หลักฐานชิ้นสำคัญ

“คุณกำลังล้ำเส้นเกินไปแล้วนะคะ คุณภาคิน” เสียงหวานที่เจือไปด้วยความเย็นชาดังขึ้น ทว่ามันกลับสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด รินรดาตวัดสายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ภายในห้องรับรองวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษยังคงยืนสงบนิ่ง ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับร่างโปร่งบางของเธอจนเหมือนถูกกรงขังไร้รูป สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ แต่มันกำลังทอดมองต่ำลงไป—ไปยังเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่กำลังซุกใบหน้าจิ้มลิ้มอยู่กับอ้อมกะพุ่มแขนของมารดา “ผมแค่จะเข้ามาดูอาการของเด็ก... แค่นั้นเอง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ภาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหรูหราผสมผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยแตะจมูกรินรดา ทำให้หัวใจดวงที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้าขึ้นมาปกป้องตัวเองกระหน่ำเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง สามปีเต็มๆ ที่เธอหอบเอาหัวใจที่แตกสละและเลือดเนื้อเชื้อไขหนีหายไปจากชีวิตของเขา สามปีที่เธอต้องกัดฟันต่อสู้กับความยากลำบากและความโดดเดี่ยวโดยไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายใจร้ายคนนี้เหลียวแล แต่ในวันนี้... วันที่เธอกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่และรักษาแผลใจให้หายสนิท เขากลับก้าวเข้ามาปأسป่วนโลกที่สงบสุขของเธออีกครั้งอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว “ลูกฉัน... ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ เชิญคุณกลับไปบริหารบริษัทร้อยล้านของคุณเถอะค่ะ อย่ามาเสียเวลา ¡พื่อเด็กไม่มีพ่ออย่างลูกของรินเลย” คำว่า ‘เด็กไม่มีพ่อ’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่บาดลึกและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในหน่วยตาคู่สวย รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอไม่อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง—ในเวลาที่หัวใจดวงนี้กำลังสั่นคลอนด้วยความกลัวว่าความลับกำลังจะถูกเปิดเผย “หึ...” ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก “เด็กไม่มีพ่ออย่างนั้นหรือ? แต่ทำไม... ยิ่งมองหน้าเด็กคนนี้ หัวใจบ้าๆ ของผมมันถึงได้ร้องเตือนแปลกๆ ว่าเด็กคนนี้มีอะไรบางอย่างที่ผูกพันกับผมเหลือเกินล่ะ” สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังน้องภีมที่กำลังเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของมารดา ดวงตากลมโตใสแป๋ว จมูกรั้น และริมฝีปากหยักได้รูปที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... ช่างฟ้องความจริงยิ่งกว่าคำแก้ตัวใดๆ บนโลกใบนี้ ในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่รินรดากำลังเบี่ยงตัวเพื่อหลบสายตา ก้าวพรวดเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมออกไปสัมผัสกลุ่มผมนุ่มนิ่มของเด็กชายที่ซุกอยู่บนบ่าของหญิงสาวทันที! “คุณจะทำอะไร!” รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบดึงร่างลูกชายถอยหลังสุดแรงเกิดจนเซเกือบจะล้ม “ผมไม่ได้จะทำร้ายลูกคุณหรอกน่า...” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าในมือหนากลับซ่อนเส้นผมสีดำสนิทสองสามเส้นที่เขาเพิ่งแอบดึงติดมือมาได้อย่างแนบเนียน หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาเองก็ไม่อาจอธิบายได้ สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยวของอดีตภรรยา รินรดารู้ทันทีว่าเขาทำอะไรลงไป! ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ใบหน้าที่เคยซีดเซียวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนราวกับกระดาษ “ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวแน่” ภาคินกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความน่ากลัว ชายหนุ่มกำเส้นผมในอุ้งมือแน่น ราวกับกุมชะตาชีวิตของคนทั้งคู่เอาไว้ในกำมือ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินผละออกจากห้องไปอย่างมั่นใจ ทิ้งให้เธอต้องยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความหนาบีบคั้นในอกที่ราวกับกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ แต่แล้ว... ความตื่นตระหนกยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าห้องรับรอง พร้อมกับการปรากฏตัวของกวินทร์ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของภาคินที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ “ดูเหมือนว่า ‘ความลับ’ ที่คุณพยายามซ่อนไว้... กำลังจะเดินทางไปถึงมือของภาคินแล้วสินะครับ คุณรินรดา” กวินทร์กระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนามาตรงหน้าเธอ “และผมเกรงว่า... คุณคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเตรียมรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงแล้วล่ะค่ะ” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อมองเห็นเอกสารในมือของกวินทร์—เอกสารที่อาจพลิกกระดานชีวิตของเธอและลูกชายไปตลอดกาล! ——————————————— *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู*