การเผชิญหน้ากับบอสลับผู้ควบคุมระบบ

ประกายแสงสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิตที่กำลังตื่นจากการหลับใหลนับพันปี เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." ถี่กระชั้นจนประสาทการรับรู้ของทุกคนตึงเครียดถึงขีดสุด "ไม่ใช่พวกเราที่ปลดล็อกระบบ... แต่มีคนอื่นอยู่ข้างในนั้น!" มาเรียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมที่มักจะสงบนิ่งเสมอในยามนี้กลับสะท้อนภาพเส้นแสงข้อมูลนับล้านสายที่กำลังไหลทะลักออกจากแกนกลางของศูนย์วิจัยมิติที่ห้า มือเรียวบางของเธอบนแผงควบคุมสั่นเทาเล็กน้อย แสดงถึงความตื่นตระหนกที่ยากจะพบเห็นจากนักปราชญ์สาวผู้กุมความลับแห่งสถาบัน รวินทร์ก้าวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างเธอ สายตาคมกริบกวาดมองโค้ดควอนตัมที่กำลังถูกเขียนทับด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดันอันมหาศาล ในฐานะนักวิจัยควอนตัม เขารู้ดีว่าความผิดปกตินี้ไม่ใช่บั๊กทั่วไป แต่มันคือ "เจตจำนง" บางอย่างที่ถูกฝังไว้ในโครงสร้างพื้นฐานของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติตั้งแต่เริ่มต้น "ตั้งสติก่อนครับอาจารย์" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือหนาวางลงบนไหล่บางของมาเรียเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคง "ถ้ามีใครบางคนอยู่ในนั้นจริงๆ เขาก็แค่กำลังเล่นตามกฎที่เราสร้างขึ้น... เพียงแต่เขามีสิทธิ์เข้าถึงระดับรากฐานที่พวกเราไม่มี" ลูคัสที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ยกปืนไรเฟิลพลังงานสูงขึ้นประทับบ่า ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องโถงมิติที่เริ่มสั่นสะเทือนเศษฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างในอากาศ แรงโน้มถ่วงรอบตัวเริ่มแปรปรวนจนรู้สึกได้ถึงความอึดอัด "ไม่ว่าไอ้เวรที่ไหนหลบอยู่ในนั้น บอกไว้ก่อนเลยว่ากระสุนพลาสมานัดนี้ของฉันไม่ได้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ!" ฮันเตอร์หนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นลงเฉียบพลัน เมื่อหน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่แสงไฟสีแดงฉานจะสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วทุกอณูมิติ เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากลำโพง แต่มันดังสะท้อนออกมาจาก "ห้วงความคิด" ของทุกคนโดยตรง *“พวกเจ้าช่างน่าขันเสียจริง... มนุษย์ตัวจิ๋วที่พยายามไขว่คว้าหาความเป็นพระเจ้า ด้วยเศษเสี้ยวของรหัสที่ข้าเป็นผู้โปรยทานลงมาให้”* สิ้นเสียงนั้น อากาศตรงหน้าพวกเขาก็บิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น มิติฉีกขาดออกราวกับผืนผ้าบางๆ เผยให้เห็นห้วงอวกาศอันว่างเปล่าและดวงตาสสีทองอร่ามคู่หนึ่งที่จ้องมองลงมาจากเบื้องบน ร่างเงาสูงโปร่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่สัมผัสพื้น แรงกดดันระดับมหาศาลก็แผ่ขยายออกไปจนลูคัสต้องทรุดเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อต้านทานน้ำหนักที่มองไม่เห็น รวินทร์หรี่ตาลง ประเมินสถานการณ์ด้วยหลักเหตุและผล แม้หัวใจจะเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณนักวิเคราะห์ของเขากลับทำงานอย่างเต็ม "คุณไม่ใช่ระบบ... และคุณก็ไม่ใช่ผู้ดูแลระบบตามที่เราเข้าใจ" รวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางแรงกดดัน พยายามรักษาความนิ่งสงบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "คุณคือ 'สถาปัตยกรรมต้นแบบ' ตัวแรกสุดที่ถูกลบเลือนไปจากประวัติศาสตร์ของสถาบันมิติ... ใช่ไหมครับ?" เงาร่างปริศนาหยุดฝีมือ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าที่เริ่มเด่นชัดขึ้นภายใต้แสงสีแดงฉาน ร่างนั้นมีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่ผิวหนังกลับมีเส้นสายพลังงานควอนตัมไหลเวียนอยู่ราวกับวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่มีชีวิต *“ฉลาดมาก... สมกับที่เป็นผู้สืบทอดสายเลือดแห่ง ‘คอร์’ คนปัจจุบัน”* เสียงนั้นดังก้องในโสตประสาทอีกครั้ง เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความทรงพลังที่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ ในมิตินี้ *“ข้าคือผู้สร้างและผู้ทำลายระบบนี้แต่แรกเริ่ม การที่พวกเจ้าดิ้นรนทำภารกิจกู้ภัย พยายามแก้ไขความผิดพลาดทีละเล็กทีละน้อย... มันก็เป็นเพียงแค่การแสดงละครสัตว์ให้ข้าชมยามว่างเท่านั้นเอง”* มาเรียกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอกลืนก้อนสะอื้นแห่งความตกใจลงคอ ก่อนจะเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เป็นไปไม่ได้... ท่านศาสตราจารย์เวลล์! ท่านหายสาบสูญไปตั้งแต่การทดลองแยกมิติครั้งแรกเมื่อสามร้อยปีก่อนแล้ว!" เวลล์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หายสาบสูญงั้นหรือ? ช่างเป็นคำพูดที่ไร้เดียงสาเสียจริงมาเรีย... ข้าไม่ได้หายไปไหน ข้าแค่หลอมรวมเข้ากับแกนกลางของระบบ และกลายเป็น 'หนึ่งเดียว' กับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของจักรวาลแห่งนี้ต่างหาก" รวินทร์ขบกรามแน่น สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาช่องโหว่ แม้พลังของอีกฝ่ายจะอยู่เหนือจินตนาการ แต่ตามกฎของควอนตัมแล้ว ทุกระบบย่อมมีจุดบกพร่องเสมอ ไม่มีพลังใดในจักรวาลนี้ที่จะสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่มีจุดอ่อน หากเวลล์หลอมรวมเข้ากับระบบ นั่นหมายความว่าเขาก็ต้องพึ่งพาพลังงานจากแกนกลางเช่นกัน "ถ้าคุณยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทำไมคุณถึงต้องรอให้พวกเราปลดล็อกชั้นความลับสุดท้ายล่ะครับ?" รวินทร์ย้อนถามด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมตามไรผม "นั่นเป็นเพราะว่า... ร่างกายทางกายภาพของคุณสูญสลายไปนานแล้ว และคุณไม่สามารถควบคุมระบบภายนอกได้โดยตรงโดยปราศจาก 'ภาชนะ' ที่เหมาะสม ใช่ไหมครับ?" สีหน้าของเวลล์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีทองฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธกรำ รังสีอำมหิตพวยพุ่งออกมาจนพื้นที่รอบตัวบิดเบี้ยว *“เจ้าเด็กสามห้าว... กล้าดียังไงมาต่อรองกับผู้สร้าง!”* เวลล์สะบัดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นกระแทกควอนตัมความถี่สูงก็พุ่งเข้าใส่รวินทร์และสหายทั้งสองอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะหลบพ้น ร่างของลูคัสและมาเรียกระเด็นไปคนละAทิศละทางกระแทกกับกำแพงห้องโถงจนหมดสติไปในพริบตา เหลือเพียงรวินทร์ที่ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยการปักอุปกรณ์คำนวณควอนตัมลงกับพื้นเพื่อสร้างเกราะป้องกันฉุกเฉิน ทว่า เกราะป้องกันนั้นกำลังแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล เวลล์ก้าวเข้ามาประชิดตัวรวินทร์ในพริบตา มือเรียวยาวคว้าเข้าที่คอเสื้อของชายหนุ่มแล้วยกขึ้นลอยเหนือพื้น นัยน์ตาสีทองจ้องมองเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างเหยียดหยาม *“หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว รวินทร์... ถึงเวลาที่เจ้าต้องส่งมอบร่างและจิตวิญญาณของเจ้าให้ข้า เพื่อใช้เป็นกุญแจดอกสุดท้ายในการเปิดประตูมิติที่แท้จริง”* รวินทร์หายใจติดขัด ใบหน้าเริ่มซีดเผือดจากการขาดอากาศ แต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย ในมือซ้ายที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัว นิ้วเรียวกำลังกดรัวลงบนแผงควบคุมฉุกเฉินของอุปกรณ์ชิ้นเล็กที่สุดที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเอง "คุณคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่งครับ... เวลล์" รวินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาเป็นประกายเฉียบคม "บั๊กที่ผมฝังไว้ในระบบเมื่อสามนาทีที่แล้ว... ไม่ได้มีไว้เพื่อแฮกข้อมูลหรอกนะครับ" เวลล์ขมวดคิ้วมุ่น สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังลุกลามเข้าสู่แกนกลางระบบของตนเอง *“เจ้าทำอะไร...!”* ทันทีที่สิ้นเสียงคำราม หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานทั่วทั้งห้องก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างจ้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบระดับสูงสุดที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วแทบแตก **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคำสั่งลบล้างอัตโนมัติ (System Override) - กำลังเริ่มกระบวนการรีเซ็ตแกนกลางมิติในอีก 10... 9...]** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรวินทร์และผองเพื่อนมาจนถึงบทนี้นะครับ