อาจารย์มาเรียออกโรง!

เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานกะพริบสะท้อนบนม่านตาของรวินทร์ รหัสผ่านนิรนามที่ถูกปลดล็อกเมื่อครู่ยังคงทิ้งความอุ่นร้อนไว้ที่ปลายนิ้ว ทว่าบรรยากาศรอบตัวในศูนย์บัญชาการมิติปฐมภูมิกลับดิ่งลึกลงสู่จุดเยือกแข็ง กองกำลังติดอาวุธจากสหพันธ์ข้ามมิติห้าสายนายกำลังเคลื่อนพลเข้ามาประชิดประตูห้องโถง แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดทำลายล้างเบื้องนอกทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงราวกับหิมะมรณะ "รวินทร์! นายไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นวะ! ประตูห้องโถงกำลังจะต้านพลังงานสนามแม่เหล็กไม่ไหวแล้ว!" ลูคัสตะโกนลั่นผ่านช่องสื่อสารฉุกเฉิน เสียงหอบหายใจของฮันเตอร์หนุ่มเจือด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ปลายกระบอกปืนไรเฟิลควอนตัมของเจ้าตัวสั่นระริกขณะสาดกระสุนแสงสกัดกั้นเงาร่างนับร้อยที่พยายามพังประตูเข้ามา รวินทร์เม้มปากแน่น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคำนวณอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลอัลกอริทึมของระบบที่กำลังอัปเกรดตัวเองอย่างบ้าคลั่ง *(แจ้งเตือนระบบ: ความเสถียรของมิติอยู่ในระดับวิกฤต 12%... ตรวจพบการแทรกแซงจากกองกำลังภายนอก)* "ลูคัส ถอยหลังมาสามก้าว!" รวินทร์ตะโกนสั่งเสียงเฉียบขาด แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นด้าย แต่ความนิ่งสงบของนักวิจัยหนุ่มกลับทำให้สหายร่วมรบยอมทำตามโดยสัญชาตญาณ ครืนนน! ประตูโลหะผสมไทเทเนียมหนาห้าเมตรถูกระเบิดจนพังทลายเป็นเสี่ยงๆ ควันสีเทาคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของหน่วยจู่โจมพิเศษ "โครโนส" ชุดเกราะสีดำสนิทฝังแร่พลังงานมืดส่งเสียงหึ่งต่ำน่าสะพรึงกลัว ผู้นำหน่วยก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันภายใต้หน้ากากโลหะ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว เจ้าหนูนักวิจัย... ส่งรหัสผ่านนั้นมาซะ มิฉะนั้นร่างของพวกแกจะถูกลบหายไปจากสารบบควอนตัม" รวินทร์หรี่ตามองคู่ต่อสู้ เขากำลังจะขยับมือเพื่อดึงข้อมูลจากบั๊กของระบบที่เพิ่งค้นพบ ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสกับแป้นพิมพ์โฮโลแกรม อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่าอย่างเชื่องช้า ส้นรองเท้าบู๊ตหนังกระทบพื้นผิวโลหะเกิดเสียงก้องกังวานใสราวดนตรี ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติแต่แผ่ไอสังหารที่ทำให้กองกำลังโครโนสทั้งหมดต้องชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ นั่นคืออาจารย์มาเรีย หญิงสาวในชุดโค้ทคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดง ดวงตาคู่คมกริบราวกับมองทะลุผ่านกาลเวลาและมิติทั้งปวง เธอยังคงถือคทาแห่งแสงควอนตัมประจำตัว ซึ่งในยามปกติดูราวกับงานศิลปะชิ้นเอก ทว่าในวินาทีนี้ หัวคทากลับส่องประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ "อาจารย์..." รวินทร์อุทานเบาๆ ด้วยความโล่งอกที่เจือความประหลาดใจ มาเรียไม่ได้หันกลับมามองลูกศิษย์ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังกองกำลังนับร้อยเบื้องหน้า มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "พวกเธอกล้าดียังไง... มาทำลายข้าวของในห้องทำงานของฉัน" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบก้องกังวานไปทั่วห้อง ผู้นำหน่วยโครโนสแค่นหัวเราะ แม้จะรู้สึกอึดอัดกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาว "คิดจะโชว์เดี่ยวหรือไง ยัยนักปราชญ์ตกอับ! ต่อให้เธอเก่งแค่ไหน แต่กองกำลังห้าสายงานพร้อมอาวุธทำลายล้างมิติ..." ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง มาเรียก็ยกคทาขึ้นช้าๆ "ความรู้เท่ากับอำนาจ... แต่ความไร้เดียงสา สมควรได้รับการลงทัณฑ์" วาบ! เพียงแค่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนด้ามคทา คลื่นพลังงานสีทองบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกราวกับคลื่นสุนทราภิรมย์แห่งจักรวาล มันไม่ใช่การโจมตีที่รุนแรงและป่าเถื่อน แต่มันคือ "กฎเกณฑ์" ที่ถูกเขียนขึ้นใหม่ในเสี้ยววินาที สนามพลังงานควอนตัมแผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตรในพริบตา กองกำลังโครโนสที่พุ่งเข้ามาทั้งหมดแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็งในกาลเวลา อุปกรณ์ไฮเทคทุกชิ้นในมือของพวกมันระเบิดประกายไฟสีฟ้าออกมาพร้อมกันก่อนจะดับวับลงอย่างไร้การตอบสนอง ลูคัสอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบทำปืนหลุดมือ "ให้ตายเถอะ... นั่นมันพลังระดับไหนกันวะเนี่ย? เธอล้างระบบอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในรัศมีร้อยเมตรด้วยการกระดิกนิ้วเนี่ยนะ!" รวินทร์ไม่ตอบคำเขาสักคำ นัยน์ตาสีเข้มของเขากำลังวิเคราะห์ค่าความหนาแน่นของพลังงานที่มาเรียปล่อยออกมา ตัวเลขมหาศาลวิ่งผ่านม่านตารวดเร็วจนประมวลผลแทบไม่ทัน พลังของอาจารย์ไม่ได้มาจากการใช้ "สกิล" ทว่ามันคือการควบคุม "โครงสร้างพื้นฐาน" ของมิติโดยตรง เธอกำลังใช้คทาเป็นสะพานเชื่อมเพื่อสั่งการระบบปฐมภูมิด้วยอำนาจสิทธิ์ขาดที่เหนือกว่าผู้ดูแลระบบทั่วไปเสียอีก มาเรียปรายตามองหัวหน้าหน่วยโครโนสที่ตอนนี้ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันมหนักอึ้งกดทับร่างของมันจนเกราะโลหะเริ่มปริร้าว "กลับไปบอกเจ้านายของพวกแก... ว่าถ้ายังไม่อยากให้รากเหง้าของมิตินี้ถูกถอนจนหมดสิ้น ก็จงไสหัวกลับไปยังที่ที่พวกแกมาซะ" เสียงของมาเรียเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกสะกดกั้นไว้ด้วยพลังอันไร้เทียมทาน รวินทร์กลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่มุมจอแสดงผลของระบบ *(แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบรหัสผ่านแปลกปลอมกำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นที่ศูนย์... แหล่งที่มา: ไม่ทราบสถานะ... กำลังทำการดาวน์โหลดข้อมูล...)* หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของรวินทร์ปรากฏหน้าต่างสีดำขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง เส้นกราฟสีเขียวหยักขึ้นลงราวกับสัญญาณชีพจรของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังตื่นจากการหลับใหล มาเรียที่ยืนหันหลังอยู่ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย สีหน้าของอาจารย์สาวที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับปรากฏร่องรอยของความเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก เธอกระชับคทาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "รวินทร์..." เสียงของมาเรียกระซิบแผ่วเบาผ่านกระแสจิตที่ส่งตรงมายังสมองของเขา "มันไม่ได้มาแค่กองกำลัง... สิ่งที่เรากลัวที่สุดกำลังจะเปิดประตูเข้ามาแล้ว" ก่อนที่รวินทร์จะได้เอ่ยถามอะไร เสียงระฆังดังกังวานก้องกาลเวลาก็ดังขึ้นสามครั้งซ้อนในโสตประสาทของทุกคน ตึง! ตึง! ตึง! พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนท้องฟ้าเปิดออกกลางอากาศเหนือศีรษะของพวกเขา และจากรอยแยกนั้น... ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความเก่าแก่ไร้กาลเวลาก็ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพหุจักรวาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินทร์และผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ