การให้อภัยที่ยังไม่สมบูรณ์

เสียงถอนหายใจยาวนานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของรินรดา ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่า กำแพงน้ำแข็งที่เธอก่อขึ้นมาตลอดสามปีที่ผ่านมานั้น ไม่ได้ทลายลงง่ายๆ เพียงเพราะสายตาอ้อนวอนระคนสำนึกผิดของอดีตสามี "คุณภาคินควรจะกลับไปได้แล้วนะคะ ดึกมากแล้ว น้องภีมควรจะได้นอนหลับพักผ่อน" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดที่เคลือบด้วยความเย็นชา แม้ภายในอกด้านซ้ายจะยังคงสั่นไหวทุกครั้งยามที่ปลายสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผู้เคยเป็นเจ้าชีวิต แต่ความเจ็บปวดในอดีตที่ฝังรากลึกในคราบน้ำตา ก็เป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีที่ทำให้เธอกล้าสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบหนีเหมือนวันวานอีกต่อไป ภาคินชะงักมือที่กำลังจัดหมอนใบเล็กให้น้องภีม เด็กชายวัยสามขวบผู้เป็นดั่งดวงใจของคนทั้งคู่กำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของแก้มยุ้ยๆ นั้นคือสายใยเส้นเดียวที่ยังคงเหนี่ยวรั้งให้เขาได้มีสิทธิ์ยืนอยู่ ณ พื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ พื้นที่ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเหยียบย่ำและผลักไสภรรยาผู้แสนดีให้หลุดลอยออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างกายที่เคยสง่างามและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี บัดนี้กลับดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชา บัดนี้มีแต่ร่องรอยของความเวทนาต่อตัวเอง "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเอื้อนออกมาอย่างยากเย็น แตกพร่าราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเพื่อรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ... แต่ผมแค่อยากขอโอกาส" "โอกาสในฐานะอะไรคะ?" รินรดาย้อนถามทันควัน ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยประกายไฟแห่งความกรุ่นโกรธที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง "สามีเหรอ? สามีผู้ชายใจร้ายที่เคยเซ็นใบหย่าให้ฉันทั้งๆ ที่ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของเราอยู่เนี่ยเหรอคะคุณภาคิน? หรือว่า... สามีที่คิดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นแม่ของฉัน!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า แต่หญิงสาวกลับเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมให้หยดน้ำใสๆ นั้นร่วงหล่นลงมาประจานความอ่อนแอให้เขาได้เห็น ความเจ็บปวดในอดีตถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเป็นอาวุธฟาดฟัน เพื่อตอกย้ำให้เขาสำนึกว่า การไถ่บาปมันต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจที่แหลกสลายไม่แพ้กัน ภาคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละน้อย ทว่ารินรดากลับถอยหลังก้าวหนีอย่างอัตโนมัติ จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของยามวิกาล "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย..." ภาคินกระซิบ ยอมลดทิฐิลงจนหมดสิ้น เขายอมคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ณ จุดที่ต่ำที่สุดในชีวิตลูกผู้ชาย "ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะตบตีผม หรือจะใช้คำพูดที่เจ็บปวดแค่ไหนทรมานผม ผมก็ยอมรับมันทั้งหมด... ขอแค่เพียงให้ผมได้ชดใช้ ให้ผมได้ยืนอยู่ข้างๆ คุณและลูก ในฐานะครอบครัวอีกครั้ง เถอะนะริน" ภาพของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ผู้คุมชะตาชีวิตคนนับร้อยในตลาดหุ้น ยอมคุกเข่าก้มหัวให้กับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ คือภาพสะท้อนของการไถ่บาปอันแสนสาหัสที่รินรดาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น แต่มันไม่ได้ทำให้หัวใจเธอกลับมาอ่อนยวบลงในทันที หญิงสาวก้มมองชายหนุ่มผู้กำลังก้มหน้าอยู่เบื้องเท้า แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะที่ไหล่หนา เป็นเชิงบังคับให้เขาลุกขึ้นยืน "คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกค่ะคุณภาคิน... เพราะมันน่าสมเพช" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงอาบแก้มอย่างสุดจะกลั้น "การให้อภัยน่ะเหรอคะ? คุณอยากได้มันใช่ไหม? ฉันบอกให้ก็ได้..." เธอยาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีั้นหัวใจคนฟัง "ฉันให้อภัยคุณค่ะ... ฉันให้อภัยที่คุณเคยใจร้าย ให้อภัยที่คุณไม่เคยเห็นค่า และให้อภัยที่คุณเคยผลักไสเราสองแม่ลูก..." รินรดาสูดหายใจเข้าลึก1 เพื่อเรียกความมั่นคงกลับคืนมา "แต่... การให้อภัยของฉัน มันไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมโง่กลับไปเป็นภรรยาของคุณอีกครั้งนะคะ" ภาคินเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อก "ริน... หมายความว่ายังไง?" "ฉันอนุญาตให้คุณเป็น 'พ่อ' ของน้องภีมได้ค่ะ" รินรดาประกาศกร้าว น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้เยื่อใย "คุณมีสิทธิ์ที่จะรัก มีสิทธิ์ที่จะดูแล และมีสิทธิ์ที่จะทำหน้าที่พ่อที่ดีให้กับลูก ชดเชยเวลาสามปีที่ผ่านมาที่ลูกขาดคุณ... ในฐานะพ่อของลูก ฉันไม่เคยกีดกัน แต่ในฐานะสามี... สถานะของเรามัน 'จบลง' ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าใบนั้นแล้วค่ะคุณภาคิน" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจชายหนุ่ม ภาคินรู้สึกคล้ายกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า ความจริงที่ว่าเขาได้รับ 'โอกาส' แต่กลับเป็นโอกาสในสถานะที่ถูกจำกัดขอบเขตไว้เพียงแค่ผู้ให้กำเนิด ไม่ใช่คนรัก ไม่ใช่สามี และไม่ใช่เจ้าของหัวใจของเธออีกต่อไป มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเสียอีก "คุณใจร้ายมากนะริน..." ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมแดงก่ำด้วยพิษความเสียใจ "คุณยอมให้ผมเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ใช้คำว่าพ่อร่วมกันอย่างนั้นเหรอ?" "แล้วตอนที่คุณใจร้ายกับฉัน คุณเคยคิดไหมคะว่ามันทรมานแค่ไหน?" รินรดาย้อนถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งอดีต "ความไว้วางใจเมื่อมันพังลงไปแล้ว ต่อให้คุณเอาปูนมาโบกมันสักกี่ร้อยชั้น มันก็ไม่มีทางกลับมาเนียนสนิทเหมือนเดิมได้หรอกค่ะ เชิญคุณกลับไปคิดทบทวนดูเถอะนะคะ ว่าเงื่อนไขนี้... คุณรับได้ไหม ถ้าไม่ได้ พรุ่งนี้เราก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินหนีเข้าไปในห้องนอนเล็กทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอื้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาอีก ทิ้งให้ภาคินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางความเงียบงันและหยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนหมดแรง มือหนากุมขมับแน่น ความเครียดและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนหายใจแทบไม่ออก แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมจำนนต่อโชคชะตาอันโหดร้ายนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล กริ่ง... ติ๊งต่อง! ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย ใครกันที่จะมาหาในยามวิกาลเช่นนี้? หรือจะเป็นรินรดาที่ลืมของ? ขายาวก้าวเดินไปที่ประตูอย่างระแวดระวัง มือหนาบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกช้าๆ เพื่อดูว่าผู้มาเยือนยามวิกาลคือใคร แต่ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ผู้ชายในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบคม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากและดวงตาพราวระยับที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังยืนจ้องมองเขาอยู่... กวินทร์! คู่แข่งทางธุรกิจและอดีตชายหนุ่มที่คอยตามตื้อรินรดามาโดยตลอด "ไงครับท่านประธานภาคิน..." กวินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนามาตรงหน้าเขา "ดูท่าทางคุณจะเหนื่อยกับการพยายามทวงเมียคืนสินะครับ... แต่พอดดีเลย ผมมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' บางอย่างเกี่ยวกับอดีตภรรยาของคุณ ที่ต่อให้คุณพยายามคุกเข่าขอร้องอีกสักกี่ร้อยครั้ง เธอก็ไม่มีวันบอกคุณ... สนใจจะเปิดดูหน่อยไหมล่ะครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ จากใจ "เมฆหมอกสีชมพู" ค่ะ