กลไกโบราณและปริศนาแสงเลเซอร์

"ถ้าองศาการหักเหเบี่ยงเบนไปจากนี้อีกเพียงแค่ศิกส์เดียว ร่างกายของพวกเราคงระเหยกลายเป็นไอความร้อนไปนานแล้วครับลูคัส" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของรวินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโถงโบราณ แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า สะท้อนเข้ากับแววตาคู่คมที่กำลังจดจ่ออยู่กับตัวเลขและสมการทางควอนตัมซึ่งวิ่งผ่านรวดเร็วยิ่งกว่าสายน้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์แสงอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการกดเต็มไปด้วยความกดดันราวกับกำลังเหยียบอยู่บนเส้นลวดตึงเปรี๊ยะเหนือเหวลึก ด้านหลังของรวินทร์ ลูคัสทรุดตัวพิงกับเสาหินศิลาแลงโบราณที่สลักลวดลายอารยธรรมสูญหาย เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ฮันเตอร์หนุ่มหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาคู่โตมองตามลำแสงเลเซอร์สีแดงฉานนับร้อยเส้นที่พาดผ่านไปมาในห้องโถงเบื้องหน้าอย่างหวาดเสียว "ให้ตายเถอะรวิน นายยังมีอารมณ์มาคำนวณเรื่ององศาอีกหรือไงวะ!" ลูคัสสบถเบาๆ พลางใช้มือปาดเหงื่อที่ขมับ "เมื่อกี้เกือบไปแล้วไหมล่ะ เกือบได้ไปทักทายท่านยมบาลก่อนกำหนดเพราะรังสีความร้อนนั่นแล้วเชียว!" "ความตายไม่มีในพจนานุกรมของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติหรอกครับ... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้" รวินทร์ตอบโดยไม่ละสายตาจากจอภาพ ริมฝีปากหยักสวยคลيยิ้มบางเบาที่มุมปาก นี่คือใจกลางห้องโถงทดสอบชั้นที่สิบเจ็ดของซากโบราณสถานแห่งมิติที่สาม ห่างจากจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่หลายร้อยกิโลเมตร เบื้องหน้าคืออุปสรรคชิ้นโบว์แดงที่แม้แต่ฮันเตอร์ระดับ S-Rank หลายคนยังต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่—ตาข่ายแสงเลเซอร์ความเข้มข้นสูงที่ถูกควบคุมด้วยกลไกอัจฉริยะยุคโบราณ มันไม่ได้ยิงออกมาเป็นรูปแบบตายตัว แต่มันเปลี่ยนวิถีและสุ่มองศาทุกๆ สามวินาทีตามอัลกอริทึมที่ซับซ้อนเกินกว่าสมองมนุษย์ธรรมดาจะประมวลผลทัน "รวินทร์พูดถูกแล้วครับลูคัส" เสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องหลัง มาเรียเดินน่องมาอย่างเงียบเชียบ ราวกับร่างของเธอล่องลอยอยู่บนผิวน้ำ อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมยาวสีเงินยวงปักดิ้นลายอักขระมิติ เธอยืนกอดอกมองกลุ่มแสงเลเซอร์ด้วยแววตาสนใจใคร่รู้ "กลไกนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความแม่นยำของ 'ผู้สืบทอด' หากใช้กำลังเข้าปะทะ ต่อให้เจ้ามีพละกำลังมหาศาลระดับพลิกแผ่นดิน ก็ทำได้เพียงแค่ถูกลำแสงเหล่านี้ตัดร่างออกเป็นชิ้นๆ เท่านั้น... มีเพียงความเข้าใจในกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์และช่องโหว่ของโครงสร้างเท่านั้นที่จะพาเราข้ามผ่านไปได้" รวินทร์พยักหน้ารับคำของอาจารย์สาว แววตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย ในฐานะนักวิจัยควอนตัมผู้เคยผ่านการทดลองนับร้อยนับพันครั้ง สิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็น "ความตายอันไร้ทางออก" สำหรับเขามันคือ "สมการทางคณิตศาสตร์ที่มีคำตอบรออยู่เสมอ" [ติ๊ง! ตรวจพบอุปสรรคระดับความยาก: สูงมาก] [ระบบกำลังวิเคราะห์รูปแบบการแผ่รังสีและความหนาแน่นของโฟตอน...] [คำเตือน: อัลกอริทึมโบราณกำลังปรับเปลี่ยนความถี่ ทุกๆ 3.2 วินาที โปรดระมัดระวัง] เสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมส่วนตัวดังขึ้นในโสตประสาทของรวินทร์ แถบพลังงานสีส้มกระพริบเตือนถี่ๆ บนขอบจอ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา... เพราะในเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา รวินทร์ได้ค้นพบ "บั๊ก" บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในการเขียนโปรแกรมของกลไกโบราณชิ้นนี้แล้ว "อาจารย์ครับ ลูคัส... เตรียมตัวให้พร้อม" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่เฉียบขาด "ผมพบความผิดพลาดทางความร้อน (Thermal Fluctuation) ในชุดคำสั่งที่สาม ค่าพลังงานตรงจุดศูนย์กลางของห้องโถงจะเกิดความต่างศักย์เป็นเวลาเพียง 0.45 วินาทีในทุกๆ รอบการสลับเฟส" ลูคัสดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที แม้จะยังไม่เข้าใจหลักการควอนตัมที่รวินทร์ร่ายยาวออกมา แต่เขารู้จักสหายคนนี้ดีพอที่จะรู้ว่า เมื่อรวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ นั่นหมายความว่าหนทางรอดอยู่ตรงหน้าแล้ว ฮันเตอร์หนุ่มกระชับดาบยาวคู่ใจในมือแน่น กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งตัวเตรียมพร้อมพุ่งทะยาน "0.45 วินาที... สั้นกว่าการกะพริบตาเสียอีกนะรวิน นายแน่ใจนะว่าเราจะรอดผ่านช่องแคบขนาดนั้นไปได้?" ลูคัสถามย้ำด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความตื่นเต้นเร้าใจเริ่มเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัวเมื่อครู่ "ถ้าพวกเราวิ่งด้วยความเร็ว 12.4 เมตรต่อวินาที พร้อมกับใช้พลังจิตสนามแม่เหล็กหักเหแสงเบี่ยงเบนออกไปเล็กน้อย... เราทำได้แน่ครับ" รวินทร์หันไปสบตากับมาเรีย อาจารย์สาวพยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงอนุญาตและสนับสนุน "3... 2... 1... ไปครับ!" สิ้นคำประกาศ รวินทร์ดีดตัวพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง มาเรียและลูคัสติดตามประกบซ้ายขวาอย่างพร้อมเพรียง ภาพตรงหน้าคือม่านแสงสีแดงเพลิงที่แผ่พุ่งเข้ามาประชิดตัว รังสีความร้อนแผดเผาจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ปะทะผิวหน้า ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้น รวินทร์หลับตาลงครึ่งหนึ่ง สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูงสุด โค้ดคำสั่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เขาปัดนิ้วกลางอากาศเพื่อส่งคำสั่งย่อยเข้าแทรกแซงระบบควบคุมโบราณโดยอาศัยช่องโหว่ทางควอนตัมที่เขาคำนวณไว้ *เปรี๊ยะ! ซ่าาา—* ลำแสงเลเซอร์นับร้อยเส้นเกิดอาการกระตุกวูบหนึ่งอย่างผิดธรรมชาติ ช่องว่างแคบๆ ขนาดพอดีตัวปรากฏขึ้นตรงหน้าเพียงชั่วพริบตาเดียว! รวินทร์ ลูคัส และมาเรีย พุ่งผ่านช่องว่างนั้นไปได้อย่างหวุดหวิด แรงลมจากการเคลื่อนที่ผ่านทำให้ชายผ้าคลุมของพวกเขาสะบัดไหว ร่างทั้งสามพุ่งลอยข้ามพ้นเขตอันตรายไปกระแทกพื้นห้องโถงฝั่งตรงข้ามอย่างนิ่มนวลด้วยทักษะการลงพื้นอันยอดเยี่ยม *ตึง!* ทั้งสามหันกลับไปมองด้านหลังทันที ม่านแสงเลเซอร์กลับมาประสานกันเป็นตาข่ายเช่นเดิมอย่างไร้รอยต่อ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเบื้องหลังกำแพงศิลาที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา เสียงกลไกบางอย่างกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง เสียงเฟืองโลหะขบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมาเนิ่นนานกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ลูคัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความโล่งอก "ให้ตายเถอะ... เกือบไปย่างสดแล้วไหมล่ะรวิน นายเนี่ยเป็นปีศาจหรือไง ถึงคำนวณเวลาได้แม่นยำขนาดนั้น?" รวินทร์แย้มยิ้มบางๆ ขณะปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า "ผมเป็นแค่นักวิจัยที่ชอบหาทางออกให้ชีวิตก็เท่านั้นครับ" ทว่า รอยยิ้มบนใบหน้าของรวินทร์กลับค้างเติ่งไปชั่วขณะ เมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนาน กลับดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง—เสียงเตือนสีแดงฉานที่ดังก้องกังวานจนน่าขนลุก [ติ๊ง! ตรวจพบการปลุกการทำงานของระบบควบคุมหลักระดับสูง] [คำเตือน: ท่านได้ปลุก 'ผู้พิทักษ์มิติ: โกเลมป้อมปราการเหล็กไหล' (Guardian of Dimension: Iron Citadel Golem) ให้ตื่นจากการหลับใหล] [ระดับความอันตราย: SSS (วิกฤตสูงสุด)] พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว เสาหินรอบด้านร้าวระแหง ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดานโดมเบื้องบน ก่อนที่เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าจะดังสนั่นทะลวงความมืดมิด พร้อมกับดวงตาสีทองคู่มหึมาที่ลืมตาขึ้นในความมืด พร้อมจ้องมองตรงมายังพวกเขาด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับรวินทร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ - ควอนตัมคอร์