การพบกันครั้งแรกกับอาจารย์สาวผู้เยือกเย็น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและละอองพลังงานควอนตัมที่แตกตัวเป็นไอระเหยสีคราม คละคลุ้งไปทั่วบริเวณซากปรักหักพังของอาคารวิจัยมิติที่สาม ดวงตาสีทองคู่มหึมาที่จ้องมองทะลุรอยแยกมิติเมื่อครู่ บัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงภาพสะท้อนอีกต่อไปแล้วครับ แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนแผ่ซ่านกดทับลงบนแผ่นหลังของรวินทร์จนกระดูกสันหลังส่งเสียงลั่น "อย่าขยับ!" น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของซากเสาคอนกรีตที่พังทลาย มาเรีย ในชุดคลุมนักปราชญ์สีเงินยวงที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควัน กำลังถือคทาผลึกพลังงานสูงที่ปลายยอดแตกรานเป็นทางยาว เลือดสีแดงเข้มไหลซึมผ่านรอยขาดบริเวณหัวไหล่ของเธอ แต่แววตาคู่คมกริบสีมรกตคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและสมาธิที่จดจ่ออยู่กับการคำนวณเส้นทางถอยร่น รวินทร์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาสะบัดข้อมือเรียกหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าครามของ "ระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติ" ขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าถึงฐานข้อมูลแกนกลางควอนตัมที่เขาเพิ่งอัปเกรดไปเมื่อตอนที่ผ่านมา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ 'โครโน-บีสต์' (Chrono-Beast) ระดับคลาส A+ กำลังข้ามพรมแดน] [คำเตือน: พลังงานป้องกันรอบพื้นที่เหลือเพียง 12.4% แนะนำให้ผู้ใช้ทำการ 'รีบูตจุดอับมิติ' เพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัยชั่วคราว] "อาจารย์มาเรียครับ ช่องว่างทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปเจ็ดเมตร มีความหนาแน่นของอนุภาคมิติต่ำที่สุด อีกสามวินาทีโครงสร้างทางควอนตัมตรงนั้นจะเกิดการรีเซ็ตตัวเอง เราต้องใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวเข้าไป!" รวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ที่สะั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจจากอสูรกลายพันธุ์สีดำทมิฬเบื้องหน้า มาเรียปรายตามองลูกศิษย์จำเป็นแวบหนึ่ง ร่องรอยความประหลาดใจฉายชัดขึ้นในดวงตาสีมรกต เด็กหนุ่มนักวิจัยคนนี้ไม่ได้สติแตกหรือวิ่งหนีเอาตัวรอดเหมือนฮันเตอร์มือใหม่ทั่วไป เขากลับกำลังวิเคราะห์โครงสร้างความไม่เสถียรของมิติราวกับกำลังแก้โจทย์สมการในห้องทดลอง "สาม... สอง... หนึ่ง... ไป!" สิ้นคำประกาศของรวินทร์ ทั้งสองร่างก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกันราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังงานสีฟ้าสว่างวาบขึ้นปกคลุมร่างของทั้งคู่ในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บมหาสคาราเบศของอโครโน-บีสต์ตะปบลงบนพื้นคอนกรีตเดิมที่พวกเขา खड़े อยู่ แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้พื้นดินยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกหลายเมตร ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วทัศนียภาพ พวกเขากลิ้งหลบเข้าไปในซอกหลืบของผนังห้องนิรภัยที่รอดพ้นจากการทำลายล้าง รวินทร์หอบหายใจถี่เล็กน้อยขณะที่สมองยังคงประมวลผลข้อมูลอย่างต่อเนื่อง อะดรีนาลีนในกระแสเลือดสูบฉีดเต็มพิกัด แต่ความนิ่งสงบภายในจิตใจของเขากลับช่วยให้ระบบสามารถซิงโครไนซ์พลังงานกับรอบข้างได้อย่างสมบูรณ์แบบ มาเรียใช้มือข้างหนึ่งยันผนังปูนเพื่อพยุงร่างที่ได้รับบาดเจ็บ เธอมองสำรวจรวินทร์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกว่าเดิม "เธอเป็นใครกันแน่ รวินทร์? คนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นรอยต่อของความหนาแน่นอนุภาคในระดับมิลลิวินาทีแบบนั้นได้... หรือว่าระบบที่อยู่บนข้อมือของเธอ..." "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครับอาจารย์ ตอนนี้เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวใหญ่กว่าที่คิดกำลังตามกลิ่นเลือดของอาจารย์มา" รวินทร์กล่าวตัดบทอย่างสุภาพ แต่สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอระบบที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน บริเวณทางเข้าซอกหลืบ เงาสפרตสีดำทมิฬของโครโน-บีสต์ค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีทองคู่ใหญ่กวาดมองหาเหยื่อ มันไม่ได้เป็นเพียงสัตว์กลายพันธุ์ไร้สมอง แต่มันคือผู้ล่าแห่งห้วงเวลาที่มีสัญชาตญาณในการกลืนกินพลังงานควอนตัม มาเรียยกคทาขึ้นเตรียมพร้อมรับมือ แม้บาดแผลที่หัวไหล่จะเริ่มส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเธอแล้วก็ตาม ในจังหวะวิกฤตที่อสูรร้ายกำลังจะพ่นลำแสงพลังงานความร้อนสูงเข้าใส่ซอกหลืบ รวินทร์กลับยิ้มมุมปากเล็กน้อย นี่คือจังหวะที่เขาเฝ้ารอ บั๊กของระบบในพื้นที่นี้เปิดช่องว่างให้เขาใช้งาน 'ฟังก์ชันสะท้อนกลับเชิงควอนตัม' ได้เป็นเวลาเพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น "อาจารย์ครับ... เชื่อใจผมนะ" รวินทร์คว้าข้อมือของมาเรียไว้แน่น ก่อนที่เขาจะกดคำสั่งใช้งานระบบโอเวอร์โหลดฉุกเฉิน แสงสีทองสว่างจ้าแผ่ขยายออกเป็นม่านพลังงานรูปทรงเรขาคณิตสะท้อนลำแสงทำลายล้างของอสูรกลับไปเต็มแรง เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวทำให้ร่างของโครโน-บีสต์เซถอยหลังไปหลายก้าว มันส่งเสียงร้องคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเหยื่อตัวจิ่อย้อนศรใส่ ทว่า ก่อนที่ฝุ่นควันจากการระเบิดจะจางลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่รวินทร์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในสารบบ ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาโดยไม่มีปุ่มให้ปฏิเสธ [แจ้งเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบการเชื่อมต่อสัญญาณลึกลับจาก 'ศูนย์กลางมิติที่ศูนย์' (Dimension Zero)] [ภารกิจเฉพาะกิจพิเศษ: จับคู่พันธมิตร 'มาเรีย' และปลดล็อกเขตแดนต้องห้ามเพื่อความอยู่รอด] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลปริศนาที่กำลังก้าวข้ามประตูมิติที่สามเข้ามาในขณะนี้ ไม่ใช่ศัตรู... แต่คือผู้ที่ถือครอง 'กุญแจ' ที่พวกท่านกำลังตามหา...] รวินทร์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาร่างที่สามก้าวเดินทะลุกำแพงมิติออกมาอย่างนุ่มนวล พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... และใบหน้านั้น ก็ทำให้มาเรียถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติไปด้วยกันนะครับ