กองทัพจักรกลใต้บังคับบัญชา

"เสียงคำรามของเกียร์โลหะระดับนาโนเทคโนโลยีไม่ได้ไพเราะเสนาะหูเหมือนดนตรีคลาสสิกหรอกครับรวินทร์... แต่มันคือเสียงแห่งความรอดพ้นจากความตายต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวยาวของมาเรียสะบัดผ่านอากาศเบา ๆ โฮโลแกรมสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นกลางห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงสะท้อนจากตัวเลขและสูตรคำนวณควอนตัมนับล้านบรรทัดอาบไล้ใบหน้าคมคายของรวินทร์ที่กำลังยืนนิ่งใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง รอบตัวพวกเขาคือโครงสร้างเหล็กกล้าผสมไทเทเนียมอัลลอยด์ที่กำลังประกอบเข้าหากันด้วยความเร็วสูง เสียงเชื่อมโลหะด้วยแสงเลเซอร์ดัง *จี่...* เป็นระยะ พร้อมกับกลิ่นอายความร้อนและไอระเหยของสารหล่อเย็นที่ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือร่างต้นแบบของจักรกลกู้ภัยรุ่นที่เจ็ด—โครงสร้างโครงกระดูกเหล็กกล้าที่ถูกออกแบบมาให้รองรับแรงกระแทกได้ถึงระดับแรงโน้มถ่วงสิบจี พร้อมระบบขับเคลื่อนด้วยแกนพลังงานควอนตัมเสถียร รวินทร์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองสถิติการทำงานผ่านหน้าจออินเทอร์เฟซของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติที่ปรากฏขึ้นในคลื่นสมอง เขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตหากต้องส่งพวกมันนับร้อยตัวเข้าสู่รอยแยกมิติที่มีความปั่นป่วนสูง "โครงสร้างความหนาแน่นของเกราะระดับนี้ ทนแรงอัดในมิติที่สี่ได้ไม่เกินสี่สิบนาทีครับอาจารย์มาเรีย ถ้ากระแสความผันผวนของควอนตัมพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน ระบบซับพอร์ตภายในจะพังทลายก่อนที่เราจะดึงตัวประกันกลุ่มแรกออกมาเสียอีก" รวินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยการวิเคราะห์เชิงเหตุผลที่เฉียบคม ลูคัสที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังบรรจุชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ส่งเสียง 'ชิ' ในลำคอ ฮันเตอร์หนุ่มโยนประแจในมือเล่นอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่เพื่อนร่วมทีมเบา ๆ จนเกิดเสียงดังทึบ "นายจะคิดมากไปทำไมรวินทร์ เจ้าพวกเหล็กไหลพวกนี้ถูกสร้างมาให้รับดาเมจแทนพวกเราไม่ใช่หรือไง? อีกอย่าง ถ้ามันพัง เราก็แค่สร้างขึ้นมาใหม่... แต่ถ้า *พวกเรา* พังล่ะก็ เกมโอเวอร์ของจริงนะเพื่อน" ลูคัสแย้มยิ้มกวน ๆ แววตาซุกซนฉายแววตื่นเต้นที่จะได้เห็นผลงานชิ้นโบว์แดงออกลุยสนามจริง มาเรียเหลือบมองลูกศิษย์ทั้งสองคน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักปราชญ์สาว เธอกอดอกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง "ลูคัสพูดถูกในแง่ของทรัพยากร... แต่รวินทร์มองเห็นภาพที่ใหญ่กว่านั้น กองทัพจักรกลใต้บังคับบัญชาชุดนี้ไม่ใช่แค่หุ่นยนต์รบหรือเครื่องมือใช้แล้วทิ้ง แต่มันคือ 'ส่วนขยาย' ของจิตสำนึกมิติที่นายกำลังเชื่อมโยง รวินทร์... นายต้องควบคุมพวกมันด้วยคลื่นสมอง ไม่ใช่แค่คำสั่งโค้ดโปรแกรม" รวินทร์พยักหน้ารับช้า ๆ เขารู้ดีถึงความเสี่ยงนั้น การเชื่อมต่อระบบประสาทเข้ากับกองทัพจักรกลนับร้อยตัวพร้อมกันหมายความว่า หากหุ่นยนต์ตัวใดตัวหนึ่งถูกทำลายด้วยพลังงานควอนตัมย้อนกลับ สมองของเขาเองก็จะได้รับความเสียหายทางจิตวิทยาสาหัสตามไปด้วยเช่นกัน แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้พวกเขามีกองกำลังมากพอในการฝ่าดงอสูรกายมิติเพื่อเข้าไปช่วยเหลือผู้รอดชีวิตในเขตกัก 09 "เข้าใจแล้วครับ... งั้นเรามาเริ่มกระบวนการซิงโครไนซ์เฟสแรกกันเลยดีกว่า" รวินทร์ก้าวเท้าเข้าไปยืนตรงกลางแท่นยกระดับ วางมือทั้งสองข้างลงบนแผงควบคุมหลักที่เชื่อมต่อโดยตรงกับแกนกลางของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติ ดวงตาสีเข้มปิดลงช้า ๆ ลลมหายใจเข้าออกถูกปรับให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจและคลื่นความถี่ควอนตัม *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองอำพันสลับเขียวเริ่มดังถี่ขึ้น หน้าจอโฮโลแกรมรอบห้องระเบิดแสงเจิดจ้า ร่างของรวินทร์ถูกห่อหุ้มด้วยละอองแสงข้อมูลดิจิทัลสีฟ้าที่ไหลเวียนราวกับกระแสธารแห่งกาลเวลา [แจ้งเตือนระบบ: กำลังเริ่มต้นกระบวนการซิงโครไนซ์กองทัพจักรกลอัตโนมัติ...] [ระดับความเข้ากันได้ของจิตสำนึก: 47%... 62%... 85%...] [คำเตือน: ตรวจพบความผันผวนของคลื่นสมองในระดับอันตราย ผู้ใช้โปรดรักษาความสงบของจิตใจ] เหงาเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามขมับของรวินทร์ ความเจ็บปวดแปลบปลาดยามที่จิตสำนึกของเขาถูกฉีกแบ่งออกเป็นร้อยส่วนเพื่อแทรกซึมเข้าไปในหน่วยประมวลผลของจักรกลแต่ละตัวไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอดทน ภาพการมองเห็นของเขากลายเป็นมุมมองแบบร้อยจอภาพพร้อมกัน—เขามองเห็นทั้งตัวเองจากมุมสูง มองเห็นลูคัสที่กำลังยืนลุ้นระทึก และมองเห็นซอกมุมมืดทุกตารางนิ้วในโรงงานแห่งนี้ผ่านเซ็นเซอร์อินฟราเรดของหุ่นยนต์กู้ภัย "รวินทร์! ควบคุมการหายใจไว้ นายกำลังฝืนดึงแบนด์วิดท์มากเกินไป!" มาเรียร้องเตือนเสียงดัง สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวรีบกดปุ่มลัดเพื่อจ่ายพลังงานสำรองเข้าไปช่วยลดภาระทางจิตใจให้ลูกศิษย์ ลูคัสขยับเข้าไปใกล้ขอบแท่นยกร่าง มือหนากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะชอบพูดจากวนประสาท แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ เขารู้ดีว่าความสำเร็จของแผนการทั้งหมดฝากไว้บนบ่าของชายหนุ่มผู้นี้ "สู้เขาเซ่รวินทร์! นายน่ะฉลาดเป็นกรดไม่ใช่หรือไง? แค่เศษเหล็กพวกนี้ ทำไมจะสั่งไม่ได้!" ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของระบบ ในห้วงความคิดที่ปั่นป่วนราวกับพายุเฮอร์ริเคน รวินทร์กัดฟันกรอด ความทรงจำและตรรกะทางคณิตศาสตร์ถูกดึงมาใช้เป็นเครื่องมือค้ำจุนสติ เขาไม่ได้พยายามบังคับฝูงจักรกลด้วยกำลัง แต่เขาใช้ 'ช่องโหว่' หรือบั๊กของระบบการเชื่อมต่อที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อวินาทีที่แล้ว—บั๊กที่ยอมให้จิตสำนึกไหลลื่นไปตามกระแสข้อมูลโดยไม่ต้องฝืนต้านทานแรงดัน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของรวินทร์ท่ามกลางความเจ็บปวด *ถ้ากระแสมันแรงนัก... งั้นก็ไหลไปตามมันก็สิ้นเรื่อง* พรึบ! ฉับพลันนั้น เสียงเตือนทั้งหมดก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ความโกลาหลในห้องปฏิบัติการถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดราวกับป่าช้า ดวงตาสคมที่ปิดอยู่ลืมโพลงขึ้น ส,นัยน์ตาสีเข้มสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบเป็นประกายระยิบระยับราวกับจักรวาลขนาดย่อม ตึง! ตึง! ตึง! เสียงฝีเท้าโลหะนับร้อยคู่ก้าวประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพรียงราวกับกองทัพทหารไร้พ่าย หุ่นยนต์กู้ภัยอัจฉริยะรุ่นที่เจ็ดทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบตัวพร้อมใจกันคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้ารวินทร์ ราวกับราชันย์ผู้กุมอำนาจเหนือห้วงมิติได้ปลุกเหล่าอัศวินเหล็กให้ตื่นจากการหลับใหล [ยินดีด้วยครับโฮสต์... คุณได้ปลดล็อกสถานะ "ผู้บัญชาการกองทัพจักรกลมิติ" สำเร็จ] [ปลดล็อกสกิลพิเศษระดับ S: "ประสานจิตจักรกล (Mecha-Synapse Link)" - สามารถควบคุมหน่วยรบและกู้ภัยใต้สังกัดได้สูงสุด 500 ยูนิตพร้อมกันอย่างไร้รอยต่อ] [ภารกิจต่อเนื่องถูกกระตุ้นอัตโนมัติ: "กองคาราวานฝ่านรกมิติ" - นำพากองทัพจักรกลเข้าสู่เขตกัก 09 ภายในเวลาจำกัด 12 ชั่วโมง] มาเรียผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างชื่นชม "ไม่เลวเลยนี่... สมกับที่เป็นนักวิจัยควอนตัมอัจฉริยะของฉัน" ลูคัสเป่าปากหวือด้วยความทึ่ง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองกองทัพเหล็กกล้าที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาไม่ขาดสาย "ให้ตายเถอะ... แบบนี้ค่อยน่าสนุกขึ้นมาหน่อย นึกว่านายจะสมองไหลกลายเป็นปุ๋ยไปซะแล้ว" รวินทร์ก้าวลงจากแท่นยกระดับ ร่างกายยังคงมีละอองแสงควอนตัมจาง ๆ ห่อหุ้มอยู่ เขากวาดสายตามองกองทัพจักรกลใต้บังคับบัญชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ สงครามกู้ภัยมิติที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ ทว่า... ในจังหวะที่รวินทร์กำลังจะออกคำสั่งเคลื่อนพล หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องปฏิบัติการที่ควรจะแสดงแผนที่เขตกัก 09 กลับเกิดความผิดพลาดขึ้นอย่างกะทันหัน ระบบทั้งหมดกะพริบเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ไม่มีใครคาดคิดปรากฏขึ้นกลางอากาศ [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบสัญญาณชีพแปลกปลอมนอกอาณาเขต... มีผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่ายกำลังเข้ายึดรหัสควบคุมหลักจาก 'ภายนอก' มิติ!] รวินทร์ชะงักฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่อาจระบุที่มาดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินทร์และผองเพื่อนในมิตินี้เสมอนะครับ