สหายร่วมห้องผู้มีลับลมคมใน

"ถ้าคุณยังเอาหน้าไม้เงินเคลือบสารเรืองแสงแท่งนั้นมาจ่อใกล้คอผมอีกแค่เซนติเมตรเดียว ผมจะถือวิสาสะถอดตัวกรองอากาศในห้องนี้ แล้วปล่อยให้คุณสูดก๊าซไนโตรเจนเหลวบริสุทธิ์เข้าไปจนสมองส่วนหน้าของคุณแข็งตัวกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง... ด้วยความเคารพนะครับ" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นัยน์ตาสีเข้มหลังกรอบแวววาวด้วยประกายแสงของหน้าต่างอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมที่ยังคงกระพริบเตือนสีแดงฉานจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืน ในมือของเขากำลังคีบหลอดบรรจุสารไอโซโทปควอนตัมด้วยความระมัดระวังสูงสุด ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักสวัสดิการหมายเลข 404 ของสถาบันวิจัยมิติ ที่เพิ่งถูกจัดสรรให้เขาเมื่อชั่วโมงก่อนนี้เอง เบื้องหน้าของเขาคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีบรอนซ์เงินยุ่งเหยิงราวกับไม่เคยผ่านหวี สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังเทียมที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการต่อสู้ และที่สำคัญ... ปลายกระบอกปืนหน้าไม้โบราณผสมเทคโนโลยีไฮเทคของอีกฝ่ายกำลังเล็งตรงมาที่กลางหน้าผากของเขาตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าห้องมา ลูคัส ฮันเตอร์หนุ่มสังกัดหน่วยล่าอสูรเขตสาม หัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาสีฟ้าคมกริบราวกับพยัคฆ์หนุ่มกวาดตามองสำรวจรอบห้องพักแคบๆ ก่อนจะลดอาวุธในมือลงอย่างไม่ี่รู้ร้อนรู้หนาว "ปากคอเราะร้ายใช้ได้นี่ รวินทร์... นักวิจัยหน้าใหม่ที่ท่านอาจารย์มาเรียพกพาติดตัวมาด้วย ท่าทางสำอางแบบนี้ ไม่นึกว่าจะกล้าขู่คนอื่นด้วยการใช้กฎอุณหพลศาสตร์นะเนี่ย" ลูคัสโยนกระเป๋าเดินทางใบโตลงบนเตียงนอนฝั่งตรงข้ามเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงจางๆ ฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศ "แต่บอกไว้ก่อนว่า ฉันไม่ชอบนอนร่วมห้องกับพวกที่วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่หน้าจอฮอโลแกรมแล้วปล่อยกลิ่นสารเคมีตุๆ ออกมาหรอกนะ" รวินทร์วางหลอดไอโซโทป ณ์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างเบามือที่สุด เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ก่อนจะหันมาสบตากับรูมเมทจำเป็นคนนี้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เช่นกันครับ ผมเองก็ไม่ได้ยินดีนักหاتี่ต้องมาแบ่งพื้นที่ส่วนตัวกับฮันเตอร์เลือดร้อนที่เข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่เคาะประตูก่อน... อ้อ และถ้าคุณรบกวนช่วยเก็บรอยเลือดสีดำจากอสูรกลายพันธุ์ที่ติดอยู่ใต้รองเท้าบู๊ตของคุณ ก่อนที่มันจะซึมลงไปในพรมราคาแพงของสถาบัน ผมจะขอบคุณมากครับ" บรรยากาศภายในห้องพลنينเงียบกริบลงชั่วขณะ สายตาของคนทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟประจุไฟฟ้าสถิตแล่นแปล๊บๆ ความแตกต่างสุดขั้วระหว่างนักวิจัยสายเลือดใหม่ผู้ยึดมั่นในตรรกะและระบบเหตุผล กับฮันเตอร์หนุ่มผู้ใช้สัญชาตญาณและความรุนแรงในการขับเคลื่อนชีวิต กำลังสร้างแรงเสียดทานอันเป็นเอกลักษณ์ขึ้นในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ ทว่า ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นอีกรอบ เสียงเคาะประตูก็กรีดกรายดังขึ้นสามครั้งตามด้วยจังหวะที่คุ้นเคย มาเรียปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู ร่างระหงในชุดคลุมนักปราชญ์สีครามกวาดสายตาคมกริบมองชายหนุ่มทั้งสองคนสลับกันไปมา มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก "ดูท่าทางพวกเธอจะปรับตัวเข้าหากันได้เรวดเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้นะ..." มาเรียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนทำให้ลูคัสต้องไหวไหล่แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "อาจารย์ครับ ผมว่าเด็กใหม่คนนี้มีดีแค่ปากกับความรู้ในตำรา..." ลูคัสพยายามโต้แย้ง แต่ถูกยกมือขึ้นห้ามจากอาจารย์สาวเสียก่อน "เก็บแรงไว้เถอะ ลูคัส..." มาเรียหันมามองรวินทร์ แววตาของเธอฉายประกายความเคร่งเครียดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความจริงจัง "รวินทร์ เหตุการณ์คลื่นความถี่รบกวนเมื่อคืนที่ 'ประตูมิติเบอร์ศูนย์' ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ระบบป้องกันของสถาบันถูกเจาะผ่านรหัสผ่านระดับสูงที่หลงเหลือมาจากยุคบุกเบิก และเป้าหมายที่มันพยายามติดต่อด้วย... ก็คือตัวนาย" รวินทร์หุบยิ้มทันที ความทรงจำเกี่ยวกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทเมื่อคืนย้อนกลับมาในหัวอีกครั้ง *'รวินทร์...'* เสียงนั้นเรียกชื่อเขาอย่างชัดเจน ท่ามกลางความมืดมิดของมิติที่ไร้ก้นบึ้ง "ระบบของผมตรวจพบร่อง棹ของพลังงานควอนตัมตกค้างที่มีความหนาแน่นสูงเกินมาตรฐานครับอาจารย์" รวินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เรียกหน้าต่างโปร่งใสขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขและกราฟฟังก์ชันคณิตศาสตร์นับพันบรรทัดวิ่งผ่านดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว "มันไม่ใช่การบุกรุกจากภายนอกมิติแบบสุ่ม... แต่เป็นการ 'จงใจส่งสัญญาณ' โดยใช้ตัวตนของผมเป็นจุดเชื่อมโยง (Anchor Point) คล้ายกับว่ามีใครบางคนกำลังพยายามส่งพิกัดบางอย่างข้ามกำแพงกั้นมิติมาหาเรา" ลูคัสขมวดคิ้วแน่น อาการกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ข้ามกำแพงกั้นมิติ' ในฐานะฮันเตอร์ที่เคยผ่านสนามรบแนวหน้า เขารู้ดีว่าความผิดปกติระดับนี้หมายถึงหายนะขนาดไหน "นายกำลังจะบอกว่า... มีบางอย่างจากฝั่งโน้น กำลังใช้ตัวนายเป็นสะพานงั้นเหรอ?" ลูคัสถามเสียงต่ำ มือขวาเผลอเลื่อนไปกุมด้ามมีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอว "ถูกต้องครับ" รวินทร์หันมาสบตากับลูคัสด้วยแววตานิ่งสงบ แต่เต็มไปด้วยการคำนวณ "และนั่นคือเหตุผลที่ผมกับคุณจะต้องร่วมมือกัน... ไม่ใช่เพราะเราชอบหน้ากัน แต่เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันกำลังจะอัปเดตสถานะความปลอดภัยเป็นระดับวิกฤตในอีกไม่ช้า" ทันใดนั้นเอง... ทั่วทั้งห้องพักก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง แสงไฟนีออนสีขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่ระรัว เสียงไซเรนเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกวิจัย [ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติ] [ตรวจพบความผันผวนของสนามพลังงานควอนตัมเกินขีดจำกัดที่โซนกักกันระดับ 0] [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: "เสียงเรียกจากเบื้องล่าง" ถูกกระตุ้นโดยอัตโนมัติ] [เงื่อนไขภารกิจ: เดินทางไปยังห้องควบคุมใต้ดินร่วมกับสหายร่วมห้อง 'ลูคัส' และยับยั้งการเปิดใช้งานประตูมิติเบอร์ศูนย์ก่อนที่ร่างเงาปริศนาจะข้ามผ่านเข้ามา] [เวลาจำกัด: 15 นาที หากล้มเหลว มิติทั้งสองจะเกิดการยุบตัวและสูญสลายพร้อมกัน] หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าของรวินทร์ พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ด้านนอกทางเดิน ลูคัสแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ท่ามกลางเสียงไซเรนสนั่นหวั่นไหว เขาดึงหน้าไม้ขึ้นมาพาดบ่า ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นลุกโชนด้วยประกายความตื่นเต้นของการต่อสู้ "ให้ตายสิ... ดูท่าทางค่ำคืนอันแสนสงบในห้องพักสวัสดิการของฉันคงต้องพับเก็บไว้ก่อนสินะ นักวิจัย" รวินทร์คว้าอุปกรณ์วิเคราะห์คลื่นความถี่เก็บใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ หยิบปืนเลเซอร์พกพาขึ้นมาปลดล็อกเซฟตี้ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างคนเหนือเกม "ยินดีต้อนรับสู่ภารกิจแรกอย่างเป็นทางการครับ... รูมเมท" รวินทร์พยักหน้ารับกับมาเรียที่ส่งสายตาสนับสนุนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งสองคนจะพุ่งตัวออกจากประตูห้องพัก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความลับอันดำมืดที่กำลังรอวันถูกเปิดโปง ...เบื้องหลังความโกลาหลนั้น เงาสมציรสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่ทาบทับอยู่บนกระจกหน้าต่างห้องพัก ค่อยๆ ขยับปากเอ่ยวาจาออกมาอย่างไร้เสียง ทว่ากลับดังก้องกังวานอยู่ในจิตใต้สำนึกของรวินทร์อย่างชัดเจน— *"ในที่สุด... ข้าก็พบเจ้าแล้ว... ร่างทรงแห่งประตูบานแรก..."* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับความตื่นเต้นในตอนนี้นะครับ