แผนซ้อนแผนของรวินทร์

*[ยืนยันเป้าหมาย... เริ่มกระบวนการกวาดล้าง...]* เสียงประกาศสังเคราะห์จากระบบอัตโนมัติของสถาบันวิจัยมิติดังสะท้อนก้องกังวาน บดขยี้ความเงียบงันในความมืดมิด ท่ามกลางแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิด รวินทร์กวาดสายตาผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซควอนตัมสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้า ข้อมูลมหาศาลและโค้ดโปรแกรมจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังไหลผ่านเรตินาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำหลาก "พวกมันเปิดใช้งานระบบรักษาความปลอดภัยระดับสาม... สมกับเป็นหมากตัวสำคัญที่ถูกวางไว้เพื่อเก็บกวาดพยานปากเอกจริงๆ นะครับ" รวินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ที่เบื้องหลัง ปลายอุโมงค์แคบมีเงาร่างของลูคัสกำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ฮันเตอร์หนุ่มกระชับปืนพลาสมาในมือแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายด้วยความระแวดระวัง แม้บรรยากาศจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ยังทำให้เขาส่งเสียงสบถออกมาเบาๆ "ให้ตายสิ รวินทร์! นี่นายยังมีอารมณ์มาวิเคราะห์โครงสร้างโค้ดอยู่อีกเหรอ เสียงฝีเท้าพวกหุ่นยนต์ลาดตระเวนรุ่น S-9 ขยับเข้ามาใกล้ไม่ถึงสองร้อยเมตรแล้วนะ ถ้าเรายังไม่ออกจากตรงนี้ มีหวังได้กลายเป็นเศษเหล็กบดละเอียดคารังแน่!" ลูคัสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือข้างหนึ่งควักระเบิด EMP ออกมาจากเข็มขัดสนามพร้อมใช้งาน "ใจเย็นก่อนสิครับ ลูคัส ความรีบร้อนมักทำให้เรามองข้ามรายละเอียดที่สำคัญที่สุดไปเสมอ" รวินทร์กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน แม้ว่าเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนจะดังสะท้อนก้องใกล้เข้ามาทุกทีจนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับขนนกก็ปรากฏขึ้นจากความมืดทางด้านซ้าย มาเรีย ก้าวเดินออกมาจากเงาของเสาค้ำยันอุโมงค์ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาคู่นั้นทอประกายคมปลาบ เธอปรายตามองหน้าจออินเทอร์เฟซควอนตัมที่รวินทร์กำลังควบคุมอยู่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "นายตั้งใจให้พวกมันต้อนเรามาที่นี่ตั้งแต่แรกสินะ รวินทร์... โซนเซกเตอร์ B-7 ที่ระบบระบายอากาศถูกตัดขาดและไม่มีทางหนี" มาเรียวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว สมกับเป็นนักปราชญ์แห่งสถาบันที่ผ่านสมรภูมิข้ามมิติมาโชกโชน "ถูกต้องครับ อาจารย์มาเรีย" รวินทร์หันกลับมาสบตา พร้อมกับปัดมือกลางอากาศเพื่อขยายแผนผังโครงสร้างของสถาบันให้ทั้งสองคนได้เห็น "ถ้าเราหนีออกไปทางประตูหลักตอนนี้ เราจะต้องปะทะกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ถูกควบคุมโดย AI ส่วนกลาง ซึ่งมีกำลังพลมากกว่าเราถึงสิบเท่า และที่สำคัญที่สุด... ตัวการใหญ่ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังจะไม่ยอมโผล่หัวออกมาจากรูเด็ดขาด ถ้าพวกมันยังคิดว่าเรากำลังจนมุมด้วยความหวาดกลัว" ลูคัสขมวดคิ้วแน่น สมองของฮันเตอร์หนุ่มเริ่มประมวลผลตามคำพูดของเพื่อนสนิท "หมายความว่า... ที่นายยอมถอยร่นเข้ามาในทางตันนี้ ก็เพื่อตบตาให้ระบบประเมินว่าเราหมดทางสู้ แล้วล่อให้มันส่ง 'หน่วยกวาดล้างพิเศษ' ออกมางั้นสินะ?" "แม่นยำมากครับ" รวินทร์ยิ้มรับ "และเป้าหมายที่แท้จริงของเรา ไม่ใช่การทำลายหุ่นยนต์ลาดตระเวนพวกนี้ แต่เป็นการเจาะเข้าระบบควบคุมหลักของหน่วยกวาดล้าง เพื่อดึงข้อมูลการติดต่อสื่อสารย้อนหลัง... ผมมั่นใจว่าคำสั่งลับที่สั่งให้ทำลายล้างสถาบันแห่งนี้ ถูกส่งมาจากไอพีแอดเดรสเดียวกับคนที่บงการเรื่องทั้งหมดตั้งแต่เริ่มต้นมิติที่สาม" บรรยากาศภายในอุโมงค์พลันทอดความเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่ยังคงกะพริบสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งสามคน มาเรียนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกยิ้มขึ้นบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งบ่งบอกถึงความพึงพอใจในแผนการอันล้ำลึกของลูกศิษย์คนนี้ "นายชักจะเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวันแล้วนะ รวินทร์... ระวังตัวด้วยล่ะ ระบบป้องกันของหน่วยกวาดล้างพิเศษไม่ได้ใช้รหัสผ่านแบบปรกติ แต่มันเชื่อมต่อกับคลื่นสมองของ 'ผู้ควบคุม' โดยตรง หากนายเจาะระบบพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว สมองของนายอาจจะถูกเผาไหม้จนกลายเป็นจุล" มาเรียเตือนด้วยน้ำเสียงที่เจือความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน แม้จะพยายามรักษามาดของอาจารย์ผู้เข้มงวดไว้ก็ตาม "ผมเตรียมใจไว้แล้วครับ" รวินทร์สูดหายใจเข้าลึก and ปลดล็อกการเชื่อมต่อควอนตัมสตรีมบนข้อมือซ้าย แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำของเครื่องจักรกลหนักก็ดังขึ้นจากปลายอุโมงค์เบื้องหน้า กำแพงเหล็กกล้าหนาเตอะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างเงาสูงตระหง่านของหุ่นยนต์รบต้นแบบรุ่นใหม่ล่าสุด—**'ไททัน-ซีโร่' (Titan-Zero)** อسلวรทรงพลังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบในมิตินี้ ดวงตาสีม่วงเข้มส่องแสงวาบจ้องตรงมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ รวินทร์ยืนหยัดนิ่งสงบ ไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นิ้วเรียวยาวขยับพิมพ์โค้ดคำสั่งบนอากาศอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ ขณะที่รอยยิ้มแห่งความท้าทายผุดขึ้นที่มุมปาก "ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ผมเตรียมไว้ให้นะครับ... ท่านผู้ควบคุม" รวินทร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับกดปุ่มยืนยันคำสั่งขั้นสุดท้าย ในวินาทีที่หุ่นยนต์ยักษ์ยกแขนปลาสมาขึ้นเตรียมยิงลำแสงทำลายล้าง หน้าจออินเทอร์เฟซทั้งหมดของสถาบันก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ความมืดมิดเข้าครอบคลุมอีกครั้ง ก่อนที่เสียงหัวريبอันแหบพร่าและแปลกประหลาดจะดังแทรกขึ้นมาจากลำโพงภายในอกของไททัน-ซีโร่—เสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้... และมันไม่ใช่เสียงของหุ่นยนต์ระบบอัตโนมัติอย่างแน่นอน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามมิติไปด้วยกันเสมอนะครับ