ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปในยามวิกฤต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของอนุภาคควอนตัมที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินชั้นที่เจ็ด คือหลักฐานชั้นดีว่าการปะทะกับกองกำลังพิทักษ์มิติเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนั้นไม่ใช่ความฝัน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวกระพริบถี่รัว แสดงผลอัตราความเสียหายของเกราะพลังงานที่ระดับแปดสิบสองเปอร์เซนต์ รวินทร์ทรุดกายลงนั่งกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ มือข้างหนึ่งปลดหมวกนิรภัยออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าและเส้นผมที่เปียกชื้น ความเหนื่อยล้าจากการคำนวณสูตรคณิตศาสตร์มิติระดับสูงเพื่อหาช่องโหว่ของระบบป้องกันศัตรู แผ่ซ่านไปตามเส้นประสาททุกเส้นจนชาหนึบ สมองส่วนหน้าของเขาทำงานหนักเกินขีดจำกัดจนเกิดอาการปวดแปลบคล้ายมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง "ถ้ายังฝืนใช้สมองประมวลผลท่ามกลางความหนาแน่นของอนุภาคความต่างศักย์สูงระดับนี้อีกแค่สามนาที เซลล์ประสาทในสมองของนายคงได้กลายสภาพเป็นวุ้นควอนตัมสมชื่อโปรเจกต์จริงๆ แน่ รวินทร์" เสียงทุ้มนุ่มที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างโปร่งบางที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้า มาเรียในชุดคลุมนักปราชญ์สีขาวสะอาดที่บัดนี้มีรอยเปื้อนคราบเขม่าควันจางๆ นางย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเขา เรียวิวด์ดวงตาสีอำพันคู่นั้นสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มจากระบบฉุกเฉิน ฉายแววความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นตามวิสัยของนักปราชญ์ผู้ผ่านโลกมามาก รวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย มุมปากหยักยิ้มฝืนๆ ออกมาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วง "ผมยังไหวครับอาจารย์... ระบบบั๊กของพวกมันเมื่อครู่เกือบจะเจาะเข้ามาถึงแกนกลางเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว ถ้าผมไม่รีบแก้โค้ดชุดสุดท้าย ป่านนี้เราคงไม่ได้มานั่งคุยกันตรงนี้หรอกครับ" "ความกล้าหาญกับความสะเพร่า เป็นเส้นบางๆ ที่คั่นกลางด้วยคำว่า 'สติ' นะครับรวินทร์" มาเรียเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความอ่อนโยนไว้อย่างแนบเนียน นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือสีดำยื่นผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มซับคราบเหงื่อและรอยเขม่าที่ข้างขมับให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นและกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าในมิติที่เจ็ด ซึ่งลอยมาจากตัวของหญิงสาว ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเต้นรัวระรัวของรวินทร์ค่อยๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดการเดินทางข้ามมิติราวกับถูกปัดเป่าให้จางหายไปทีละน้อยด้วยความใส่ใจที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้งนี้ ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตราย ความตาย และการทรยศหักหลัง การมีใครสักคนคอยยืนหยัดเคียงข้าง คอยดึงสติในยามที่เขาเกือบจะก้าวพลาด คือพลังงานรูปแบบใหม่ที่ทรงคุณค่าเสียยิ่งกว่าผลึกควอนตัมบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซนต์ "ขอบคุณครับ... มาเรีย" รวินทร์เอ่ยเบาๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความเป็นทางการของลูกศิษย์กับอาจารย์หลงเหลืออยู่เลย มันคือความจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจที่อยากเอ่ยออกมา มาเรียชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามที่เปลี่ยนไป ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยก่อนจะระบายรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดวงดาวที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิดของห้วงอวกาศ "พักผ่อนเสียเถอะครับ... เรื่องที่เหลือ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับลูคัสเอง" มาเรียวางมือลงบนไหล่กว้างเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของรวินทร์ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติทั่วไป แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตที่ไม่ได้ยินมานานนับปี *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงสัญญาณชีพจากมิติปริศนา... พลังงานภายนอกกำลังกัดเซาะเขตปลอดภัยชั้นที่ 1]* *[ประกาศด่วน: ตรวจพบการตื่น 0% ของบุคคลปริศนาในรัศมี 500 เมตร... รหัสยืนยันตัวตนตรงกับ "ผู้ดูแลระบบสูงสุด" ที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน]* รวินทร์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักวิจัยควอนตัมร้องเตือนภัยถึงหายนะครั้งใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา มาเรียเองก็ชักสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาคู่สวยหันขวับไปมองยังประตูเหล็กกล้าทางทิศตะวันออกที่กำลังถูกความมืดกลืนกิน ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใด ผนังคอนกรีตหนาเตอะเบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาในชุดเกราะโบราณที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามา ท่ามกลางละอองฝุ่นควันและเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบหยุดหายใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินทร์และผองเพื่อนในมิตินี้เสมอนะครับ