การปกป้องที่แท้จริง

"ริน... ลูก... ลูกของเธอ... คือลูกของผมงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มที่สั่นพร่าลอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเผือดของภาคิน คำถามนั้นไม่ได้ต้องการเพียงแค่คำตอบ แต่มันคือการรื้อฟื้นเศษซากความทรงจำทั้งหมดที่เขาเคยเหยียบย่ำด้วยความเย่อหยิ่งในอดีต รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา แววตาที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตา บัดนี้กลับว่างเปล่าจนน่ากลัว เธอยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลจนเจ็บแปลบ "เพิ่งรู้ตัวเหรอคะคุณภาคิน?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขกระดูก "สายไปหน่อยไหมคะสำหรับคำถามนี้ ในวันที่คุณเคยผลักไสเราสองคนแม่ลูกลงไปในเหวลึก คุณไม่เคยแม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำว่าเราจะตາຍหรือรอด" "ริน... ผม..." ภาคินก้าวเข้าไปหา ทว่าถูกสายตาดุดันและมือเรียวที่ยกขึ้นห้ามปรามไว้เสียก่อน "อย่าเข้ามาใกล้ฉันกับลูกอีกเลยค่ะ!" เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี ทว่าเสียงนั้นยังไม่น่ากลัวเท่าเสียงยางรถยนต์ที่กรีดร้องบนพื้นถนนด้านนอก โกดังร้างริมท่าเรือแห่งนี้ถูกเลือกให้เป็นสถานที่ชำระบัญชีแค้นโดยกวินทร์ คู่แข่งทางธุรกิจที่สูญเสียทุกอย่างและต้องการลากภาคินลงนรกไปพร้อมกัน ประตูกลอนเหล็กถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปรดของกวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยว ในมือข้างหนึ่งถือปืนพกสีดำสนิท เล็งตรงมายังร่างของน้องภีม เด็กชายวัยสามขวบที่กำลังซุกตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของมารดา "วะ... ว้าว ภาพครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตานี่มันช่างน่าประทับใจเสียจริง" กวินทร์หัวسเราะในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แห่งความบ้าคลั่งและความแค้น "ภาคิน แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน วันนี้ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุด... แบบที่ฉันเคยโดน!" "กวินทร์! แกต้องการแค่ฉันไม่ใช่เหรอ ปล่อยลูกกับเมียฉันไป!" ภาคินพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าภรรยาและลูกชายทันที ร่างกายกำยำแผ่ซ่านด้วยจิตสังหารที่ดุดันไม่แพ้กัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังปลายกระบอกปืนที่ห่างจากอกเพียงไม่กี่คืบ "เมียแกงั้นเหรอ? หึ! เมื่อก่อนแกไม่เห็นจะเห็นค่ามันเลยนี่นา รินรดา... เธอโง่มากนะที่ยังรักผู้ชายใจร้ายคนนี้" กวินทร์หันปลายกระบอกปืนไปทางรินรดาแทน หัวใจของภาคินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกกลัว—ความกลัวที่แท้จริงที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต—ถาโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยเมินเฉย ตราหน้าว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าเงิน และไล่เธอออกจากบ้าน ย้อนกลับมาทุบตีซ้ำเติมความผิดบาปในใจอย่างสาสม *ถ้าวันนี้เขาต้องตาย... เขาขอแค่ให้ผู้หญิงคนนี้และลูกรอดปลอดภัย* "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องพวกเขา!" ภาคินคำรามลั่น เลือดในกายสูบฉีด เขารู้ดีว่ามีเวลาไม่มากนักที่จะหาทางรอด สายตาคมกริบกวาดมองรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ "แกปกป้องมันงั้นเหรอ ภาคิน? ดี! งั้นก็รับไปก่อนสักนัดก็แล้วกัน!" ปัง! เสียงปืนดังสนั่นก้องโกดัง รินรดากรีดร้องสุดเสียง "ภาคิน!" ร่างสูงของภาคินเซถอยหลังไปสองก้าว กระสุนปืนเฉียดหัวไหล่ขวาจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมทะลุเสื้อสูทราคาแพงออกมา แต่วินาทีนั้น เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ความมุ่งมั่นเดียวในแววตาคือการปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขและผู้หญิงที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... เธอคือลมหายใจทั้งชีวิตของเขา "คุณภาคิน!" รินรดาน้ำตาไหลพรั่งพรู ความโกรธแค้นในอดีตถูกแทนที่ด้วยความตกใจและหวาดกลัว มือเรียวรีบโอบกอดร่างของลูกชายไว้แนบอก ขณะที่สายตาเบิกกว้างมองอดีสามีที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อพวกเธอ "ริน... พา... ภีมหนีไป..." ภาคินกัดฟันแน่น ใช้มือข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บกดแผลไว้ ขณะที่กวินทร์กำลังหัวเราะสะใจและเตรียมเหนี่ยวไกอีกครั้ง "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ? วันนี้พวกแกทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่!" กวินทร์ก้าวเข้ามาประชิด เล็งปืนตรงไปยังศีรษะของภาคินที่ยืนขวางอยู่ ในวินาทีเป็นตายเท่ากันนั้นเอง ภาคินไม่ได้ถอยหลัง เขากลับพุ่งทะยานเข้าใส่กวินทร์ราวกับสัตว์ป่าที่ปกป้องอาณาเขตของตน หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของกวินทร์อย่างเต็มแรงจนปืนในมือกระเด็นหลุดไป ทั้งสองยื้อแย่งกันอย่างดุเดือดท่ามกลางสายฝนที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างโกดังที่แตกละเอียด "พ่อจ๋า! ฮือ... อย่าทำคุณพ่อ!" เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของน้องภีมดังระงม ทำให้รินรดายิ่งใจสลาย เธอกัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจหยิบเศษเหล็กแหลมที่ตกอยู่ใกล้ตัวขึ้นมาเตรียมปกป้องลูกและสามี ตุบ! ร่างของกวินทร์ถูกภาคินทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนที่หมัดชุดใหญ่จะกระหน่ำซัดลงไปไม่ยั้งเพื่อระบายความโกรธแค้นทั้งหมด ทว่าในจังหวะที่กวินทร์กำลังจะหมดสติ มือข้างหนึ่งของตัวร้ายกลับเอื้อมไปหยิบมีดพับที่ซ่อนไว้ข้างเอวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ระวังค่ะ!" รินรดากรีดร้องเตือนสุดเสียง หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นประกายคมมีดพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของภาคินที่กำลังทุ่มเทปกป้องครอบครัว ภาคินหันขวับกลับมาตามเสียงเตือน แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น... ฉับพลัน ประตูโกดังด้านหลังก็ถูกพังทลายลงด้วยกำลังคนจำนวนมาก แสงไฟหน้ารถตำรวจและบอดี้พาร์ทสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาจนแสบตา พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมปืนในมือ และก่อนที่คมมีดจะฝังลงบนร่างของภาคิน... เสียงปืนนัดสุดท้ายก็ดังขึ้นลั่นโกดัง! รินรดายืนตัวแข็งทื่อ หยาดน้ำตาผสมกับหยาดฝนไหลอาบแก้ม เมื่อร่างที่ทรุดฮวบลงตรงหน้าเธอไม่ใช่ภาคิน... แต่เป็นร่างของกวินทร์ที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือด ขณะที่ผู้มาใหม่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอและเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาหยุดหมุน "คุณรินรดา... ปลอดภัยแล้วครับ... ส่วนคุณภาคิน... ผมเกรงว่าคุณต้องรีบพาเขาไปโรงพยาบาลด่วนที่สุด เพราะความลับเรื่องผลตรวจ DNA ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเขานั้น... มันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตพวกคุณไปตลอดกาล" ---------------------------------------- (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไป1พร้อมกับตัวละครนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู)