จุดวิกฤต: เมื่อระบบล่มสลายชั่วขณะ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของพลังงานควอนตัมที่รั่วไหลคละคลุ้งไปทั่วห้องควบคุมมิติชั้นใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนลงบนใบหน้าซีดเผือดของรวินทร์ที่กำลังกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับ "รวินทร์! ตั้งสติไว้ อย่าเพิ่งหลับตา!" เสียงตะโกนของลูคัสแผดก้องแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต มือหนาของฮันเตอร์หนุ่มพยายามกดแผลฉกรรจ์บริเวณหน้าอกของเพื่อนสนิทเพื่อห้ามเลือด แต่พลังงานความมืดจากระเบิดมิติก่อนหน้ายังคงกัดกินเนื้อเยื่อและรบกวนการทำงานของเซลล์อย่างต่อเนื่อง รวินทร์หายใจติดขัด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่สูดอากาศเข้าไป มันเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงปอด ความเจ็บปวดระดับสิบนี้ไม่ใช่แค่เรื่องทางกายภาพ แต่ระบบอินเทอร์เฟซในหัวของเขากกำลังส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยด้วยความถี่สูง *(คำเตือน: ความสมบูรณ์ของแกนพลังงานลดลงต่ำกว่า 15%)* *(คำเตือน: ตรวจพบความเสียหายทางกายภาพระดับวิกฤต ระบบสนับสนุนชีวิตกำลังจะปิดตัวลงใน... 180... 179 วินาที)* ตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าการมองเห็นของรวินทร์ มันกะพริบวับแวมราวกับลมหายใจที่ใกล้โรยราของเทียนไขในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ เขารู้ดีว่าหากระบบดับลงในตอนนี้ ไม่เพียงแต่ภารกิจกู้ภัยมิติจะล้มเหลวโดยสมบูรณ์ ร่างกายของเขาจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงดันควอนตัมที่ไร้การควบคุม "ไอ้... ไอ้ระบบเฮงซวย..." รวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววื้อดรั้นแม้สติจะเริ่มเลือนราง เขายังยอมแพ้ไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่จุดจบของเขา มาเรียที่เพิ่งฝ่าวงล้อมของพลังงานความมืดเข้ามาถึงตัว ทรุดกายลงคุกเข่าข้างๆ อย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์อันสง่างามของนักปราชญ์แห่งสถาบัน นิ้วเรียวยาวทั้งสองข้างเปล่งแสงสีฟ้าคราม เธอร่ายคาถาผนึกพลังงานควอนตัมอย่างรวดเร็วเพื่อชะลอการรั่วไหลของเลือดและพลังชีวิต "อย่าเพิ่งพูดอะไร รวินทร์ นายต้องเก็บบันทึกพลังงานเอาไว้" มาเรียเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งจากอาจารย์สาวผู้เยือกเย็นเสมอ แววตาของเธอยามนี้เต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ลูคัส ประคองตัวเขาขึ้นมา เรารอช้าไม่ได้แล้ว เกราะป้องกันของห้องนี้กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่ถึงสองนาที!" "ผม... ผมยังไหวครับอาจารย์..." รวินทร์ฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ แม้จะมีคราบเลือดไหลซึมที่มุมปาก "ผมแค่... กำลังคิดวิธีใช้ประโยชน์จากบั๊กของระบบตอนที่มันกำลังจะพังต่างหากล่ะครับ" ลูคัสถึงกับสบถออกมาด้วยความเหลือเชื่อท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่านี้ "ให้ตายเถอะรวินทร์ นายยังจะมีอารมณ์มาเล่นตลกกับบั๊กอะไรตอนนี้อีก! ดูสารรูปตัวเองก่อนสิฟะ เลือดท่วมตัวจนแทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิมอยู่แล้ว!" "คนเรา... ถ้าไม่จนมุม... ก็มักจะมองไม่เห็นช่องโหว่ที่ซ่อนอยู่หรอกนะครับ..." รวินทร์กล่าวเสียงแผ่วเบา ขณะที่สมองอันเฉียบคมยังคงทำงานแข่งกับเวลา ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส เขากวาดสายตามองโค้ดระบบที่กำลังรวนเรและพังทลายลงทีละส่วนผ่านการมองเห็นเชิงควอนตัม นั่นไง... ตรงจุดอับของพารามิเตอร์ระบบ การล่มสลายชั่วขณะ (Temporary System Crash) กำลังสร้างช่องว่างมิติขนาดจิ๋วขึ้นมา หากเขาใช้จิตวิญญาณควอนตัมที่เหลืออยู่พุ่งทะยานเข้าไปในรอยแยกนั้น ก่อนที่ระบบจะรีบูตตัวเอง... *(คำเตือน: ระบบสนับสนุนชีวิตจะดับลงใน 10... 9... 8...)* "รวินทร์! นายจะทำอะไร!" มาเรียเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นกระแสคลื่นควอนตัมรอบตัวชายหนุ่มเริ่มแปรปรวนผิดปกติ มันไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการดึงพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่มารวมกันเพื่อทำอะไรบ้าบิ่นบางอย่าง "ฝากดูแลแผนสำรองด้วยนะครับอาจารย์... ลูคัส ฝากจัดการพวกที่เหลือข้างนอกด้วยล่ะ" รวินทร์หลับตาลง ปล่อยให้สติสัมปชัญญะทั้งหมดดิ่งจมลงสู่ห้วงลึกของระบบ ในวินาทีที่เสียงนับถอยหลังแตะเลขศูนย์ และความมืดมิดเข้าปกคลุมประสาทสัมผัสทุกส่วน หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่รวินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกังวานอันลึกลับที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาเอง... *(ยินดีด้วย ผู้ถือครองปลดล็อกเงื่อนไขลับ: "การตายและการเกิดใหม่ในสภาวะศูนย์บูรณาการ" กำลังเริ่มต้นกระบวนการอัปเกรดระบบสู่ขั้นสูงสุด - ระดับ SSS)* ร่างของรวินทร์วูบหายไปในรอยแยกมิติที่กำลังปริแตก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตกตะลึงระคนสงสัยของสองสหายที่ยังยืนอยู่เบื้องหลัง ...และในวินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างอันคุ้นเคยแต่ทรงพลังเกินกว่าจะจินตนาการได้ ก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดของมุมห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของมาเรียและลูคัสต้องสะดุดกุนท. "คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเด็กคนนั้นจะกล้าเปิดประตูบานนี้ด้วยตัวเอง..." (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับรวินทร์ในบทนี้นะครับ)