คาบเรียนแรกของอาจารย์มาเรีย

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าการข้ามมิติคือการกระโดดผ่านประตูวิเศษเหมือนในนิทานปรัมปรา... ผมคงต้องแนะนำให้พวกคุณเตรียมหลุมศพของตัวเองไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะครับ" เสียงก้องกังวานของมาเรียสะท้อนก้องไปทั่วห้องทดลองใต้ดินขนาดมหึมา แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหลอดเรโซแนนซ์ควอนตัมสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบดั่งใบมีด บนพื้นห้องเหล็กกล้ากลายสภาพเป็นสนามประลองจำลองจำลองแรงโน้มถ่วงศูนย์ รวินทร์ยืนหอบหายใจโยนเสื้อคลุมที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อลงกับพื้น ร่างกายของเขายังคงระบมจากแรงกระแทกของสนามแม่เหล็กมิติที่มาเรียเพิ่งปล่อยใส่เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา นี่คือ "คาบเรียนแรก" ของอาจารย์สาวลึกลับผู้กุมความลับแห่งสถาบันวิจัยมิติ และมันไม่ได้มีความปรานีเลยแม้แต่น้อย "ลุกขึ้นมารวินทร์..." มาเรียเอ่ยขึ้นพร้อมกับเคาะแท็บเล็ตโฮโลแกรมในมือเบาๆ ข้อมูลตัวเลขมหาศาลลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ "คุณเพิ่งใช้ประโยชน์จากบั๊กของระบบซิงโครไนซ์เพื่อหลบการโจมตีเมื่อครู่... ฉลาดดีครับ แต่มันเป็นวิธีที่สิ้นเปลืองพลังงานควอนตัมถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ในสนามรบจริง คุณจะตายก่อนที่ระบบจะรีเฟรชเสียอีก" รวินทร์กัดฟันลุกขึ้นยืน มือขวาปัดฝุ่นออกจากกางเกงขณะที่สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อประเมินสถานการณ์ เขายอมรับว่าการคำนวณของมาเรียแม่นยำราศีกาล แม้เขาจะเป็นนักวิจัยควอนตัมหัวกะทิจากโลกเก่า แต่กฎเกณฑ์ฟิสิกส์ของจักรวาลแห่งนี้มีความซับซ้อนและบิดเบี้ยวเกินกว่าตำราเล่มไหนจะครอบคลุม "ผมแค่อยากทดลองขีดจำกัดของช่องโหว่ดูครับอาจารย์" รวินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย "ถ้าเราไม่ลองแหกกฎ เราจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่ากำแพงมันหนาแค่ไหน" มาเรียเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไป กลายเป็นความจริงจังที่น่าเกรงขาม "ความอยากรู้อยากเห็นคือเชื้อเพลิงที่ดีที่สุดของนักวิทยาศาสตร์... แต่ความประมาทคือสุสานของพวกเขา จำไว้ว่ามิติไม่ได้เป็นเพียงแค่พื้นที่แต่มันคือ 'สมการ' ที่มีชีวิต ถ้าคุณแก้สมการผิดแม้แต่ทศนิยมตำแหน่งเดียว ตัวตนของคุณจะถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงในระดับอนุภาค" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทดลองก็เปิดผางออกอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของลูคัสที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ผมสีทองยุ่งเหยิงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เฮ้! รวินทร์! อาจารย์มาเรีย! แย่แล้วล่ะครับ!" ลูคัสหอบหายใจจนตัวโยน พยายามกลืนน้ำลายลงคอ "เซ็นเซอร์เรดาร์นอกเขตปลอดภัยกำลังส่งสัญญาณเตือนระดับวิกฤต มีบางอย่าง... ไม่สิ... มี 'ใครบางคน' กำลังฉีกกระชากโครงสร้างมิติชั้นที่สามเข้ามา!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที มาเรียหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน รหัสข้อผิดพลาดแปลกประหลาดไหลทะลักราวกับสายน้ำ รวินทร์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักวิจัยและฮันเตอร์ของเขาทำงานประสานกันอย่างรวดเร็ว นิ้วมือเรียวยาวขยับกลางอากาศเรียกหน้าต่างอินเทอร์เฟซระบบขึ้นมาทันที "ไม่ใช่ฝีมือของมอนสเตอร์ทั่วไปแน่ครับ..." รวินทร์เอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ขณะจ้องมองกราฟคลื่นความถี่ที่กำลังบิดเบี้ยว "รูปแบบการฉีกกระชากแบบนี้... มันคือการเจาะทะลวงผ่านไฟร์วอลล์มิติด้วยรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบ" มาเรียสาวเท้าเข้าไปใกล้แผงควบคุมหลัก ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับปรากฏร่องรอยของความตกใจเป็นครั้งแรก "เป็นไปไม่ได้... ประตูมิติวงนั้นถูกปิดผนึกไปตั้งแต่สงครามกวาดล้างเมื่อสามร้อยปีก่อนแล้วนี่..." ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งคำถาม เสียงแจ้งเตือนอันน่าขนลุกก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งศูนย์วิจัย *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องการเข้าถึงมิติโดยสิ่งมีชีวิตที่ไม่ระบุตัวตน]* *[ระดับความอันตราย: SSS]* *[คำเตือน: โปรโตคอลความปลอดภัยล้มเหลว... ระบบกำลังถูกควบคุมโดย...]* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ก่อนที่แสงสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างเงาสูงใหญ่ที่ก้าวทะลุผ่านกำแพงมิติเข้ามาในห้องทดลองอย่างช้าๆ กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนรวินทร์และลูคัสแทบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับรวินทร์และผองเพื่อนนะครับ!