พันธมิตรใหม่จากแดนไกล

เสียงคำรามของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดังระรัวก้องก้านแก้วหู แรงสั่นสะเทือนจากสนามพลังควอนตัมระดับสามทำให้แผ่นพื้นโลหะใต้ฝ่าเท้าสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่ รวินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยตามแนวกรอบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งยังคงกดแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อตึงเขตอาคมดิจิทัลเอาไว้ไม่ให้พังทลายลงมา "รวิน! ทางด้านทิศเหนือของสถานีตรวจการณ์ แนวป้องกันกำลังจะต้านทานไม่ไหวแล้วนะ!" เสียงตะโกนของลูคัสแผดแข่งกับเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัว ฮันเตอร์หนุ่มในชุดเกราะรบเปื้อนเขม่าควันกำลังใช้ปืนพลาสมาคู่กายกราดยิงใส่ฝูงโดรนกลายพันธุ์ที่พุ่งทะยานเข้ามาจากรอยแยกมิติอย่างดุเดือด เศษโลหะและประจุไฟฟ้ากระเด็นว่อนไปทั่วอาณาบริเวณ รวินทร์ไม่ตอบคำด่าทอหรือท่าทีร้อนรนนั้น สายตาภายใต้แว่นตาอัจฉริยะยังคงกวาดมองตัวเลขโค้ดสีเขียวและแดงที่วิ่งพล่านบนหน้าจอ เขากำลังวิเคราะห์โครงสร้างของ "บั๊ก" ในระบบระบายความร้อนของมิติที่สาม ซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวที่จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นจากมหันตภัยครั้งนี้ไปได้ "ใจเย็นๆ ลูคัส... ความร้อนระดับนี้ยังอยู่ในเกณฑ์ที่ระบบอนุญาตให้เราพลิกแพลงได้" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ถ้าเรายิงกระสุนประจุลบเข้าไปที่จุดอับสัญญาณตรงเสาโครงสร้างหลัก ตัวระบบจะเกิดการลัดวงจรชั่วขณะ... และนั่นคือช่องว่างที่เราต้องการ" มาเรียที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางกระแสลมมิติที่พัดกระหน่ำจนชายผ้าคลุมสีเงินยวงสะบัดไหว ดวงตาคู่วาวโรจน์ของเธอกวาดมองไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอยกมือเรียวขึ้นแตะเบาๆ ที่กำไลข้อมือศิลาโบราณ ซึ่งส่องแสงเรืองรองรับกับคลื่นพลังของรวินทร์ "รวินทร์พูดถูก... เด็กคนนั้นมองเห็นโครงสร้างที่ลึกกว่าที่เราคาดคิดไว้เสียอีก" เสียงทุ้มนุ่มลึกของอาจารย์สาวเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชม "แต่ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ฝูงโดรนพวกนั้นหรอกนะ... ลองมองไปที่พิกัด 08.44 สิคะ— เอ๊ย ขออภัยครับ... พิกัด 08.44 ของจอเรดาร์หลักต่างหากล่ะ" รวินทร์เหลือบมองอาจารย์สาวด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเผลอใช้คำพูดติดปากเดิมๆ ออกมา แต่สถานการณ์เคร่งเครียดทำให้พวกเขาไม่มีเวลาล้อเล่นกันนัก บนหน้าจอโฮโลแกรม จุดสัญญาณสีน้ำเงินที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขตภัยพิบัติด้วยความเร็วสูง มันไม่ใช่ทั้งศัตรูและไม่ใช่ระบบอัตโนมัติของสถาบันวิจัยมิติ แต่มันคือสิ่งมีชีวิต หรือบางสิ่งที่กำลังส่งสัญญาณรหัสลับที่รวินทร์เคยเห็นในบันทึกโบราณของสถาบัน "กลุ่มผู้รอดชีวิต... หรือว่าพวกเขาคือผู้กุมกุญแจสำคัญ?" ลูคัสสบถเบาๆ พรางหันกลับมามองรวินทร์ "นายแน่ใจนะว่าเราควรเปิดประตูรับพวกเขาเข้ามาในภาวะที่ระบบกำลังจะล่มสลายแบบนี้?" "ถ้าพวกเขาคือกุญแจ... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดิมพัน" รวินทร์กดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม เสียงระบบประกาศก้องด้วยโทนเสียงเรียบเฉย *[ระบบตรวจพบการเชื่อมต่อภายนอก: กำลังถอดรหัสคีย์การ์ดมิติระดับสูง]* *[คำเตือน: ลายเซ็นพลังงานไม่ตรงกับฐานข้อมูลเดิม อนุญาตให้เข้าสู่พื้นที่ปลอดภัยหรือไม่?]* "อนุญาต" รวินทร์เอ่ยสั้นๆ สิ้นเสียงคำสั่ง ประตูนิรภัยขนาดมหึมาที่สลักด้วยลวดลายอักขระโบราณก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบและประกายไฟที่ปะทุขึ้นเป็นระยะ ร่างเงาของบุคคลปริศนาสามคนก้าวเดินผ่านม่านพลังงานเข้ามาทีละคน ท่าทีของพวกเขาสงบนิ่งและเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด แม้จะเพิ่งรอดพ้นจากสนามรบข้ามมิติมาหมาดๆ ผู้นำกลุ่มเป็นหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกว้างด้วยหน้ากากโลหะลวดลายประหลาด เผยให้เห็นเพียงดวงตาสคมเข้มที่ฉายแววทรงอำนาจและเหนื่อยล้า มือขวาของเธอถือแท่งผลึกควอนตัมบริสุทธิ์ที่ส่งแสงสีทองสว่างวาบสะกดทุกสายตาในห้องควบคุม "พวกคุณคือผู้รอดชีวิตจากโซนศูนย์?" ลูคัสเอ่ยถามพร้อมกับลดปืนลงครึ่งหนึ่ง แต่สัญชาตญาณนักรบยังคงตื่นตัวเต็มที่ หญิงสาวปริศนาไม่ได้ตอบคำถามทันที เธอกวาดสายตามองรวินทร์ มาเรีย และลูคัสช้าๆ ก่อนจะริมฝีปากจะแยกยิ้มบางเบาภายใต้หน้ากาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ไม่มีใครคาดเดาได้ "พวกเราไม่ได้มาเพื่อขอความช่วยเหลือหรอกนะ... ฮันเตอร์หนุ่ม" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ก้องกังวานเอ่ยขึ้น "แต่พวกเรามาเพื่อส่งมอบสิ่งที่จะช่วยชีวิตพวกคุณ... และทำลายวงจรมิตินี้ให้สิ้นซากต่างหาก" เธอยื่นแท่งผลึกควอนตัมสีทองในมือให้รวินทร์ ทันทีที่ปลายนิ้วของรวินทร์สัมผัสกับผลึกนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในสมองของเขาก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนแทบระเบิด *[ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน: "หัวใจแห่งสถาปัตยกรรมมิติ" (Core-Key of Dimensions)]* *[เงื่อนไขการซ่อมแซมระบบมิติ: 100% สมบูรณ์]* *[คำเตือนจากระบบ: ผู้ถือครองกุญแจถูกระบุตัวตนโดยองค์กรปริศนา... เริ่มต้นการนับถอยหลังสู่การเปิดใช้งาน "ประตูมิติโบราณ" ในอีก 3... 2... 1...]* พื้นห้องควบคุมสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ประตูมิติขนาดมหึมาที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปีค่อยๆ ปลดปล่อยลำแสงสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุมิติ พร้อมกับร่างเงาขนาดมหมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูนั้น— ร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยตรรกะทางวิทยาศาสตร์ใดๆ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สนับสนุน และติดตามผลงานกันมาโดยตลอดนะครับ