การอัปเกรดระบบครั้งประวัติศาสตร์

"ถ้าแกยังฝืนดึงพลังงานจากแกนกลางมิตินั้นต่ออีกแค่สามวินาที ร่างกายของแกจะสลายกลายเป็นละอองควอนตัมไปเสียก่อนนะรวินทร์!" เสียงตะโกนของลูคัสแทรกผ่านเสียงคำรามกึกก้องของห้วงอวกาศที่กำลังบิดเบี้ยว ฮันเตอร์หนุ่มในชุดเกราะรบชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและคราบเขม่าควัน เขายืนปักหลักอยู่เบื้องหน้า ยิงลำแสงพลาสมาสะกัดกั้นฝูงเงากลืนกินมิติที่พยายามทะลักเข้ามาผ่านรอยแยกเบื้องบน แม้ว่าแขนซ้ายของเจ้าตัวจะมีรอยฉีกขาดจนเห็นแผ่นโลหะภายใน แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงทอประกายเด็ดเดี่ยวไม่มีถอย รวินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The contours ชัดเจน เลือดสีแดงเข้มไหลรินจากมุมปากลงมาหยดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมลอยตัวตรงหน้า นิ้วมือทั้งสิบกำลังรัวพิมพ์โค้ดคำสั่งด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยสมาธิอันแน่วแน่ เบื้องหลังของเขารวินทร์คือมาเรีย อาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับแห่งสถาบันวิจัยมิติ เธอกำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือเรียวยาวทั้งสองข้างประคองคريสตัลสีรุ้งที่สั่นระริกอย่างรุนแรง พลังงานมหาศาลจากผลึกนั้นแผ่ขยายออกเป็นบาเรียรูปโดมบางเฉียบ ปกป้องพวกเขาจากแรงโน้มถัดที่บิดผัน "อย่าไปฟังเขามากนักเลยรวินทร์... แต่ลูคัสพูดถูกส่วนหนึ่ง" เสียงหวานนุ่มนวลแต่เจือความเหนื่อยล้าของมาเรียดังขึ้น เธอยิ้มบางๆ ทั้งที่ใบซีดเผือด "ถ้าการคำนวณของนายพลาดไปแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งที่เจ็ด ผลลัพธ์จะไม่ใช่แค่เราตาย แต่ประวัติศาสตร์ของมิตินี้จะถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด นายพร้อมหรือยังล่ะ?" รวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้วงความคิดของเขา ระบบช่วยเหลือ (Support System) กำลังส่งเสียงเตือนสีแดงกระพริบถี่รัวในเรตินา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานเกินขีดจำกัด 300%] [คำเตือน: โครงสร้างจิตสำนักของผู้ใช้กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต ความเสียหายทางกายภาพแตะระดับ 78%] [ข้อเสนอแนะ: ยุติกระบวนการอัปเกรดทันทีเพื่อความปลอดภัย] "ปลอดภัยงั้นเหรอ?" รวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติที่วิ่งพล่าน "ถ้าผมเลือกความปลอดภัยในตอนนี้ มิตินี้ก็คงไม่เหลือใครให้ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว... ระบบ บายпасระบบความปลอดภัยทั้งหมด เปิดใช้งานโปรโตคอลโอเวอร์ไรด์โอเมก้า ณ บัดนี้!" [คำสั่งถูกยอมรับ... เริ่มต้นกระบวนการโอเวอร์ไรด์] [กำลังหลอมรวมพลังงานจากแกนกลางมิติที่ 04 เข้ากับโมดูลซุปเปอร์สตาร์...] [10%... 35%... 60%...] ความเจ็บปวดราวกับร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาท รวินทร์ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับและลำคอปูดโปนจนน่ากลัว พลังงานควอนตัมดิบเถื่อนไหลทะลักเข้าสู่ร่างผ่านทางแผงเชื่อมต่อโดยตรง มันไม่ใช่การควบคุมพลังงานอีกต่อไป แต่มันคือการ "กลืนกิน" และ "หลอมรวม" ตัวตนของเขากับกฎเกณฑ์แห่งจักรวาล ลูคัสหันมามองแวบหนึ่ง สีหน้าของฮันเตอร์หนุ่มฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ไอ้บ้าเอ๊ย... นายคิดจะทำอะไรกันแน่ฟะ!" "ฉันไม่ได้บ้า ลูคัส..." รวินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับสะเทือนก้องไปทั่วห้วงมิติ "ฉันแค่มองเห็นช่องโหว่... บั๊กของระบบจักรวาลนี้ต่างหากล่ะ" ชายหนุ่มหลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนักดำดิ่งลงสู่แก่นแท้แห่งข้อมูล เขาไม่ได้ต่อต้านกระแสพลังงานอันเชี่ยวกรากนั้นอีกต่อไป แต่กลับใช้ไหวพริบและทักษะการวิเคราะห์ขั้นสูงของตนเอง ชักนำกระแสพลังงานเหล่านั้นให้ไหลไปตามเส้นทางที่เขาต้องการราวกับจิตรกรกำลังสะบัดพู่กันบนผืนผ้าใบ มาเรียมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง ประกายตาของนักปราชญ์สาวไหววับ เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า เด็กหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงนักวิจัยอัจฉริยะธรรมดา ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ปุถุชนไปไกลลิบแล้ว เขากำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นมนุษย์และพระเจ้า [85%... 95%... 100%!] *ตูมมมมม!* คลื่นกระแทกสีทองอร่ามระเบิดออกรอบตัวของรวินทร์ พลังงานอันยิ่งใหญ่กวาดล้างฝูงเงากลืนกินมิติให้สลายกลายเป็นละอองแสงในพริบตา รอยแยกบนท้องฟ้าหยุดชะงักและค่อยๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความสงบอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งสามคนที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน รวินทร์ยืนหยัดขึ้นอย่างช้าๆ ร่างกายของเขามีออร่าสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายจางๆ รอบตัว บาดแผลและรอยขีดข่วนทั้งหมดหาย Slipped สลายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาของเขาล้ำลึกและคมกริบยิ่งกว่าเดิม ทุกย่างก้าวที่ขยับราวกับมีแรงโน้มถ่วงเฉพาะตัวที่ควบคุมทุกสรรพสิ่งรอบข้าง [ขอแสดงeยินดีกับผู้ใช้: ปลดล็อกฟังก์ชันสูงสุดสำเร็จ - "ดีบั๊กเกอร์แห่งห้วงมิติ (Dimension Debugger)"] [สถานะปัจจุบัน: อัปเกรดระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติเสร็จสิ้น 100%] [ท่านสามารถเข้าถึงสิทธิ์การแก้ไขกฎเกณฑ์ระดับรากเหง้าของจักรวาลได้แล้ว] หน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ราบ1เรียบแต่น่าเกรงขาม รวินทร์ยกมือขึ้นแตะอากาศเบื้องหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและมั่นใจ "เอาล่ะ..." รวินทร์พึมพำเบื้องหน้าความว่างเปล่า "ในเมื่อระบบนี้ถูกรีเซ็ตใหม่ตามเงื่อนไขของเราแล้ว... เรามาเริ่มสะสางบัญชีกับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กันดีกว่า" ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา อากาศเบื้องหน้าของพวกเขากลับบิดเบี้ยวเป็นวงกลมสีดำสนิทอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย กลิ่นอายโบราณและกดดันจนแทบหยุดหายใจแผ่ซะสะท้านไปทั่วบริเวณ เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดนั้น ร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึก แต่สิ่งที่ทำให้รวินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คืออุปกรณ์ที่ลอยอยู่เหนือฝ่ามือของอีกฝ่าย—มันคือชิ้นส่วนแกนกลางมิติชิ้นที่ห้า ที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน "ไม่นึกเลยว่า เจ้าหนูนักวิจัยจากโลกใบเล็กๆ จะสามารถรีเซ็ตระบบขั้นสูงสุดนี้ได้..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับที่มือปริศนาเอื้อมไปดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เป็นผิวหนังมนุษย์ และอีกครึ่งซีกที่เป็นจักรกลควอนตัมสีเงินยวงที่กำลังส่งเสียงกิ๊กกั๊กเบาๆ "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบที่แท้จริง... รวินทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างรวินทร์และผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ - ควอนตัมคอร์ -