สกิลใหม่ที่ปลดล็อกกลางสนามรบ

เสียงคำรามของคลื่นพลังงานความหนาแน่นสูงดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบปริแตก อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีครามราวกับกระจกที่กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ รวินทร์กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน เลือดสีแดงสดที่ไหลซึมออกจากมุมปากถูกเขาปาดทิ้งอย่างไม่แยแส นัยน์ตาคู่คมจดจ้องไปยังร่างมหึมาของบอสแห่งมิติที่กำลังรวบรวมอนุภาคทำลายล้างระลอกใหม่ แรงกดดันมหาศาลนี้บีบอัดจนเขารู้สึกเหมือนปอดถูกสูบอากาศออกไปจนหมดสิ้น "รวินทร์! ถอยออกมาเรื่อยๆ ก่อน! โล่พลังงานของนายต้านมันไม่ไหวแล้วนะ!" เสียงตะโกนของลูคัสแผดผ่านเสียงคำรามของห้วงมิติ ท่ามกลางควันไฟและเศษซากโลหะที่กระเด็นว่อน ลูคัสในชุดเกราะฮันเตอร์ที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีดกำลังใช้ปืนใหญ่พลังงานยิงสกัดกั้นสมุนของบอสอย่างสุดกำลัง เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากของชายหนุ่มร่างสูง ขณะเดียวกัน มาเรีย อาจารย์สาวลึกลับผู้ยืนสงบนิ่งอยู่บนซากเสาหินโบราณกำลังวาดมือกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ปลายเรียวนิ้วของเธอเรืองแสงสีทองเพื่อสร้างค่ายกลต้านทานแรงดึงดูดมิติ แต่รอยร้าวบนบาตรอักขระสีทองกำลังบ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขากำลังจะยื้อไว้ได้อีกไม่ถึงสิบวินาที รวินทร์ไม่ตอบคำเขายังคงจดจ้องหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ภายในสมองอันปราดเปรื่องของเขา ตัวเลขและสมการควอนตัมกำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด *ระบบเตือนภัย: ความเสถียรของแกนกลางมิติเหลือ 4.1%... ความเสียหายของร่างกายถึงขีดจำกัดวิกฤต... แนะนำให้ทำการถอนกำลังทันที* เสียงแจ้งเตือนจากระบบซ้ำซากพวกนี้ดังขึ้นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่รวินทร์กลับแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น นักวิจัยเช่นเขาไม่เคยยอมจำนนต่อตัวเลขความน่าจะเป็นที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน หากระบบบอกว่าทางรอดคือศูนย์ เขาก็จะสร้างตัวแปรใหม่ขึ้นมาเอง "ลูคัส จำตอนที่เราทดลองปรับแต่งตัวเหนี่ยวนำควอนตัมในห้องแล็บใต้ดินได้ไหมครับ" รวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิด เสียงของเขานิ่งสนิทและทรงพลังพอที่จะทะลุผ่านความโกลาหลทั้งหมด ลูคัสหันขวับมามองด้วยความไม่เข้าใจ "นายบ้าไปแล้วหรือไง! นั่นมันการทดลองทฤษฎีที่ยังไม่เคยใช้จริงนะ!" "แต่มันเป็นวิธีเดียวที่เราจะดึงพลังงานย้อนกลับจากเกราะของมันมาเป็นของเรา" รวินทร์สูดหายใจเข้าลึก เขารู้ดีว่าความเสี่ยงคืออะไร หากคำนวณพลาดแม้แต่นาโนวินาทีเดียว ร่างกายของเขาจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ในระดับโมเลกุล แต่ถ้าสำเร็จ... นี่คือช่องโหว่ที่จะพลิกกระดานทั้งหมด รวินทร์หลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกของตัวเองดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกของระบบซุปเปอร์สตาร์กู้ภัยมิติ ท่ามกลางความมืดมิดอันเวิ้งว้าง เขามองเห็นเส้นใยพลังงานนับล้านเส้นที่เชื่อมต่อระหว่างมิติ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบงัน เสียงระเบิดรอบกายราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง เหลือเพียงเสียงเต้นของหัวใจและจังหวะการไหลเวียนของเลือดในร่างกายของเขาเอง นี่คือ "สมาธิควอนตัมระดับสมบูรณ์" ที่มาเรียเคยพยายามเคี่ยวเข็ญให้เขาเข้าถึงมาหลายสัปดาห์ "เด็กโง่เอ๋ย... ในที่สุดก็เข้าใจวิธีดึงศักยภาพที่แท้จริงออกมาจนได้สินะ" เสียงหวานลึกลับของมาเรียกระซิบแว่วเข้ามาในห้วงความคิด แม้เธอจะยังคงตั้งสมาธิอยู่กับค่ายกลป้องกัน แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของอาจารย์สาวก็เผยให้เห็นความโล่งอกและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด รวินทร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขากลายเป็นสีฟ้าครามประกายแสงระยิบระยับราวกับจักรวาลขนาดย่อม ออร่าพลังงานบริสุทธิ์ระเบิดออกจากร่างของเขาราวกับคลื่นกระแทก จนลูคัสต้องยกแขนขึ้นบังแรงลมมหาศาลที่พัดกรรโชกอย่างฉับพลัน *ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าใจแก่นแท้ของพลังงานควอนตัมระดับสูง* *เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ปลดล็อกสกิลใหม่ [Quantum Resonance Overdrive - ขั้นสมบูรณ์]* หน้าต่างระบบเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีทองอร่าม ตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงเตือนที่ก้องกังวานในโสตประสาท *ผู้ใช้ได้รับสิทธิ์ในการควบคุมและรีไรท์กฎฟิสิกส์เฉพาะจุดเป็นเวลา 30 วินาที* "มาดูกันว่าระบบของแกจะเจ๋งแค่ไหน..." รวินทร์พึมพำเสียงแผ่วเบา ร่างกายของเขาลอยขึ้นจากพื้นอย่างไร้แรงโน้มถ่วง เส้นผมสีดำปลิวไสวไปตามกระแสพลังงานที่หมุนวนรอบตัว เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วดีดนิ้วกลางอากาศท่ามกลางความตกตะลึงของบอสแห่งมิติ *เป๊าะ!* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ ในเสี้ยววินาทีนั้น กฎของความโน้มถ่วง การไหลของเวลา และแรงกระแทกทั้งหมดหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์แบบ บอสแห่งมิติที่กำลังพุ่งเข้ามาหมายจะขยี้พวกเขากลับแข็งค้างกลางอากาศ ราวกับภาพถ่ายที่ถูกกดปุ่มหยุด "ลูคัส! เล็งไปที่แกนกลางหน้าอกของมัน ยิง!" รวินทร์คำรามสั่ง เสียงของเขาทรงอำนาจจนลูคัสสะดุ้งสุดตัวแต่ก็ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณฮันเตอร์มืออาชีพทันที "จัดให้เลยเพื่อน!" ลูคัสเหวี่ยงปืนใหญ่พลังงานพาดบ่า ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงสุด พุ่งตรงเข้าสู่เป้าหมายที่ไร้การป้องกันอย่างแม่นยำ *ตูมมมมม!* แสงสว่างเจิดจ้ากลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถงกว้าง แรงระเบิดมหาศาลส่งคลื่นกระแทกสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทุกทิศทาง ร่างมหึมาของบอสแห่งมิติกรีดร้องด้วยเสียงที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูด ก่อนที่เกราะป้องกันทั้งหมดจะแตกสลายเป็นผุยผงและสลายหายไปกับสายลมแห่งความว่างเปล่า รวินทร์ร่อนลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล ลมหายใจของเขาหอบถี่เล็กน้อย ดวงตากลับคืนสู่สภาพปกติ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนเขากลืนน้ำลายลงคอได้อย่างยากลำบาก ทว่าริมฝีปากของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ "เรา... ชนะแล้วเหรอเนี่ย" ลูคัสทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยความหมดแรง พลางหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง "ให้ตายเถอะรวินทร์ นายมันสัตว์ประหลาดชัดๆ!" มาเรียเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าสวยคม เธอเอื้อมมือไปตบไหล่ลูกศิษย์หนุ่มเบาๆ เป็นการชื่นชม "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กหัวรั้น พัฒนาการเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีกนะ" รวินทร์กำลังจะอ้าปากตอบคำชมนั้น ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องแข็งค้างเมื่อหน้าต่างระบบที่ควรจะปิดลงกลับเด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว *เตือนภัยระดับวิกฤตสูงสุด! ตรวจพบตัวตนปริศนาที่สามกำลังเข้าแทรกแซงมิติ* *รหัสการเชื่อมต่อ: [UNKNOWN_ENTITY_00]* *คำเตือน: เป้าหมายไม่ได้มาจากมิตินี้ และกำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งของคุณใน... 3... 2... 1...* พื้นเบื้องหน้าของพวกเขาแตกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ และจากความมืดมิดนั้นเอง เงาสوงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก็ก้าวออกมา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ "น่าสนใจ... มนุษย์ผู้ใช้บั๊กของระบบได้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นเจ้า ทำให้ข้าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ