เสียงแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS

นิ้วเรียวยาวของรวินทร์เคาะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมสามมิติอย่างเป็นจังหวะ เสียง "ติ๊ด... ติ๊ด..." สะท้อนก้องไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและอนุภาคควอนตัมที่ยังคงหลงเหลือจากการทดลองเมื่อคืน ข้อมูลดิบจำนวนมหาศาลกำลังไหลทะลักผ่านหน้าจอผ่านโค้ดสีเขียวมรกตที่วิ่งพล่านราวกับสายน้ำหลาก นี่คือจุดสิ้นสุดขององค์ที่หนึ่ง และเป็นจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่แท้จริง “ถ้าค่าความหนาแน่นของสนามพลังงานมิติตรึงตัวอยู่ที่ระดับนี้อีกแค่สิบสองนาที รอยแยกตรงเขตแดนทิศเหนือจะรับแรงดันไม่ไหวและเกิดการระเบิดย่อยขึ้น” รวินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาหลังกรอบแว่นโลหะกลับฉายประกายความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด “นายกำลังคำนวณอะไรอยู่ รวิน... หน้าตานายซีดเป็นไก่ต้มแล้วนะ” เสียงห้าวทุ้งที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาอย่างไร้พิธีรีตองของลูคัส ฮันเตอร์หนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเกราะหนังสีดำสนิท ไหล่กว้างของเขามีร่องรอยเขม่าดินจากการซ้อมรบภาคสนามติดมาด้วย ลูคัสโยนกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังลงบนโต๊ะทำงานของรวินทร์เสียงดังปั้ง ก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางกวนๆ ตามนิสัย “ฉันไม่ได้ซีด ลูคัส แค่กำลังวิเคราะห์ความน่าจะเป็นที่ภัยพิบัติระดับมหภาคจะกวาดล้างฐานปฏิบัติการของเราภายในสัปดาห์นี้ต่างหาก” รวินทร์ปรายตามองกระป๋องเครื่องดื่มก่อนจะเปิดฝาจิบเบาๆ “แล้วนายล่ะ ซ้อมรบกับหน่วยลาดตระเวนเสร็จแล้วหรือไง ถึงมีเวลามาเดินเล่นแถวนี้” “เสร็จที่ไหนกันล่ะ เจ้าพวกนั้นอ่อนหัดเป็นบ้า แค่เจอฝูงมอนสเตอร์กลายพันธุ์ระดับ B-Plus เข้าไปหน่อยก็แตกกระเจิงแล้ว ดีนะที่ฉันช่วยเคลียร์ทัน ไม่อย่างนั้นนายคงไม่ได้เห็นหน้าหล่อๆ ของฉันมารายงานสถานการณ์หรอก” ลูคัสหัวเราะในลำคอ แต่แววตาคมกริบกลับทอดมองไปยังจอภาพโฮโลแกรมที่มีกราฟแสดงความผันผวนของพลังงานพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว “ว่าแต่... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อาจารย์มาเรียเรียกประชุมด่วน ฉันเห็นเธอเดินเข้าห้องควบคุมหลักด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง” สิ้นคำพูดของลูคัส ประตูห้องปฏิบัติการก็เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมยาวสีเงินยวงของมาเรียปรากฏขึ้น แววตาของนักปราชญ์สาวลึกลับคู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยความนิ่งสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยน้ำหนักกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงทันที “พวกคุณสองคนหยุดเถียงกันเรื่องไร้สาระได้แล้ว” มาเรียเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอก้าวเข้ามาใกล้แผงควบคุมหลัก ปัดนิ้วกลางอากาศเพื่อขยายแผนที่ดาวเคราะห์จำลองที่เต็มไปด้วยจุดสีแดงระ뢰บ “สถานการณ์แย่กว่าที่รวินทร์คำนวณไว้เสียอีก ศูนย์วิจัยกลางเพิ่งส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดมาเมื่อสามนาทีที่แล้ว” รวินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมปลาบกวาดมองข้อมูลใหม่ที่มาเรียเพิ่งดึงขึ้นมาแสดงผล “ระดับสูงสุด? หมายความว่ารอยแยกมิติไม่ได้มีแค่จุดเดียวอย่างที่พวกเราคาดการณ์ไว้ในตอนแรกสินะครับ” “ถูกต้อง รวินทร์” มาเรียพยักหน้าช้าๆ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “มันคือ ‘ปรากฏการณ์พายุซ้อนมิติ’ (Dimensional Superstorm) การชนกันของมิติคู่ขนานสามแห่งในเวลาเดียวกัน จะทำให้เกิดแรงเหวี่ยงอนุภาคที่สามารถฉีกกระชากโครงสร้างความเป็นจริงได้ หากเราไม่สามารถตั้งเสาปรับเสถียรควอนตัมให้ทันเวลาที่กำหนด ฐานปฏิบัติการแห่งนี้ และทุกชีวิตในรัศมีร้อยกิโลเมตรจะถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า” ลูคัสที่นั่งฟังเงียบๆ มานาน ถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ มือหนาเผลอจับด้ามดาบข้างเอวโดยสัญชาตญาณ “ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย? แล้วเราต้องทำยังไงถึงจะหยุดมันได้? แค่ปิดรอยแยกเดียวก็กินแรงพวกเราไปครึ่งค่อนวันแล้วนะ” “เราไม่ได้แค่ปิดรอยแยก ลูคัส” รวินทร์หันไปสบตากับสหายร่วมรบด้วยแววתาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและไหวพริบเฉียบคม “เราต้องใช้ประโยชน์จาก ‘บั๊ก’ ของสนามพลังงานที่กำลังปั่นป่วนนั้น เพื่อย้อนกลับกระแสพลังงานเข้าสู่แกนกลางของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติ มันเป็นวิธีเดียวที่จะเปลี่ยนวิกฤตให้กลายเป็นพลังงานสำรองในการอัปเกรดเกราะป้องกันของฐานได้” มาเรียมองดูลูกศิษย์หนุ่มด้วยแววตาที่ฉายแววภาคภูมิใจปะปนกับความกังวล “ความคิดของเธอบ้าบิ่นมาก รวินทร์ แต่ภายใต้สถานการณ์นี้ มันคือทางรอดเดียวที่เรามี เตรียมตัวให้พร้อม... เรามีเวลาเตรียมการก่อนที่พายุลูกแรกจะพัดถล่มเพียงแค่หกชั่วโมงเท่านั้น” ทั้งสามคนเร่งมือจัดการภารกิจเตรียมความพร้อมอย่างขันแข็ง รวินทร์ควบคุมการปรับเทียบสมการควอนตัมบนระบบหลัก ลูคัสตรวจสอบและเติมกระสุนพลังงานให้พร้อมรบ ส่วนมาเรียร่ายอาคมป้องกันรอบเขตอาณาจักรเพื่อลดแรงกระแทกจากภายนอก เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำ ท่ามกลางความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหายใจไม่ออก ณ เวลา 23:59 น. หน้าจอโฮโลแกรมหลักดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉานกระพริบถี่รัว เสียงสัญญาณเตือนภัยโลหะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานมิติระดับสูงสุด] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่การฝึกซ้อม ภารกิจระดับ SSS ‘มหันตภัยสิ้นโลกมิติ’ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว] [เป้าหมาย: ปกป้องแกนกลางระบบ และเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของ ‘ผู้มาเยือนแห่งความมืด’ ที่กำลังก้าวข้ามผ่านรอยแยกมา ณ บัดนี้...] รวินทร์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อระบบแสดงภาพเงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตจากต่างมิติที่กำลังฉีกกระชากม่านพลังงานออกด้วยกรงเล็บอันทรงพลัง พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีที่เงาร่างนั้นหันมามองตรงมายังกล้องวงจรปิด รวินทร์ก็รู้ทันทีว่า... ศึกครั้งนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติและลุ้นระทึกไปกับรวินทร์ในตอนนี้ด้วยนะครับ และโปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิด เพราะความลับทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผยครับ [ควอนตัมคอร์]