ความรักที่เริ่มก่อตัว

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายวัยสามขวบที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนั่งเล่น คือเสียงแหลมคมที่กรีดแทงหัวใจรินรดาให้เจ็บแปลบขึ้นมาอีกครั้ง...ไม่ใช่เพราะความเกลียดชัง แต่เป็นความหวาดกลัวต่อความอ่อนโยนที่กำลังกัดกินหัวใจตัวเองต่างหาก รินรดายืนถือแก้วน้ำอุ่นอยู่ในครัว สายตาทอดมองผ่านช่องกระจกบานเลื่อนไปยังภาพที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้... ภาคิน นักธุรกิจหนุ่มผู้เคยถือทิฐิสูงส่งและเย็นชาจนน่ากลัว บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมราคาแพง บนศีรษะของเขาสวมมงกุฎกระดาษสีชมพูแปร๋นที่ทำจากฝีมืองานฝีมืออนุบาลของลูกชาย และในมือข้างหนึ่งกำลังถือตุ๊กตาหมีเน่าตัวโปรดของน้องภีมทำท่าทางประกอบการเล่าเรื่องด้วยความตั้งอกตั้งใจ "แล้วเจ้าชายกบก็บอกว่า... ถ้าหนูยอมให้จุ๊บหนкурหนึ่งที เจ้าชายจะพาไปขี่ม้าสวรรค์นะครับคุณภีม" เสียงทุ้มต่ำของภาคินเอ่ยขึ้นด้วยความพยายามที่จะดัดให้มันอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ซึ่งมันช่างขัดกับภาพลักษณ์ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลโดยสิ้นเชิง "ฮ่าๆๆ! ปะป๊าตลกจ๋า! เจ้าชายบ้าบอคอแตกอะไรใส่หมวกกระดาษลิเกแบบนี้เล่า!" น้องภีมหัวเราะร่าเริง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขที่เอ่อล้น มือเล็กๆ ป้อมๆ เอื้อมไปตบลงบนไหล่กว้างของภาคินอย่างสนิทสนม โดยที่เด็กน้อยไร้เดียงสาไม่มีทางรู้เลยว่า รอยยิ้มของชายผู้เป็นพ่อกำลังซื้อความรู้สึกในใจของเขาไปทีละน้อย รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก นิ้วเรียวที่กำแก้วน้ำแน่นจนข้อต่องอขาวซีด หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ความเกลียดชังและการป้องกันตัวเองที่เธอเพียรสร้างกำแพงหนาเตอะขึ้นมาตลอดหลายปี เริ่มสั่นคลอนและแตกร้าวลงทีละนิด...เมื่อเห็นรอยยิ้มที่แท้จริงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภาคิน รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากการเสแสร้งเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันคือรอยยิ้มของคนเป็นพ่อที่ยอมสยบแทบเท้าเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง "ชอบไหมครับ... ถ้าชอบ วันหลังปะป๊าจะพาไปซื้อสนามเด็กเล่นส่วนตัวมาไว้ที่บ้านของเราเลยดีไหม" ภาคินเอ่ยเสียงนุ่ม พร้อมกับยื่นมือหนาไปปัดปอยผมที่ปรกลงมาเคลียหน้าผากของลูกชายอย่างทะนุถนอม สายตาคู่คมที่เคยราบเรียบและมองข้ามหัวใจของเธอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรักและความเวทนาที่พยายามส่งผ่านมายังร่างบางที่ยืนหลบมุมอยู่หลังประตู รินรดารีบเบือนหน้าหนี หัวใจดวงน้อยเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่านี่คืออันตราย...อันตรายที่สุดในชีวิตของผู้หญิงที่ชื่อรินรดา *น้องภีมเริ่มชอบเขาแล้ว...* ความจริงข้อนี้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่ภาคินถือครองอยู่ในมือ ลูกชายของเธอกำลังเปิดใจรับผู้ชายใจร้ายคนนั้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวทีละน้อย และนั่นหมายความว่า ตัวกำแพงป้องกันหัวใจของเธอก กำลังจะพังทลายลงตามไปด้วย รินรดายกมือขึ้นทาบอกซ้าย พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติและศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่กลับคืนมา เธอจะไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด... เธอจะลืมความเจ็บปวดในวันที่เธอต้องอุ้มท้องร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้ที่พึ่งไม่ได้เป็นอันขาด! ในขณะที่รินรดากำลังยืนกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดเพื่อดึงสติ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของภาคินที่เดินเข้ามาประชิดตัวเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการเล่นกับลูก ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณ... ถอยไปหน่อยค่ะ ดิฉันจะออกไปข้างนอก" รินรดาเอ่ยเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ภาคินกลับขยับตัวตามมาบล็อกทางเดินของเธอไว้ด้วยความสูงและไหล่กว้างที่กดดันเธอให้จนมุมชิดเคาน์เตอร์ครัว "คุณยังโกรธผมอยู่ใช่ไหม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามแผ่วเบา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความรู้สึกเก่าๆ ที่เธอพยายามฝังกลบมันลงไป "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเคยทำมันเลวร้ายแค่ไหน... รินรดา แต่ทว่า... มองหน้าลูกสิครับ น้องภีมมีความสุขมากแค่ไหนที่มีผมอยู่ตรงนั้น" "มีความสุขเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อคลอหน่วยดวงตาสวย แต่มันถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "คุณคิดว่าเงินหรือการเอาใจแค่ไม่กี่วัน มันจะลบเลือนช่วงเวลาสามปีที่ฉันต้องอุ้มท้องเลี้ยงลูกคนเดียวโดยไม่มีคุณได้หรือไงคะ ภาคิน! อย่ามาทำเป็นพูดคำว่าพ่อในตอนนี้เลย มันน่าสมเพช!" คำพูดที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดพุ่งตรงเข้าใส่หัวใจของภาคินราวกับลูกศรอาบยาพิษ ชายหนุ่มหน้าชาไปชั่วขณะ แต่เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากแก้ตัว เพราะทุกคำที่เธอกล่าวมาคือความจริง... ความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "ผมไม่ได้ขอให้คุณลืม... และผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะยกโทษให้ผมในเร็ววันนี้" ภาคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "แต่ให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่... ในฐานะพ่อของลูก และ... ในฐานะสามีที่อยากจะไถ่บาปให้คุณบ้าง จะได้ไหมครับ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ คำว่า *'ไถ่บาป'* จากปากของอมันช่างหอมหวานและเย้ายวนใจเหลือเกิน แต่มันก็เจ็บปวดจนเกินกว่าที่เธอจะกล้าเดิมพัน "ความรักที่คุณพยายามจะสร้างมันขึ้นมาตอนนี้... มันสายเกินไปแล้วค่ะ ภาคิน" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่สวยเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว "ต่อให้ภีมจะเริ่มชอบคุณ แต่มันไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้อภัยคุณง่ายๆ จำเอาไว้!" พูดจบ รินรดาก็ผลקอกแกร่งของเขาออกอย่างแรงแล้วเดินเลี่ยงหนีออกไปทันที ปล่อยให้ภาคินยืนนิ่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นในอก แต่ทว่า... มุมปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความมุ่งมั่น ในเมื่อลูกชายเปิดทางให้เขาแล้ว เขาก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด! ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศภายในบ้านกำลังตึงเครียดด้วยเกมแห่งความรู้สึกนั้น เสียงกริ่งหน้าประตูก็แหลมดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ รินรดาที่เพิ่งเดินออกมาถึงห้องรับแขกขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้ไม่มีใครควรจะมาหาพวกเขา ยิ่งไม่ใช่แขกที่ได้รับเชิญด้วยซ้ำ หญิงสาวเดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออกอย่างระมัดระวัง ภาพเบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ! ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนียบกริบยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าคมคายนั้นคือนามกรของความหายนะที่เธอหวาดกลัวที่สุด... **กวินทร์** ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของภาคิน และคนที่เคยเกือบทำลายชีวิตเธอจนย่อยยับในอดีต! "สวัสดีครับ คุณรินรดาคนสวย..." กวินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกวาดมองเข้ามาในบ้านผ่านไหล่ของเธอ "ผมไม่ได้รบกวนเวลาครอบครัวสุขสันต์ของคุณกับ... ท่านประธานภาคินเขาหรอกใช่ไหมครับ พอดีผมมี 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ที่อยากจะเอามาส่งมอบให้คุณด้วยตัวเองซะหน่อย..." รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่กวินทร์ถืออยู่ในมือ... มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่จ่าหน้าซองด้วยชื่อของเธอ และตราประทับลับจากห้องปฏิบัติการตรวจพันธุศาสตร์! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้นะคะ - เมฆหมอกสีชมพู