การปะทะกันครั้งใหญ่ที่ลานกว้างสถาบัน

"เลิกซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาแล้วออกมาเถอะครับ ผู้อำนวยการวิลเลียมส์... หรือผมควรจะเรียกว่า 'สิ่งแปลกปลอม' จากมิติที่เจ็ดดีล่ะ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่ก้องกังวานของรวินทร์ดังฝ่าความมืดมิดของลานกว้างสถาบัน ออกซิเจนรอบตัวราวกับถูกแผดเผาด้วยความตึงเครียด ในวินาทีที่ระบบทุกอย่างดับวูบลง หุ่นยนต์ยักษ์ไททัน-ซีโร่ที่ควรจะยิงลำแสงกวาดล้าง กลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นเหล็กกล้า ไร้ซึ่งการตอบสนองจากคำสั่งของฝ่ายผู้บริหารฉ้อฉล มีเพียงเสียงหัวเราะแหบพร่าที่สะท้อนก้องออกมาจากลำโพงโครงสร้างเหล็กหนา ครืด... ตึง! ประกายไฟสีฟ้าแล่บแปล๊บไปตามข้อต่อของหุ่นยนต์ยักษ์ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นเป็นจังหวะกระพริบถี่ๆ เผยให้เห็นเงาร่างของกลุ่มผู้บริหารสวมชุดสูทเนี้ยบที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่บนระเบียงบัญชาการชั้นบน พวกเขาไม่ได้เป็นผู้ควบคุมหุ่นยนต์ตัวนี้ตั้งแต่แรก... แต่มันกำลังถูกควบคุมโดยใครบางคนที่นั่งอยู่เบื้องหลังม่านแห่งอำนาจมาตลอด "ฉลาดสมกับที่เป็นนักวิจัยผู้กุมรหัสควอนตัมจริงๆ ครับ คุณรวินทร์" เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพงของไททัน-ซีโร่อีกต่อไป แต่ดังมาจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดใช้งานขึ้นด้วยพลังงานปริศนา ใบหน้าของชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทอง รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความพ่ายแพ้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ ลูคัสกัดฟันกรอด กระชับปืนพลาสม่าในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของผู้อำนวยการวิลเลียมส์ที่ปรากฏตัวผ่านจอภาพ "สารเลวเอ๊ย! ที่แท้แกก็ขายวิญญาณให้พวกผู้รุกรานต่างมิติเพื่อแลกกับอำนาจงั้นรึ!" "คำว่า 'ขายวิญญาณ' มันดูรุนแรงไปหน่อยนะครับคุณฮันเตอร์... ผมแค่ 'ทำข้อตกลง' เพื่อความอยู่รอดของสถาบันแห่งนี้ต่างหาก ในเมื่ออนาคตของมิติเรากำลังจะล่มสลาย การยอมจำนนต่อผู้ทรงอำนาจกว่าย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดไม่ใช่หรือครับ?" วิลเลียมส์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังบรรยายสรุปโครงการวิจัย ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหลงเหลืออยู่ในแว่นตากรอบทองคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย รวินทร์ยกมือขึ้นห้ามลูคัสที่กำลังจะพุ่งออกไปด้วยอารมณ์ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของนักวิจัยหนุ่มกวาดมองสถิติต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นบนอินเทอร์เฟซส่วนตัวอย่างรวดเร็ว ระบบสแกนควอนตัมของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อวิเคราะห์ความหนาแน่นของพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของวิลเลียมส์และหุ่นยนต์ไททัน-ซีโร่ *ติ๊ง! [ระบบตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานควอนตัมระดับสูง - คลื่นความถี่ตรงกับเอนทิตีจากมิติที่ 7]* *คำแนะนำ: ช่องโหว่ของเกราะป้องกันหุ่นยนต์ไททัน-ซีโร่อยู่ที่จุดเชื่อมต่อพลังงานบริเวณข้อต่อหัวเข่าซ้าย ซึ่งเกิดจากความร้อนสะสมในช่วงการบูทระบบฉุกเฉิน* รวินทร์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบฉบับของเขาที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามเมื่อพบ 'ช่องโหว่' ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ถูกเผยออกมา "คุณพูดถูกส่วนหนึ่งครับวิลเลียมส์... การเอาตัวรอดไม่ใช่เรื่องผิด แต่การเลือก 'ทางตัน' เพราะความโลภต่างหากที่โง่เขลา" รวินทร์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงของเขานิ่งสงบแต่ทรงพลังจนสะกดทุกสายตา "คุณคิดว่าการยึดครองสถาบันแห่งนี้จะทำให้คุณรอดพ้นจากหายนะงั้นรึ? เปล่าเลย... คุณเป็นแค่ 'แบตเตอรี่สำรอง' ที่พวกมันรอเวลาสูบพลังงานจนหมดร่างต่างหาก" สีหน้าของวิลเลียมส์กระตุกวูบ รอยยิ้มเยือกเย็นหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเกรี้ยวกราด "สามห่าว! จับพวกมันฆ่าให้หมด! เปิดระบบทำลายล้างเต็มรูปแบบ!" ตูーム! พื้นคอนกรีตบริเวณลานกว้างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไททัน-ซีโร่ก้าวเท้าขนาดยักษ์เข้าประชิดด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขนาดของมัน ลำแสงสีแดงเข้มถูกชาร์จขึ้นที่ใจกลางหน้าอก แรงดันมหาศาลแผ่ขยายออกจนเกิดเป็นพายุลมขนาดย่อมพัดกระหน่ำเสื้อผ้าและเส้นผมของรวินทร์และสหาย "รวินทร์! มันเอาจริงแล้ววะ!" ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของเครื่องจักร พร้อมกับกระโดดหลบหมัดเหล็กที่ทุบลงมาจนพื้นแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "ลูคัส! เล็งไปที่ข้อต่อหัวเข่าซ้ายของมัน! สามวินาทีเท่านั้น!" รวินทร์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด พร้อมกับดีดตัวหลบสะเก็ดระเบิดพลาสม่าที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศราวกับภูตผี มาเรีย อาจารย์สาวลึกลับก้าวเท้าเหยียบลงบนคลื่นพลังงานควอนตัมที่รวินทร์สร้างขึ้นเป็นฐานรองรับ มือเรียวบางตวัดเบาๆ ดาบแสงสีเงินยวงในมือของเธอก็สั่นระรัว ปลดปล่อยอภิมหาพลังงานที่กดดันให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก "เด็กๆ สมัยนี้นี่ใจร้อนกันเสียจริงนะ..." เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก ก่อนที่เธอจะหันมาสบตากับรวินทร์ "พร้อมนะรวิน? มาดูกันว่าทฤษฎีควอนตัมของคุณจะหยุดยั้งความบ้าคลั่งนี้ได้สักกี่น้ำ" "ด้วยความยินดีครับอาจารย์" รวินทร์ยิ้มรับ มือขวาแตะลงบนอินเทอร์เฟซอากาศธาตุ ป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายที่คำนวณไว้เสร็จสรรพ แสงสว่างวาบเจิดจ้าจากการปะทะกันระหว่างพลังงานควอนตัมของมาเรียและระบบทำลายล้างของไททัน-ซีโร่ระเบิดขึ้นจนกลืนกินทุกสิ่งในลานกว้างให้จมดิ่งสู่ความขาวโพลน แต่ก่อนที่ควันและฝุ่นละอองจากการปะทะจะจางลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อนก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรวินทร์เพียงผู้เดียว... *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' ที่ไม่ได้ลงทะเบียน... รหัสผ่านนิรนามถูกปลดล็อก... ยินดีต้อนรับกลับสู่ "ศูนย์บัญชาการมิติปฐมภูมิ" ครับ รวินทร์]*