การประลองกระชับมิตรที่เดือดดาล

"กฎแห่งการอนุรักษ์พลังงานในมิติที่สี่ไม่ได้บอกให้พวกท่านเอาความโง่เขลามาถมทับพื้นที่วิจัยนะครับ... อาจารย์เบอร์นาร์ด" เสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานด้วยคลื่นความถี่ควอนตัมดังแทรกขึ้นกลางห้องโถงกว้างของสถาบันมิติวิทยานครคาร์ส ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หันขวับมามองเป็นตาเดียว รวินทร์ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนสลักลายวงจรพลังงาน ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาหลังกรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเตอร์เฟซระบบที่กำลังประมวลผลข้อมูลการทุจริตของกลุ่มผู้มีอิทธิพลในสถาบัน ความตึงเครียดในอากาศหนาแน่นเสียจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ประตูกลางห้องวิจัยมิติที่เพิ่งเกิดรอยแยกสีดำสนิทจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงส่งเสียงฮัมต่ำๆ ของสนามพลังงานที่ยังไม่เสถียร ทว่าความสนใจทั้งหมดในตอนนี้กลับถูกดึงดูดมายังลานประลองกลางแจ้ง ซึ่งถูกใช้เป็นเวทีตัดสินความขัดแย้งระหว่างภาควิชา "ปากกล้าดีนี่ เจ้าหนูรวินทร์" เบอร์นาร์ด หัวหน้าภาควิชาเทคโนโลยีมิติเชิงรุกแค่นเคาะหัวเราะในลำคอ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดสูดเกราะรบเสริมพลังขยับเคลื่อนไหวจนเกิดเสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าด เขากวาดสายตามองอาจารย์มาเรียที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังรวินทร์ด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "คิดว่าการเอาเด็กใหม่ที่วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่หน้าจอฮอโลแกรมมาเป็นโล่ จะช่วยกู้หน้าให้อาจารย์สาวตกอับคนนี้ได้งั้นรึ? ห้องวิจัยของเธอกำลังจะถูกยึด... และความลับเรื่องรอยแยกระดับ S นั่นก็จะต้องตกเป็นของสภาสูง!" มาเรียไม่กล่าวคำใด นางเพียงปรายตามองเบอร์นาร์ดด้วยแววตานิ่งเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก มือเรียวบางภายใต้ถุงมือสีดำขยับจัดชายเสื้อคลุมยาวเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายมาสบตากับรวินทร์ที่หันไปส่งยิ้มมุมปากให้พยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า *'ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ'* "อาจารย์มาเรียสอนผมเสมอครับว่า นักวิทยาศาสตร์ที่ดีต้องใช้สมองก่อนกำลัง..." รวินทร์ก้าวเท้าเดินออกจากเงาเสา สู่ลานประลองปูด้วยแผ่นโลหะนำพลังงาน รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ "แต่ในเมื่อพวกท่านเลือกที่จะใช้สุนัขป่าเห่าหอนแทนเหตุผล... ผมก็ยินดีที่จะสอนให้รู้จักคำว่า 'กฎฟิสิกส์นรกแตก' สักบทเรียนนะครับ" ตูม! เสียงคำรามต่ำจากลูคัสที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างขอบสนาม ดังแทรกขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนเชียร์ "อัดพวกมันให้หมอบเลยรวิน! เอาให้จำไม่ได้ว่าทางไหนคือทางกลับห้องพัก!" "เงียบปากไปซะไอ้หัวแดง เจ้าเองก็เตรียมตัวโดนสอบวินัยข้อหาสมรู้ร่วมคิดด้วยเหมือนกัน!" ลูกน้องคนสนิทของเบอร์นาร์ดตะคอกกลับ บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชม เสียงซุบซิบนินทาดังระงม หลายคนมองรวินทร์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสมเพชที่เด็กใหม่กล้าหาญชาญชัยเกินตัว และทึ่งในความนิ่งสงบผิดมนุษย์ของชายหนุ่ม รวินทร์ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านเลนส์แว่นที่รันโค้ดคำนวณวิถีการโจมตี [เตือนภัย: ตรวจพบระดับพลังงานความร้อนสูงบริเวณสนับมือของคู่ต่อสู้ แรงเหวี่ยงคาดการณ์ 4.5 กิโลนิวตัน ความเร็ว 12 เมตรต่อวินาที ช่องโหว่ทางกายP-03: ข้อต่อหัวเข่าด้านขวามีความหน่วง 0.03 วินาทีเนื่องจากการอัปเกรดเกราะที่ไม่สมบูรณ์] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแว่วในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มของรวินทร์กว้างขึ้นอีกนิด นี่คือความได้เปรียบที่พวกมันไม่มี—ระบบวิเคราะห์มิติที่เชื่อมต่อกับจิตใต้สำนึก ทำให้เขาสามารถมองเห็นโลกใบนี้ในรูปแบบของตัวเลขและเวกเตอร์พลังงาน "เข้ามาสิครับ ผมให้คุณเริ่มก่อนสามวินาที" รวินทร์ยกมือขึ้นกวักเบาๆ เชิงท้าทาย "ไอ้เด็กเวรนี่!" เบอร์นาร์ดระเบิดเสียงคำราม ร่างหนาพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนใหญ่ แรงกระแทกจากการออกตัวทำให้พื้นโลหะใต้ฝ่าเท้าปริแตกเป็นรอยร้าว สนับมือติดพลังงานพลาสมาสีส้มสว่างวาบพุ่งตรงมายังใบอกของรวินทร์หมายจะซัดให้กระดูกแหลกสลายในหมัดเดียว ผู้คนรอบสนามส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพความโหดร้าย แม้แต่ลูคัสเองก็ยังเผลอก้าวเท้าไปข้างหน้ามือควաբด้ามปืนพกควอนตัมโดยอัตโนมัติ ทว่า... รวินทร์กลับไม่ขยับเขยื้อน หนึ่งวินาที... สองวินาที... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หมัดอันทรงพลังจะถึงตัว รวินทร์เอี้ยวตัวหลบอย่างแนบเนียนชนิดที่เส้นยาแดงผ่าแปด แรงลมจากการเหวี่ยงหมัดเฉียดผ่านปลายจมูกของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร พร้อมกันนั้น มือขวาของรวินทร์ที่ซ่อนไว้ข้างลำตัวก็ดีดนิ้วเบาๆ *คลิก!* รหัสคำสั่งควอนตัมขนาดจิ๋วถูกส่งตรงไปยังแผ่นโลหะใต้พื้นสนามที่เบอร์นาร์ดกำลังลงน้ำหนักพอดี สนามแม่เหล็กแรงโน้มถ่วงท้องถิ่นถูกกลับขั้วอย่างกะทันหันในเสี้ยววินาที! ครืนนน! "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" เบอร์นาร์ดที่กำลังทุ่มแรงทั้งหมดไปข้างหน้าเสียหลักอย่างรุนแรง แรงดึงดูดที่ควรจะยึดเขาไว้กับพื้นกลับผลักร่างใหญ่โตของเขาให้ลอยคว้งขึ้นกลางอากาศอย่างไร้การควบคุม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตกใจสุดขีด รวินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย ขาทรงพลังที่ดีดตัวด้วยสปริงควอนตัมส่งร่างของเขาลอยขึ้นสู่เบื้องบนในมุมอับสายตา มือเรียวรวบรวมพลังงานอนุภาคแสงอาทิตย์จำลองที่ดึงมาจากแบตเตอรี่สำรองของระบบ ซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่จุดข้อต่อหัวเข่าด้านขวาของเบอร์นาร์ดพอดิบพอดี—จุดโหว่ 0.03 วินาทีที่ระบบคำนวณไว้! เปรี๊ยะ! อ๊ากกก! เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสนาม ร่างของเบอร์นาร์ดร่วงกระแทกพื้นสนามประลองอย่างแรงจนฝุ่นตลบอบอวล แรงสั่นสะเทือนทำให้รอบบริเวณสั่นไหวเล็กน้อย ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรง ทุกสายตาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย—หัวหน้าภาควิชาผู้ทรงอิทธิพล นอนครางโอดครวญอยู่บนพื้น โดยมีรองเท้าหนังของเด็กหนุ่มปีหนึ่งกดทับลงบนลาดไหล่ข้างขวาอย่างสุภาพแต่มั่น รวินทร์ก้มมองคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้ด้วยสายตาเรียบเฉย เขาส调整แว่นตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ฟิสิกส์พื้นฐานบอกเราว่า แรงกิริเท่ากับแรงปฏิกิริยานะครับ... น่าเสียดายที่ท่านคงสอบตกวิชานี้ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้วกระมังครับ" ลูคัสส่งเสียงฮูฮาขึ้นมาเป็นคนแรก ตามด้วยเสียงปรบมือประปรายจากกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่เริ่มได้สติ อาจารย์มาเรียแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างพึงพอใจ นางมองลูกศิษย์คนนี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทว่า... ชัยชนะครั้งนี้กลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลย ในวินาทีที่รวินทร์กำลังจะยกเท้าออกจากร่างของเบอร์นาร์ด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบัน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีเลือดที่เด้งขึ้นตรงหน้าของรวินทร์โดยไม่ต้องมีคำสั่งเรียก [ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก]: [ตรวจพบการบุกรุกจากมิติที่ศูนย์ (Void Dimension)] [เตือนภัย! รอยแยกระดับ S ที่ห้องวิจัยกลางเกิดการขยายตัวอย่างไร้เสถียรภาพ] [คำเตือนขั้นวิกฤต: สิ่งมีชีวิตรหัส 'Ouroboros-0' ได้หลุดพ้นจากพันธนาการ และกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดลานประลองในอีก 30 วินาที!] รวินทร์ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เขารีบหันขวับไปมองทางห้องวิจัยมิติที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีดำทึบ และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณก็ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างขนาดมหึมาที่ก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานออกมา—เงาร่างที่มีดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองมายังพวกเขาเป็นตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รวินทร์มา ณ ที่นี้นะครับ