หัวใจที่เปลี่ยนไป

รอยเปื้อนของคราบน้ำตาบนกระดาษเอกสารหย่าร้างเมื่อหลายเดือนก่อน ยังคงชัดเจนในความทรงจำของรินรดา ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในยามนี้ กลับไม่ใช่แววตาดุดันและคำพูดเชือดเฉือนที่เธอเคยคุ้นชิน กลิ่นกาแฟดำกรุ่นจางๆ ลอยมาจากแก้วเซรามิกบนโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง ภาคินในยามนี้ไม่ได้สวมสูทเนี๊ยบเฉียบคมเช่นทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่เขาได้มาจากอุบัติเหตุเมื่อครั้งอดีต—ร่องรอยที่เธอเคยร้องไห้แทบขาดใจตอนช่วยทำแผลให้เขาด้วยความรัก แต่วันนั้น... เขากลับปัดมือเธอทิ้งอย่างไร้เยื่อใย "ดื่มนมอุ่นๆ หน่อยไหมริน... เธอหน้าซีดมากตั้งแต่เช้าแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นนั้นเจือความห่วงใยอย่างชัดเจน จนรินรดาต้องชะงักมือที่กำลังจัดแฟ้มเอกสาร หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวดระวังและกำแพงหนาเตอะที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจที่เคยแหลกสละ "ฉันสบายดีค่ะ คุณภาคิน... และหน้าที่ของฉันในฐานะเลขาจำเป็น ก็แค่จัดการเรื่องเอกสารพวกนี้ให้เรียบร้อย ไม่ได้รวมถึงการรับความห่วงใยจากคุณ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าหัวใจกลับไหววูบอย่างน่าประหลาด เมื่อเห็นร่องรอยความเจ็บปวดพาดผ่านดวงตาคมกริบของชายหนุ่ม ภาคินไม่โต้ตอบ เขาเพียงแต่ถอนหายใจยาวนาน มือหนาวางแก้วนมสดอุ่นๆ ลงบนโต๊ะใกล้ตัวเธออย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะตกใจ ห่างออกไปไม่ไกลนักบนโซฟาตัวยาว น้องภีมกำลังนั่งระบายสีอย่างตั้งใจโดยมีของเล่นชิ้นโปรดอยู่ข้างกาย เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพ่อกับแม่สลับกัน ก่อนจะส่งยิ้มหวานหยดที่ถอดแบบมาจากรอยยิ้มของภาคินไม่มีเพี้ยน "คุณพ่อขา... คุณแม่เหนื่อยแล้ว ให้คุณแม่พักผ่อนเถอะนะฮะ" เสียงใสแจ๋วของลูกชายตัวน้อยทำหน้าที่เป็นกามเทพตัวจิ๋วได้อย่างยอดเยี่ยมเสมอ ภาคินหันไปมองลูกชายด้วยสายตาสัมผัสแห่งความอ่อนโยนที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในยามที่เขาอยู่กับเธอในอดีต สายตาคู่นั้น... มันคือความอบอุ่นของคำว่า 'พ่อ' อย่างแท้จริง ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังตัวตนของเขาค่อยๆ 
ร่อนหลุดออกที3ละน้อย เผยให้เห็นรอยร้าวของคนที่กำลังพยายามไถ่บาปในสิ่งที่เคยผิดพลาดไป รินรดาลอบมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอยอมรับว่าใจหนึ่งเริ่มหวั่นไหวกับความเปลี่ยนแปลงที่สัมผัสได้ ภาคินในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมที่เคยบอกว่าเธอไม่มีค่าพอ เขาจำได้แม้กระทั่งว่าเธอแพ้เกสรดอกไม้ชนิดไหน จำได้ว่ากาแฟที่เธอชอบต้องใส่น้ำตาลเพียงครึ่งช้อน และที่สำคัญที่สุด... เขายอมลดทิฐิลงมาคุกเข่าขอโอกาสจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำ... มันมากกว่าคำว่าแย่" ภาคินหันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาแห้งผากและสั่นเครือเล็กน้อย "แต่ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งได้ไหมริน ไม่ใช่ในฐานะสามีเก่าที่เห็นแก่ตัว... แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่พร้อมจะใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดเพื่อรักและปกป้องเธอ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงระบายสีของน้องภีมเป็นฉากหลัง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดในอดีตกรีดร้องเตือนสติเธอว่าอย่าใจอ่อน อย่าหลงเชื่อคำหวานของผู้ชายที่เคยทำลายชีวิตเธอจนย่อยยับ แต่ทว่า... หยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่คมของภาคิน กลับสั่นคลอนกำแพงในใจเธอได้อย่างน่ากลัว นี่หรือคือบทลงโทษของเขา? การต้องยืนมองผู้หญิงที่เคยผลักไส รังเกียจ และทำร้ายจิตใจ กลายเป็นคนที่เขากำลังโหยหาและไขว่คว้ามากที่สุดในชีวิต? ก่อนที่รินรดาจะทันได้เปล่งวาจาปฏิเสธหรือยินยอม เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันเปราะบาง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของกวินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือของเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่ส่งกลิ่นอายอันตรายลอยคละคลุ้ง "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของอดีตสามีภรรยาคู่นี้สินะครับ" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองภาคินและรินรดาสลับกันด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "แต่เกรงว่าความสุขปลอมๆ นี้จะต้องจบลงแค่นี้... เพราะสิ่งที่ผมถืออยู่ในมือตอนนี้ คือความจริงทั้งหมดที่คุณภาคินพยายามปกปิดรินรดามาตลอดสามปีเต็ม!" ภาคินพุ่งตัวลุกขึ้นยืนบังรินรดาไว้ข้างหลังทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว สันจมูกและกรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "ออกไปจากห้องของฉันซะ! กวินทร์ อย่ามาเล่นตื้นๆ ที่นี่!" "ตื้นเหรอครับ?" กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างสะใจ ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากซองแล้วชูขึ้นให้เห็นเด่นชัด "ถ้าคุณภาคินคิดว่ามันตื้น งั้นลองถามคุณรินรดาสิครับ ว่าเอกสารชิ้นนี้... เกี่ยวกับอุบัติเหตุที่ทำให้พ่อของเธอต้องตายเมื่อสามปีก่อน เป็นฝีมือใครกันแน่!" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายเย็นเฉียบราถูกสาดด้วยน้ำแข็ง หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของภาคิน สายตาจับจ้องไปที่กระดาษในมือของกวินทร์สลับกับใบหน้าซีดเผือดของอดีตสามีที่ตอนนี้ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - เมฆหมอกสีชมพู)