การหลบหนีสู่เขตปลอดภัยลับ

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัมเกียร์สะท้อนก้องกังวานอยู่ในอุโมงค์ใต้ดินร้าง แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นกระแทกเบื้องหลังยังคงไล่ตามมาติดๆ ราวกับเงาทมิฬที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งในรัศมีร้อยเมตร "รวินทร์! ถ้าคำนวณระยะทางและอัตราการยุบตัวของสนามพลังแม่เหล็กไม่ผิดเพี้ยน อีกไม่ถึงสามร้อยเมตรเราจะชนทางตัน!" เสียงตะโกนของลูคัสแข่งกับเสียงโลหิตและประกายไฟที่กระเด็นวับวับจากชุดเกราะรบที่เสียหาย รวินทร์ไม่ได้ตอบทันที สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ลอยวนอยู่เบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวกดแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง สมองของนักวิจัยหนุ่มประมวลผลอัลกอริทึมซับซ้อนท่ามกลางอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลان "ไม่ใช่ทางตันครับลูคัส... มันคือช่องว่างเชิงมิติที่ถูกปิดตายด้วยรหัสผ่านระดับสิทธิ์สูงสุดต่างหาก" เขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันจนแทบไม่มีอากาศหายใจ "เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะใช้ประโยชน์จากบั๊กของระบบรักษาความปลอดภัยเขตนี้ เพื่อเปิดประตูหลังที่เราเพิ่งค้นพบเมื่อสัปดาห์ก่อน" มาเรือที่ก้าวเดินตามหลังมาติดๆ ในฐานะผู้คุ้มกันและอาจารย์ หันกลับไปมองเบื้องหลัง แววตาของเธอฉายแววความกังวลระคนชื่นชม แม้ว่าสถาบันวิจัยมิติจะล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับเติบโตและเรียนรู้จนก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดาไปไกลลิบลับแล้ว "ระวังตัวด้วยรวินทร์ พลังงานเบื้องหลังกำลังบิดเบี้ยว... มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นตามรอยเท้าของเรา" "ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์" รวินทร์หันมาสบตากับหญิงสาวด้วยรอยแววตาที่มั่นคงและอบอุ่น "ผมไม่ยอมให้พวกมันตามมาเคาะประตูบ้านหลังใหม่ของเราได้ง่ายๆ แน่นอน" ทันใดนั้น นิ้วมือของเขาก็กดปุ่ม Enter ยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่ผนังหินแกรนิตเบื้องหน้าจะสลายกลายเป็นละอองแสงควอนตัม เปิดเผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง ฐานที่มั่นลับที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาทุกคู่ในจักรวาลนี้ พวกเขาทั้งสามคนพุ่งตัวเข้าไปในอุโมงค์ ก่อนที่ผนังมิติจะปิดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ ตัดขาดคลื่นพลังงานทำลายล้างจากภายนอกได้อย่างเฉียดฉิว ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงระบบปฏิบัติการภายในที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ "ฟู่ว... เกือบไปแล้วไหมล่ะ" ลูคัสทรุดตัวลงพิงกำแพงพลางถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "นายเนี่ยนะรวินทร์ หาเรื่องให้พวกเราได้ตื่นเต้นอยู่เรื่อยเลย" "นี่ไม่ใช่การหาเรื่องครับ แต่มันเรียกว่าการถอยเพื่อตั้งหลักเชิงกลยุทธ์" รวินทร์แก้ต่างด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจรอบห้องโถงกว้างของฐานที่มั่นลับ แสงไฟนีออนสีนวลค่อยๆ ติดสว่างขึ้นทีละดวงเผยให้เห็นเครื่องมือวิจัยและคลังแสงที่สมบูรณ์แบบสำหรับการเตรียมการโต้กลับ มาเรียเดินเข้ามาตบบ่าลูกศิษย์หนุ่มเบาๆ "ทำได้ดีมากรวินทร์ การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ช่วยชีวิตเราไว้ทั้งหมด... แต่จำไว้ว่า ที่นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของการหลบหนี แต่มันคือจุดเริ่มต้นของการทวงคืน" รวินทร์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอหลักที่กำลังเริ่มบูทระบบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ทว่า... บรรยากาศที่ควรจะปลอดภัย กลับมีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นเมื่อเสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสลับนิรนามเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลหลัก... ระดับการเข้าถึง: สูงกว่าผู้ดูแลระบบสูงสุด (Root Access)]* รวินทร์ชะงักค้าง ลูคัสและมาเรียหันขวับมามองหน้ากันทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษร: *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างรวินทร์และผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ