พันธะสัญญาเลือด

ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงระยับถูกยื่นมาตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า บีบคั้นจนลมหายใจของลินินติดขัด เธอจ้องมองเอกสารบนโต๊ะ—กระดาษแผ่นบางที่เปรียบเสมือนใบมรณบัตรสำหรับชีวิตอิสระของเธอ "เซ็นสิ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์สั่นสะท้านด้วยอำนาจ เขาไม่เพียงแค่สั่ง แต่เขากำลัง 'ล่า' เธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ เธอเชิดหน้าขึ้นสบตามาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าฉันเซ็น... สิ่งที่คีรินทร์จะได้ไป ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ไร้ทางสู้ แต่มันคือผู้หญิงที่พร้อมจะแทงข้างหลังคุณในวันที่คุณเผลอที่สุด คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะเก็บระเบิดเวลาไว้ข้างกายแบบนี้?" คีรินทร์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดที่ข้างหู นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสที่โหนกแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง "ฉันชอบระเบิดนะ... โดยเฉพาะระเบิดที่สวยงามอย่างเธอ มันน่าตื่นเต้นกว่าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ฉันเคยครอบครองตั้งเยอะ" เขากดมือลงบนแผ่นหลังของเธอ บังคับให้ร่างบางโน้มตัวลงไปใกล้เอกสารมากขึ้น กลิ่นกายหอมกรุ่นของลินินทำให้คีรินทร์รู้สึกปั่นป่วนในอก นี่ไม่ใช่แค่การทำธุรกิจ แต่มันคือการ 'ตีตรา' ให้เธอเป็นของเขาเพียงผู้เดียวด้วยพันธะเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน ลินินจับปากกาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอคิดถึงคำเตือนของรินรดาที่ว่า *‘คีรินทร์ไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วยถ้าไม่พร้อมจะแตกสลาย’* ทว่าปมในอดีตเรื่องครอบครัวที่ถูกธันวากวาดล้างจนไม่เหลือชิ้นดี ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะก้าวเข้าสู่กรงทองนี้เพื่อหาทางกลับไปล้างแค้น จรดปลายปากกาลงบนกระดาษ... เส้นหมึกสีดำเริ่มเขียนชื่อของเธอลงไปอย่างช้าๆ ทุกจังหวะที่ขยับคือการตัดขาดจากชีวิตเก่าที่เคยมี "ดี..." คีรินทร์พึมพำเมื่อเห็นลายเซ็นที่เด็ดเดี่ยวเกินตัวนั่น เขาไม่ได้ปล่อยเธอเป็นอิสระ แต่กลับดึงร่างเธอให้ลุกขึ้นแล้วหมุนมาประจันหน้าในระยะประชิด มือแกร่งเชยคางเธอขึ้น "นับจากวินาทีนี้ เธอคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในคฤหาสน์ของฉัน... ลินิน" "อย่าหวังว่าฉันจะเรียกคุณว่าเจ้านาย" เธอสวนกลับ ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งสงบ "ฉันไม่ได้ต้องการเจ้านายหรือลูกน้อง" เขากระซิบพลางใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ อย่างยั่วยวน "ฉันต้องการ ‘เมีย’ ที่จะร่วมเตียงกับฉันในคืนนี้ และร่วมสงครามกับฉันในวันข้างหน้า... เลือกเอาว่าจะยอมศิโรราบด้วยความเต็มใจ หรือจะให้ฉันบังคับให้เธอร้องขอชีวิตในทุกค่ำคืน" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของลินินที่เต้นรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักที่เธอเดินเข้าหาเอง แต่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของคีรินทร์ เธอกลับมองเห็นแววตาที่เจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่—ความเจ็บปวดที่ดูจะลึกซึ้งพอๆ กับความแค้นของเธอเอง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทจะเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "นายครับ... คุณธันวาส่งของขวัญมาให้" คีรินทร์ขมวดคิ้ว "ของขวัญอะไร?" ลูกน้องชายวางกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทลงบนโต๊ะข้างเอกสารสัญญา คีรินทร์เปิดมันออกเพียงเล็กน้อยก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น—ภายในกล่องไม่ใช่เครื่องประดับ แต่มันคือนาฬิกาข้อมือของลินินที่เธอทำหายไปเมื่อสามปีก่อน วันที่ครอบครัวของเธอถูกฆ่าตาย พร้อมกับโน้ตใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาว่า *‘ยินดีด้วยกับของเล่นชิ้นใหม่ คีรินทร์... แต่อย่าลืมว่าเจ้าของที่แท้จริงของเธอยังไม่ตาย’* ลินินตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นนาฬิกาเรือนนั้น ความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดถาโถมเข้าใส่จนหน้ามืด นี่ไม่ใช่การแสดงความยินดี แต่มันคือการประกาศสงครามที่ดึงเอาคนตายกลับมาขู่ขวัญเธออีกครั้ง คีรินทร์หันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาบีบไหล่เธอแน่นจนลินินนิ่วหน้า "บอกฉันมา... ลินิน! ทำไมธันวาถึงมีของของเธออยู่กับตัว? เธอเป็นใครกันแน่ หรือว่าเธอ... คือหนอนบ่อนไส้ที่ส่งมาให้ฉันตั้งแต่วันแรก!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่พันธะแห่งเลือดไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์ครับ