หมัดฮุกสวนกลับด้วยสกิลไร้ชื่อ

“แกคิดว่าความเร็วระดับนี้น่าประทับใจแล้วหรือไง รวินทร์?” เสียงทุ้มต่ำของชายร่างยักษ์ในชุดเกราะเสริมพลังระดับเอ็กซ์โซสเกเลตันรุ่นล่าสุดดังก้องไปทั่วสังเวียนจำลอง บารอน—คู่ต่อสู้ที่ครองตำแหน่งฮันเตอร์แรงก์ A มายาวนาน—เหวี่ยงหมัดขวาที่หุ้มด้วยสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าใส่ใบหน้าของรวินทร์อย่างจัง แรงลมจากหมัดนั้นรุนแรงจนฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูง รวินทร์ไม่หลบ แต่เขากลับก้มตัวลงต่ำในจังหวะที่เกือบจะเป็นเส้นด้ายกั้นระหว่างความเป็นและความตาย ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีฟ้าอ่อนจากอินเตอร์เฟซระบบที่กำลังทำงานด้วยความเร็วสูงสุด *“ประมวลผลความหน่วงของมอเตอร์เซอร์โว… 0.04 วินาที”* ในหัวของรวินทร์ ข้อมูลเชิงควอนตัมไหลบ่าราวกับสายน้ำ เขาไม่ได้มองบารอนเป็นคู่ต่อสู้ แต่มองเห็นเป็นโครงสร้างของตัวเลข พิกัดแรงเหวี่ยง และช่องโหว่ทางกลศาสตร์ที่ระบบไม่ได้ตรวจพบ “ช้าไปครับ” รวินทร์พึมพำเบาๆ เขาไม่ได้ใช้ทักษะที่ระบบมอบให้ แต่เขากลับเลือกที่จะ 'แตะ' ไปที่โพรโทคอลพื้นฐานของระบบกู้ภัยแทน รวินทร์รู้ดีว่าระบบไม่ได้ออกแบบมาเพื่อการต่อสู้โดยตรง แต่การกู้ภัยในพื้นที่ภัยพิบัติมักต้องรับมือกับเครื่องจักรที่รวนเร การใช้บั๊กในส่วนของ 'เซนเซอร์รับแรงกระแทก' จึงเป็นทางเลือกที่เสี่ยงตายที่สุด แทนที่จะป้องกัน รวินทร์กลับยื่นมือไปสัมผัสที่ข้อศอกของบารอนเพียงเสี้ยววินาที—นั่นคือการส่งคำสั่ง *'Emergency Override: Nullify Kinetic Dampening'* เข้าไปในระบบของคู่ต่อสู้โดยตรงผ่านการเชื่อมต่อทางกายภาพ “เกิดอะไรขึ้น!” บารอนคำรามด้วยความตกใจ เมื่อสนามพลังที่ควรจะปกป้องแขนของเขาพลันดับวูบลงราวกับไฟดับกระทันหัน แรงเหวี่ยงที่ควรจะส่งพลังทำลายล้างกลับกลายเป็นแรงย้อนกลับมหาศาลที่กระชากไหล่ของบารอนจนเสียหลัก รวินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาหมุนตัวอย่างพลิ้วไหว มือซ้ายรวบหมัดของอีกฝ่าย มือขวาชกสวนเข้าไปที่จุดยุทธศาสตร์—ข้อต่อไฮดรอลิกที่เปราะบางที่สุดบนอกเกราะ *เปรี๊ยะ!* เสียงโลหะลั่นดังสนั่น ไม่ใช่ด้วยทักษะที่รุนแรง แต่ด้วยการใช้แรงส่งที่แม่นยำจนระบบของบารอนโอเวอร์โหลด ร่างยักษ์ของฮันเตอร์แรงก์ A กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าท่ามกลางความเงียบงันของผู้ชมรอบสนาม “แก… แกทำอะไรลงไป? วิชาต่อสู้นั่นไม่มีในบันทึกของสถาบัน!” บารอนหอบหายใจพลางจ้องมองรวินทร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากดูแคลนเป็นความหวาดหวั่น ลูคัสที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างสนามถึงกับอ้าปากค้าง เขาขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ “นั่นมัน… การโกงระบบแบบแมนนวลชัดๆ รวินทร์ นายไปหัดวิธี ‘เตะตัดขาซอฟต์แวร์’ แบบนั้นมาจากไหนกัน!” รวินทร์ปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้ออย่างใจเย็น แม้หัวใจของเขาจะเต้นรัวด้วยอะดรีนาลีน แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำ “มันไม่ใช่การโกงครับลูคัส ผมแค่ชี้ให้ระบบเห็นว่า สิ่งที่บารอนภูมิใจนักหนามันมีช่องโหว่ที่แก้ไขได้ง่ายดายเพียงแค่กดปุ่มรีเซ็ต” มาเรีย—อาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของห้องสังเกตการณ์—คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด “เจ้าเด็กคนนี้... การมองเห็นความจริงภายใต้ตัวเลขกู้ภัยไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้ง่ายๆ เลยนะ” ทว่าความเงียบสงบในสังเวียนกลับอยู่ได้ไม่นาน จู่ๆ หน้าจออินเตอร์เฟซของรวินทร์ก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน ความร้อนจากตัวเครื่องพุ่งสูงขึ้นจนเขารู้สึกได้ถึงไอระเหยที่ออกมาจากอุปกรณ์เชื่อมต่อที่ข้อมือ [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [สถานะ: ภารกิจลับระดับ SSS - 'ผู้ละเมิดกฎแห่งความว่างเปล่า' ได้รับการเปิดใช้งาน] ร่างเงาสีดำสนิทค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางสังเวียน บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนดูเหมือนภาพวาดที่กำลังละลาย ความกดดันที่รุนแรงจนทุกคนในห้องหายใจไม่ออกแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนที่เพิ่งปรากฏ มันไม่ใช่ศัตรูที่รวินทร์เคยเจอ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ ‘ไม่มีตัวตน’ ในระบบกู้ภัย รวินทร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของมัน... แผ่นโลหะที่มีลวดลายเดียวกับ ‘เข็มทิศมิติ’ ที่อาจารย์มาเรียเคยบอกว่ามันสูญหายไปนานแล้ว “รวินทร์… ถอยออกมา!” มาเรียตะโกนลั่น เสียงของเธอสั่นเครืออย่างที่รวินทร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน เงาสีดำนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำ ก่อนจะเอ่ยชื่อของรวินทร์ออกมาด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนการทับซ้อนของคนนับพัน “ในที่สุด… ข้าก็พบกุญแจที่จะเปิดประตูบานนั้นเสียที” รวินทร์กำหมัดแน่น เขาไม่รู้ว่าศัตรูตรงหน้าคืออะไร แต่ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างในเศษเสี้ยวของรหัสที่ระบบกำลังแจ้งเตือนกลับทำให้เขาต้องหนาวสันหลังวาบ รหัสพิกัดที่มันกำลังสั่นสะเทือนอยู่นั้น... มันคือตำแหน่งของโลกใบที่เขารีบหนีออกมาจากจุดเริ่มต้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรวินทร์มาตลอดจนถึงตอนนี้นะครับ