ปิดฉากตัวการใหญ่ด้วยไหวพริบเหนือชั้น

"ช่องโหว่นี้ไม่ได้มีไว้เพื่อซ่อมแซม... แต่มันมีไว้เพื่อการนี้ต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำของรวินทร์ดังลอดผ่านรอยแยกของมิติที่กำลังสั่นสะเทือน ความกดอากาศในห้องควบคุมหลักดิ่งฮวบจนแก้วหูอื้ออึง จอภาพโฮโลแกรมสีแดงฉานสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความมุ่งมั่น บนพื้นเบื้องหน้า ร่างของผู้บัญชาการเงา มหาอำนาจแห่งสหพันธ์มืดกำลังหัวเราะเยาะด้วยความหยิ่งผยอง พลังงานความมืดมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนบิดเบือนโครงสร้างกาลเวลาให้โค้งงอ "เด็กน้อย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าโค้ดกระจอกๆ นั่นจะหยุดยั้งการกำเนิดใหม่ของข้าได้?" เสียงนั้นก้องกังวานราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก ลูคัสที่ทรุดกายพิงผนังด้วยสภาพสะביსสะบอม กระอักเลือดออกมาคำโตแต่ยังไม่วายส่งเสียงสมานแผลผ่านรอยยิ้มหยัน "เฮอะ... อย่าไปฟังมันพูดมากเลยรวินทร์ จัดการมันให้สิ้นซากไปเลย รีบๆ หน่อย เรี่ยวแรงฉันเริ่มหมดแล้วนะเพื่อน" มาเรีย อาจารย์สาวลึกลับยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าม่านพลังงานที่เธอกำลังใช้สมาธิเฮือกสุดท้ายตรึงร่างของศوตรีเอาไว้ แม้ใบหน้าจะซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นทรงโบราณกลับฉายประกายความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "รวินทร์... เวลาของระบบเหลือไม่ถึงสามสิบวินาทีแล้ว จงใช้มันซะ" รวินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก, สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของแผงควบคุมควอนตัมในมือ สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด คำนวณความหนาแน่นของสนามพลังงานและค่าคงที่ของจักรวาลในเสี้ยววินาทีนี้ นี่คือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่ที่เขาถูกดึงเข้ามาสู่มิติอันไร้ขอบเขตนี้ บั๊กตัวสุดท้ายที่เขาจงใจเก็บซ่อนไว้จากการอัปเดตระบบเมื่อสามวันก่อน กำลังรอคอยเวลาที่จะถูกปลดปล่อย นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มคำสั่งหลัก เสียงเตือนระรัวของระบบดังขึ้นในโสตประสาท [ตรวจพบการใช้งานคำสั่งย้อนแย้ง: ระบบกำลังฝ่าฝืนกฎเกณฑ์พื้นฐานของมิติ] [คำเตือน: การกระทำนี้อาจนำไปสู่การรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด!] [ท่านต้องการดำเนินการต่อหรือไม่? [Y/N]] รวินทร์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วโป้งกดลงที่ตัวอักษร 'Y' อย่างหนักแน่น "ถ้ากฎของจักรวาลมันบิดเบี้ยวตั้งแต่แรก... เราก็แค่เขียนมันขึ้นมาใหม่ก็สิ้นเรื่อง!" พลันนั้น แสงสีฟ้าครามสว่างวาบจนกลืนกินทุกสิ่งในห้องควบคุม แรงดึงดูดมหาศาลถูกย้อนกลับด้วยกลไกควอนตัมที่รวินทร์เขียนขึ้นสดๆ ร่างของผู้บัญชาการเงาที่เคยยิ่งใหญ่เริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลดิจิทัล เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดดังลั่นทะลุชั้นบรรยากาศมิติ ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกดูดกลืนเข้าไปในช่องว่างขนาดจิ๋วที่ปิดตายลงอย่างสมบูรณ์แบบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันทีหลังจากพายุพลังงานสงบลง [ภารกิจหลัก: กำจัดผู้บัญชาการเงา สำเร็จ] [ระบบทำการปิดช่องโหว่มิติถาวร... สมบูรณ์] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์พิเศษ: 500,000 แต้ม] ลูคัสถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนด้วยความโล่งอก "ให้ตายเถอะ... นึกว่าพวกเราจะไม่รอดซะแล้ว นายทำได้จริงๆ ด้วยวะรวินทร์" มาเรียทรุดตัวลงคุกเข่ามือข้างหนึ่งยันพื้นเพื่อพยุงร่างกาย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้าทำได้ดีมาก รวินทร์... เกินความคาดหมายของฉันไปไกลโขเลยทีเดียว" รวินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนเขากลืนน้ำลายแทบไม่ลง คราบเขม่าและรอยแผลตามตัวฟ้องถึงความยากลำบากในการต่อสู้เมื่อครู่ เขากำลังจะก้าวเข้าไปช่วยประคองอาจารย์สาว ทว่าจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็กระพริบเป็นสีแดงฉานอีกครั้งด้วยความถี่ที่รุนแรงกว่าเดิม [คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุดจากศูนย์กลางจักรวาลหลัก] [ตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต: 'สิ่งแปลกปลอม' นอกเหนือจากระบบควอนตัมกำลังเชื่อมต่อเข้ามา] [รหัสผู้บุกรุก: ??? - ไม่สามารถระบุตัวตนได้] [เสียงจากระบบ: "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สร้างตัวจริง"] รวินทร์ชะงักกGค้างกลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งสัญญาณที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ซึ่งมันคือชื่อเดียวกับเขาเองในฐานะนักวิจัยยุคปัจจุบันก่อนที่จะถูกดึงเข้ามาในโลกมิตินี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับรวินทร์ในบทนี้นะครับ