การโต้กลับที่สะเทือนไปทั้งจักรวาล

"ความเสถียรของสนามพลังควอนตัมลดลงเหลือสิบหเปอร์เซ็นต์แล้วครับรวินทร์! ถ้าเรายังฝืนดึงพลังจากแกนกลางมิติที่สามมาใช้อีกเตาปฏิกรณ์เดียว ตัวฮับหลักคงได้ระเบิดกลายเป็นเศษเหล็กอวกาศแน่!" เสียงตะโกนของลูคัสแทรกผ่านเสียงคำรามกึกก้องของแรงโน้มถ่วงที่บิดเบี้ยว ร่างสูงโปร่งของฮันเตอร์หนุ่มกำลังโถมน้ำหนักทั้งหมดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมเพื่อตรึงแนวป้องกันไม่ให้กองกำลังจักรวรรดิเงาสะท้อนเจาะทะลุเข้ามาในเขตปลอดภัยได้ รวินทร์ไม่ได้ตอบทันที สายตาหลังกรอบแว่นอัจฉริยะกำลังกวาดมองชุดข้อมูลตัวเลขที่ไหลทะลักด้วยความเร็วสูงบนหน้าจอ นิ้วเรียวยาวขยับพิมพ์คำสั่งชุดรหัสผ่านลงไปอย่างแม่นยำและเยือกเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็น7 น้ำแข็ง "ไม่ต้องห่วงลูคัส... ผมไม่ได้กะจะใช้พลังงานดิบจากเตาปฏิกรณ์นั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไป "ในเมื่อพวกมันชอบเล่นสนุกกับกฎระเบียบของมิติ เราก็แค่... ส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไปคืนกำไรให้พวกมันด้วยบั๊กของระบบที่พวกมันสร้างขึ้นมาเองก็เท่านั้น" เบื้องหน้าของพวกเขาคือ กองเรือรบมหึมานับพันลำของฝ่ายอธรรมที่แผ่รังสีอำมหิตปกคลุมท้องฟ้าสีครามเข้มของดาวเคราะห์อาณานิคม พวกมันคิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว ด้วยเทคโนโลยีการบิดเบือนกาลเวลาที่สามารถตัดขาดการสื่อสารและพลังงานทั้งหมดของฝ่ายกู้ภัยได้ แต่พวกมันลืมคิดไปว่า... นักวิจัยควอนตัมผู้รอบคอบอย่างรวินทร์ ไม่มีทางเดินเข้าสนามรบโดยไม่มีแผนสำรองที่ซ้อนไว้ถึงสามชั้น มาเรียที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาร่างของเสาอากาศมิติขนาดยักษ์ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของนักปราชญ์สาวพราวประกายแสงสีครามเรืองรอง เธอประสานมือเข้าหากันช้าๆ ก่อนจะเอמהนด้วยน้ำเสียงกังวานที่สะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน "รวิน... ได้เวลาแสดงให้พวกมันเห็นแล้วว่า ความรู้ที่แท้จริงเหนือกว่ากำลังพลอย่างไร" รวินทร์พยักหน้ารับ รอยนิ้วมือสุดท้ายถูกกดลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมสีทองคำขาว แสงสว่างวาบสีฟ้าอมม่วงพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดิน สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างดาวเคราะห์ ระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติที่ถูกติดตั้งไว้ทั่วทั้งกาแล็กซีไม่ได้ทำหน้าที่แค่ซ่อมแซมหรือปกป้องอีกต่อไปแล้ว แต่มันถูกพลิกแพลงสถานะด้วยคำสั่งลัดพิเศษจากรวินทร์ ให้กลายเป็น... 'เครื่องยนต์ทำลายล้างควอนตัม' *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ตื่นตัว: ตรวจพบการแปลงสถานะพลังงานระดับโอเมก้า* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน รวินทร์กดปุ่มEnterครั้งสุดท้ายด้วยความมั่นใจ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยยานรบของฝ่ายอธรรมก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ แสงนั้นไม่ได้เกิดจากการระเบิดธรรมดา แต่มันคือการ 'รีเซ็ต' โครงสร้างโมเลกุลในระดับควอนตัม อนุภาคสสารทุกชิ้นของกองกำลังฝ่ายอธรรมหยุดชะงักลงชั่วพริบตา ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง และในวินาทีถัดมา... *ตูมมมมมมมมมม—!* คลื่นกระแทกสุญญากาศแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างด้วยความเร็วเหนือแสง ยานรบยักษ์นับพันลำของฝ่ายอธรรมสลายกลายเป็นละอองฝุ่นสีดำในพริบตา ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ไร้ซึ่งการต่อ抗ใดๆ เทคโนโลยีการปกป้องที่พวกมันภาคภูมิใจถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยหลักการทางคณิตศาสตร์และสมการที่รวินทร์คำนวณไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แรงอัดจากการทำลายล้างสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งจักรวาล จนทำให้ดวงดาวใกล้เคียงต้องสั่นไหว แต่ภายในเขตปลอดภัยของฝ่ายกู้ภัย กลับมีเพียงสายลมอ่อนโยนที่พัดพาเศษละอองแสงสีทองจางหายไปในความเวิ้งว้าง ลูคัสอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เขาค่อยๆ ลดมือลงจากแผงควบคุม หันมามองหน้ารวินทร์สลับกับท้องฟ้าที่โล่งเตียนอย่างไร้ร่องรอยของศัตรู "ให้ตายเถอะรวิน... นายนี่มันปีศาจชัดๆ เล่นใหญ่ขนาดนี้ ไม่เหลือแม้แต่เศษซากให้เก็บกู้เลยหรือไง?" รวินทร์ถอดแว่นอัจฉริยะออกมาเช็ดด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น "เราเป็นทีมกู้ภัยนะลูคัส หน้าที่ของเราคือทำให้พื้นที่สะอาดเรียบร้อย... ผมก็แค่อำนวยความสะดวกให้งานมันเสร็จเร็วขึ้นเท่านั้นเอง" มาเรียแย้มยิ้มบางๆ บรรยากาศความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความภาคภูมิใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเธอ ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังผ่อนคลายและเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นทั่วทั้งห้องควบคุม หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ควรจะดับลงเนื่องจากสิ้นสุดภารกิจ กลับติดพรึบขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีใครสั่งการ แสงสีแดงเข้มระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนสาดส่องลงบนใบหน้าของทั้งสามคน เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในรอบนี้ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนระบบทั่วไป แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของอสูรกายจากห้วงมิติลี้ลับที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน *คำเตือนระดับฉุกเฉินสูงสุด: ตรวจพบร่องรอยพลังงานนิรนามกำลังเจาะทะลุกำแพงมิติที่เจ็ด* *เป้าหมาย: กำลังพุ่งตรงมายังจุดพิกัดปัจจุบัน* *สถานะ: ไม่สามารถระบุตัวตนได้... และระบบกู้ภัยไม่ตอบสนองต่อคำสั่งปิดกั้น* รวินทร์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันที เขารีบสวมแว่นอัจฉริยะกลับเข้าไปเพื่อวิเคราะห์คลื่นความถี่ประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ในขณะเดียวกัน รอยแยกสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนท้องฟ้าก็ฉีกขาดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างปริศนาของบางสิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด... บางสิ่งที่มาพร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลจนทำให้พื้นผิวของดาวเคราะห์ใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริร้าว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับรวินทร์ในบทนี้นะครับ