เปิดโปงความจริงเบื้องหลังระบบมิติ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่สะท้อนบนม่านตาของรวินทร์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตของระบบ แต่มันคือหลักฐานชิ้นเอกที่สั่นคลอนรากฐานความเชื่อทั้งหมดที่มนุษยชาติในมิติที่ศูนย์เคยยึดถือ "คุณกำลังบอกว่า... โครงการอพยพข้ามมิติที่สภาสูงยกย่องให้เป็นความหวังสุดท้ายของมวลมนุษยชาติ แท้จริงแล้วเป็นเพียงเครื่องมือสูบพลังงานชีวิต เพื่อค้ำจุนความอมตะของกลุ่มคนเพียงหยิบมืออย่างนั้นหรือครับ อาจารย์มาเรีย" เสียงของรวินทร์ราบเรียบ แต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงพิมพ์ชุดคำสั่งทะลวงไฟร์ออลล์ของระบบหลักอย่างต่อเนื่อง แสงสีฟ้าจากคีย์บอร์ดแสงสะท้อนกับกรอบแว่นโลหะของเขาเป็นประกายวาบ ท่ามกลางห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและสนิมเหล็ก มาเรียยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าหน้าจอหลัก ใบหน้าของนักปราชญ์สาวผู้เยือกเย็นมาตลอดปรากฏรอยร้าวแห่งความเหนื่อยล้า เธอมองลูกศิษย์หนุ่มผู้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคู่สวยไหววับสะท้อนภาพข้อมูลการทดลองมนุษย์นับล้านชีวิตที่ถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลลับ "โปรเจกต์โอเมก้า" "ความจริงมักจะน่าเกลียดเสมอ รวินทร์" มาเรียถอนหายใจยาว แว่นตากรอบทองของเธอกระทบกับแสงไฟสลัว "พวกมันไม่ได้สร้างระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยขึ้นมาเพื่อช่วยเหลือผู้คนจากภัยพิบัติจักรวาล แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อคัดกรอง 'เมล็ดพันธุ์' ที่มีคลื่นสมองเข้ากันได้กับแกนกลางมิติ แล้วค่อยๆ สูบเอาศักยภาพทั้งหมดของพวกเขาไปหล่อเลี้ยงเครื่องยนต์มิติที่กำลังจะล่มสลายต่างหาก" ปัง! ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะถูกกระแทกจนบุบยุบด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะฮันเตอร์รุ่นล่าสุดจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหยัน ลูคัสหอบหายใจเล็กน้อย บนเกราะของเขามีคราบเขม่าควันและรอยกระสุนพลาสมาจากการปะทะกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยด้านนอก "ข้างนอกพวกมันมากันเป็นกองทัพแล้วครับคุณนักวิจัย!" ลูคัสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอข้อมูลที่กำลังเลื่อนไหลด้วยความเร็วสูง "ให้ตายเถอะ... รู้แบบนี้รู้งี้ฉันน่าจะไปเปิดร้านกาแฟอยู่มิติที่เจ็ดซะตั้งแต่แรก ไม่น่ามาหลงเชื่อคำโฆษณาชวนเชื่อของสภาสูงเลยว่ากู้โลกแล้วจะได้เป็นฮีโร่" "โลกไม่ได้ถูกสร้างมาให้กู้ด้วยความฝันลมๆ แล้งๆ หรอกนะลูคัสครับ" รวินทร์หันกลับมาสบตาสหายร่วมรบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตาของนักวิจัยหนุ่มกลับเปล่งประกายด้วยความท้าทาย "แต่มันเป็นหน้าที่ของเรา... ที่จะต้องใช้บั๊กของระบบนี้ในการพังมันทิ้งจากภายใน" รวินทร์หันไปออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "มาเรียครับ รวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่เชื่อมโยงกับโปรเจกต์โอเมก้าแล้วส่งตรงไปยังเครือข่ายเปิดของทุกมิติ ลูคัส คุ้มกันเส้นทางถอยหนีทิศตะวันตก พวกมันกำลังส่งหน่วยล่าสังหารรุ่นพิเศษเข้ามา" ลูคัสปลดสลักปืนไรเฟิลคู่ใจ เสียงกลไกโลหะกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบ "รับทราบ จัดให้ตามคำขอครับคุณชายควอนตัม ระวังตัวด้วย อย่ามัวแต่คำนวณตัวเลขจนลืมหลบกระสุนล่ะ" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องควบคุมก็เย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่เคยดังระรัวกลับเงียบลงอย่างไร้สาเหตุ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด ก่อนที่สัญลักษณ์รูปดวงตาปริศนาจะปรากฏขึ้นกลางจอ พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาและก้องกังวานไปทั่วโสตประสาทของทุกคน *ตรวจพบการละเมิดความปลอดภัยระดับสูงสุด... กำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูลสิ่งมีชีวิตทั้งหมด* มาเรียหน้าถอดสีทันที เธอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ไม่จริง... ระบบหลักถูกปิดการใช้งานไปแล้วนี่! ทำไมมันถึง..." รวินทร์หรี่ตาลง สมองอันรวดเร็วประมวลผลสถานการณ์ด้วยความแม่นยำระดับควอนตัม เขาพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมหลักทันที นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูงเพื่อสกัดกั้นโค้ดปริศนาที่กำลังคุกคามระบบป้องกันของพวกเขา "ไม่ใช่เพราะระบบหลักครับอาจารย์..." รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผม "แต่มีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังเชื่อมต่อเข้ามาจากภายนอกมิติ และมันไม่ได้มาเพื่อทำลาย แต่มันกำลังจะ 'ตื่นขึ้น' จากการหลับใหล" พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีม่วงเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังแตกละเอียด แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษฝุ่นลอยเคว้งคว้าง รวินทร์เงยหน้าขึ้นมองรอยแยกมิติที่กำลังขยายตัวด้วยความตื่นตะลึง เมื่อร่างเงาสีดำสนิทที่แผ่รังสีพลังงานกดดันมหาศาลค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านมิติออกมาอย่างช้าๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเคียงข้างรวินทร์และผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ