่อุตส่าห์ก่อกำเนิดขึ้นมาด้วยความเย็นชา และปล่อยให้ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ ต้องแบกท้องหนีไปเผชิญชะตากรรมลำพังเพียงเพราะความถือทิฐิอันไร้สาระของเขาเอง! รินรดา... เธอเก่งมากที่ซ่อนเรื่องนี้ไว้ได้แนบเนียนขนาดนี้ เธอใช้เวลาสามปีในการดัดหลังเขา ให้ลิ้มรสชาติของการถูกทิ้งให้อย้างโดดเดี่ยว และตอนนี้เธอกำลังจะใช้เด็กคนนั้นมาเป็นอาวุธทำลายล้างความภาคภูมิใจทั้งหมดของเขา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดขัดจังหวะความคิด ภาคินก้มมองหน้าจอ ปรากฏภาพเบอร์โทรเข้าจากคนสนิทที่เขาจ้างให้ไปสืบเรื่องความเคลื่อนไหวของรินรดาแบบเรียลไทม์ นิ้วแกร่งกดรับสายทันทีโดยไม่รอให้สัญญาณดังขึ้นครั้งที่สอง เสียงหอบเหนื่อยของลูกน้องดังลอดเข้ามา "ท่านประธานครับ! ด่วนที่สุดครับ... ตอนนี้คุณรินรดากับเด็กชายกำลังอยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิ มีตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินด่วนปลายทางต่างประเทศในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าครับ! และ... และมีคุณกวินทร์มารับตัวเธอไปที่นั่นด้วยครับ!" ดวงตาคมกริบของภาคินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างดีดตัวลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่กำลังจะสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปตลอดกาลกรีดร้องลั่น พวกมันกำลังจะหนีไป... หนีไปพร้อมกับเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา! ภาคินคว้ากุญแจรถและโค้ทตัวยาวพาดบ่าอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานด้วยความเร็วสูงสุด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ไม่มีวันเสียหรอก รินรดา... เธอไม่มีวันพาเลือดเนื้อของฉันหนีไปไหนได้ทั้งนั้น!" เขากัดฟันกรวด พลางก้าวเท้าพุ่งตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก โดยไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปที่เขากำลังจะเดินไปเผชิญหน้านั้น ไม่ใช่แค่การแย่งชิงลูกชายคืนมา แต่มันคือหลุมพรางมรณะที่อดีตภรรยาและศัตรูตัวฉกาจร่วมมือกันขุดรอไว้ต้อนรับเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว... -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำตาและบททดสอบของหัวใจไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู*