แสงสว่างแห่งความหวังครั้งสุดท้าย

เสียงคำรามกึกก้องของแกนกลางมิติที่กำลังแตกร้าว ดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องควบคุมใต้ดินราวกับเสียงร้องคำรามของอสูรกายใกล้ตาย แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ทำให้เศษซากคอนกรีตและละอองแสงควอนตัมร่วงหล่นลงมาประหนึ่งหิมะมรณะ รวินทร์กัดฟันแน่นจนรสคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก มือทั้งสองข้างยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามเหนี่ยวรั้งค่าเอนโทรปีที่กำลังพุ่งทะยานเกินขีดจำกัด แต่สัญญาณเตือนสีแดงฉานก็ยังคงสาดส่องใบหน้าที่อาบเหงื่อของเขาอย่างไร้ความปรานี "ไม่ไหว... อัตราการยุบตัวของสนามพลังเกินเกณฑ์ความปลอดภัยสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ทุกมิติในรัศมีสิบกิโลเมตรจะถูกกลืนหายไปในหลุมดำควอนตัมแน่ครับ!" ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดกัมปนาท ขณะที่ใช้ร่างอันกำยำของตนค้ำยันเสาคานเหล็กที่กำลังหักโคลงเคลงไม่ให้ล้มทับพวกเขา ใบหน้าของฮันเตอร์หนุ่มเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเขม่าควัน แต่แววตายังคงแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัว "รวินทร์ คิดอะไรออกหรือยังวะ! แกมีบั๊กอะไรในระบบเหลืออยู่อีกไหม!" "ระบบถูกล็อกดาวน์โดยโปรโตคอลฉุกเฉินระดับสูงสุด ผมเข้าถึงรูหนอนไม่ได้..." รวินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุอก สายตากวาดมองค่าพารามิเตอร์นับพันที่วิ่งพล่านบนจอภาพ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออกในเสี้ยววินาทีสุดท้าย "เราต้องรีสตาร์ทแกนกลางด้วยพลังงานบริสุทธิ์ปริมาณมหาศาล... แต่มันเป็นไปไม่ได้ ในสภาวะแบบนี้ไม่มีแหล่งพลังงานไหนในมิตินี้ที่มีเสถียรภาพพอหรอกครับ" ทว่า ท่ามกลางความสิ้นหวัง ร่างของมาเรียที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าแกนกลางมิติกลับเปล่งแสงสีครามเจิดจ้าออกมา แสงนั้นไม่ได้เกิดจากเทคโนโลยีของระบบซุปเปอร์สตาร์ แต่เป็นออร่าแห่งจิตวิญญาณและแก่นแท้พลังชีวิตที่ถูกปลดปล่อยอย่างไร้เงื่อนไข อาจารย์สาวลึกลับหันกลับมามองรวินทร์และลูคัสเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนเรียวปากของเธอนั้นงดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะ มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ความเข้าใจ และความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่คำพูดใดจะบรรยาย "มาเรีย... อาจารย์กำลังจะทำอะไรครับ!" รวินทร์เบิกตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อตระหนักถึงเจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย สมองส่วนเหตุผลสั่งการให้เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถัดมหาศาล "หยุดนะ! ถ้าอาจารย์ทำแบบนั้น..." "รวินทร์... เจ้าเด็กหัวรั้นของฉัน" เสียงหวานใสของมาเรียดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท แม้บรรยากาศรอบกายจะเต็มไปด้วยเสียงคำรามของความพินาศ "เส้นทางของเจ้านั้นยาวไกลนัก และโลกใบนี้... ยังต้องการปัญญาและความกล้าหาญของเจ้าในการนำพาแสงสว่างกลับคืนมา หน้าที่ของฉันในฐานะผู้ดูแล... สิ้นสุดลงตรงนี้แล้วล่ะ" "ไม่! ผมไม่อนุญาต!" รวินทร์ตะโกนสุดเสียง น้ำตาแห่งความคับแค้นและอาลัยเอ่อ Pรื้นขึ้นมาคลอหน่วยตา ความทรงจำตลอดการเดินทางที่ผ่านมา ทั้งคำสอนที่เข้มงวด รอยยิ้มหายาก และการปกป้องคุ้มครองจากเธอไหลทะลักเข้ามาในห้วงความคิด "เราสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าจะหาทางออกไปด้วยกัน!" มาเรียส่ายหัวเบาๆ แววตานุ่มนวลทอดมองเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ ลอยขึ้นสู่กลางอากาศ เหนือแกนกลางมิติที่กำลังจะระเบิด ทันใดนั้น เปลวแสงสีครามบริสุทธิ์ก็ระเบิดออกจากร่างของมาเรีย มันคือการเผาผลาญพลังงานชีวิตและแก่นพลังมิติสะสมทั้งหมดของเธอเพื่อแลกกับการสร้าง "สนามพลังเสถียรภาพ" ขึ้นมาใหม่ แรงกดดันมหาศาลที่เคยบดขยี้ห้องควบคุมเริ่มคลายตัวลง รอยร้าวบนแกนกลางมิติถูกสมานด้วยละอองแสงสีครามที่อ่อนโยน ระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วเพื่อตอบรับการไหล1เข้าของพลังงานมหาศาล *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบแหล่งพลังงานภายนอกระดับตำนานกำลังเชื่อมต่อ]* *[กำลังทำการรีบูตแกนกลางมิติ... 30%... 60%... 90%... 100% สำเร็จ!]* *[สถานะระบบ: กลับสู่ภาวะปกติ ระบบกู้ภัยพร้อมใช้งาน]* แต่ทว่า... ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงลิ่วเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ แสงสีครามบนร่างของมาเรียเริ่มจางลงเรื่อยๆ ร่างกายที่โปร่งแสงของเธอเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงระยิบระยับลอยละลิ่วไปกับสายลมควอนตัม ลูคัสทรรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความหมดแรง มือหนาทุบลงบนพื้นคอนกรีตอย่างเจ็บใจ ขณะที่รวินทร์พุ่งเข้าไปคว้าอากาศว่างเปล่าที่มาเรียเคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ปลายมือของเขาคว้าได้เพียงความว่างเปล่าและไออุ่นที่กำลังจางหายไป "อาจารย์...!" รวินทร์คุกเข่าลงบนพื้น เสียงของเขาขาดห้วงและสั่นเครือ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบที่ทำงานได้อย่างราบรื่นแล้วในตอนนี้ แต่มันกลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงเมื่อแลกมาด้วยชีวิตของคนที่เขารักและเคารพ สหายหนุ่มอย่างลูคัสคลานเข้ามาตบไหล่รวินทร์เบาๆ แม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของฮันเตอร์ผู้แข็งกระด้าง แต่นัยน์ตาที่แดงก่ำก็เพียงพอที่จะสื่อถึงความเจ็บปวดที่พวกเขากำลังแบกรับร่วมกัน รวินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความอ่อนแอ เขายันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมกริบมองไปยังหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่แสดงสถานะของมิติต่างๆ ที่ปลอดภัยแล้ว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความลังเลในอดีต บัดนี้กลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นและจิตวิญญาณที่ถูกหลอมจนแกร่งกล้า ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏข้อความสีทองอร่ามขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างกะทันหัน พร้อมกับพิกัดปริศนาที่ไม่ได้มาจากฐานข้อมูลใดๆ ในระบบ *[ภารกิจลับระดับ SSS: "จุดจบคือจุดเริ่มต้น" ถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ผู้ดูแลมาเรียได้ถ่ายโอน "รหัสต้นกำเนิด" ชิ้นสุดท้ายเข้าสู่จิตสำนึกของท่านเรียบร้อยแล้ว]* *[คำเตือนจากระบบ: ประตูแห่งมิติปฐมภูมิถูกเปิดออกแล้ว... และ "ผู้เฝ้ามองแห่งความมืด" ที่หลับใหลมานานนับล้านปี กำลังลืมตาตื่นขึ้นเพื่อทวงคืนบัลลังก์]* รวินทร์จ้องมองข้อความสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนจอด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ เมื่อเงาสลัวขนาดมหึมาปรากฏขึ้นซ้อนทับอยู่บนพิกัดแผนที่มิติปฐมภูมิ พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นโดยตรงในโสตประสาทของเขาราวกับเสียงก้องจากขุมนรก... [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับรวินทร์ในบทนี้นะครับ]