การเผชิญหน้าครั้งแรก

“คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในบ้านของฉัน โดยเฉพาะในเวลาที่ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวแบบนี้ค่ะ คุณภาคิน!” เสียงหวานที่เคยสั่นเครือยามอยู่ต่อหน้าเขาในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็ง รินรดายืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้านพักตากอากาศส่วนตัว ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากทรวงอกยามเห็นใบหน้าคมคายที่ไม่ได้พบเจอมานานหลายปี ภาคินไม่ได้สนใจคำทัดทานนั้น เขาก้าวผ่านร่างบางเข้าไปภายในตัวบ้านด้วยท่าทีคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ของเขาที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเธอ ทำให้รินรดารู้สึกหายใจติดขัด เขาหยุดเดินเมื่อถึงใจกลางห้องโถง กวาดสายตามองไปรอบๆ เหมือนกำลังสำรวจหา ‘หลักฐาน’ อะไรบางอย่างที่เขามั่นใจว่าซ่อนอยู่ที่นี่ “ที่ไหนล่ะ?” ภาคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นที่ผสมปนเปไปกับความสับสน “เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน รินรดา? อย่าคิดว่าจะปิดบังฉันได้ตลอดไป ในเมื่อหน้าของเขามันตะโกนบอกอยู่แล้วว่าเขาคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน!” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงของการสมเพชเวทนา “คุณเอาอะไรมามั่นใจคะ? หรือว่าความหลงตัวเองของคุณมันฝังรากลึกจนแยกแยะไม่ได้ว่าโลกนี้มีเด็กหน้าตาคล้ายกันได้มากมายขนาดไหน” “อย่ามาตลบแตลง!” ภาคินตวาดลั่น พุ่งตัวเข้ามาประชิดร่างบางจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับผนังห้อง มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น แต่เขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “บอกฉันมา... ว่ามันเป็นลูกของใคร เป็นลูกของไอ้กวินทร์นั่นงั้นเหรอ? ถึงได้ดูรักดูหวงนักหนา!” รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่ลดละ “ถึงจะเป็นลูกของกวินทร์ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณคะ? ในเมื่อคุณเป็นคนเลือกเองที่จะหย่ากับฉัน คุณเป็นคนเขี่ยฉันทิ้งเหมือนขยะในวันที่ฉันไม่มีค่าพอสำหรับคุณ แล้ววันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาทวงถามความเป็นพ่อจากผู้หญิงที่คุณเคยหยามเหยียด?” คำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความทิฐิของเขา ภาคินกัดฟันจนสันกรามขึ้นนูน ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนมันไว้ใต้มาดนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจ “ฉันแค่ต้องการความจริง... ริน” เสียงของเขาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้งเมื่อเขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนแอบอยู่หลังฉากกั้นห้อง เด็กคนนั้นกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตากลมโตคู่เดียวกับที่เขามี ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องโถงจนน่าอึดอัด รินรดาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ติดขัดของลูกชายที่อยู่เบื้องหลัง เธอรีบขยับตัวไปบดบังร่างของน้องภีมเอาไว้ทันที แต่ทว่า... ภาคินเร็วกว่า เขาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอเบี่ยงตัวออกไปเพียงเล็กน้อย ก้าวเท้าผ่านร่างของเธอไปอย่างรวดเร็ว “ถอยไป!” รินรดาตะโกนลั่น พยายามดึงแขนเขาไว้แต่ไร้ผล ภาคินก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กชายวัยสามขวบที่ยืนตัวแข็งทื่อ น้องภีมไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก ภาคินนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเด็กน้อย มือหนาที่เคยใช้จับปากกาเซ็นเช็คเงินหลายล้าน สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อเขาเอื้อมไปแตะไหล่เล็กๆ นั้น “ลูกชื่ออะไรครับ...” ภาคินเอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบพร่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครอีกคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับน้ำเสียงที่แฝงความหยามเย้ยอย่างปิดไม่มิด “ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะเข้ามาสร้างความรำคาญถึงในบ้านของคนอื่นนะครับ ภาคิน” กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่ดูสุขุม เขาเดินตรงเข้ามาโอบไหล่รินรดาอย่างถือวิสาสะ สายตาที่เขามองภาคินคือสายตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความเดือดดาลที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่ได้โกรธแค่ที่รินรดาโกหก แต่เขาโกรธที่เห็นกวินทร์เข้ามาแทนที่ในพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเขา “แก...” ภาคินเค้นเสียงผ่านไรฟัน “อย่ามาสะเออะเรียกเด็กคนนี้ว่าลูกของแก!” รินรดาเห็นจังหวะที่ภาคินกำลังขาดสติ เธอจึงหยิบซองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วโยนลงบนพื้นตรงหน้าเขา เอกสารนั้นคือผลตรวจทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เธอเตรียมไว้รับมือ “ถ้าอยากรู้ความจริงนัก ก็อ่านให้ละเอียดนะคะ...” รินรดาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “อ่านให้จบ แล้วจะได้รับรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่า ‘ความผิดพลาด’ ในอดีตของคนอย่างคุณ มันส่งผลกระทบต่อชีวิตคนอื่นมากแค่ไหน... แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่าผลตรวจนั่นน่ะ มันอาจจะทำให้คุณอยากตายทั้งเป็นเลยก็ได้!” ภาคินชะงักไป ดวงตาคู่คมก้มมองซองเอกสารบนพื้น มือของเขาสั่นระริกขณะค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา ทันทีที่เขาเปิดซองและกวาดสายตาอ่านบรรทัดแรก... หัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ผลตรวจ DNA ธรรมดาที่เขาคิด แต่มันคือใบรับรองการแพทย์ที่ระบุเงื่อนไขบางอย่างเกี่ยวกับร่างกายของน้องภีม... เงื่อนไขที่ผูกติดอยู่กับสายเลือดของเขาอย่างตัดไม่ขาด! รินรดาเหยียดยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่กวินทร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอกลับกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า “แผนที่ผมวางไว้... เริ่มทำงานแล้วนะ ที่รัก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางแห่งความแค้นและหยดน้ำตาของรินรดานะคะ โปรดเป็นกำลังใจให้เมฆหมอกสีชมพูต่อไปด้วยนะคะ