กับดักในค่ำคืนพายุ

“ถ้าคุณคิดว่าสัญญานี้คือทางรอดเดียวของบริษัทคุณ... คุณกำลังดูถูกสติปัญญาของผมเกินไปหน่อย ลินิน” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในความมืดดังขึ้นจากมุมห้องทำงานที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบจากพายุภายนอกที่เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า แต่กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ กลับอบอวลจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก ลินินกำสายกระเป๋าแน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับไม่ให้เสียงของตัวเองสั่นไหวในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับ ‘คีรินทร์ อัครเดโช’ ชายผู้ถูกขนานนามว่าเป็นอสรพิษแห่งวงการธุรกิจ “ฉันไม่ได้มาขอความเห็นใจค่ะคุณคีรินทร์ แต่ฉันมาเพื่อ ‘เจรจา’ ในฐานะคู่สัญญาที่คุณเองก็ปฏิเสธผลประโยชน์ก้อนนี้ไม่ได้” ลินินก้าวเท้าเข้าไปหาโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงฟ้าแลบครั้งที่สองสว่างวาบ ทำให้เธอเห็นแววตาเย็นชาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเธอกลายเป็นเหยื่อที่เดินเข้ามาในกรงขังด้วยความเต็มใจ “ผลประโยชน์?” คีรินทร์เค้นหัวเราะในลำคอ เขาวางปากกาลงช้าๆ จังหวะเสียงกระทบของโลหะที่กระทบโต๊ะดังสนั่นในความเงียบ “ธุรกิจที่กำลังจะล้มละลายของพ่อคุณ... กับข้อมูลลับที่ผมถืออยู่ในมือ คุณคิดว่าอะไรมีน้ำหนักมากกว่ากันล่ะ?” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบขยับเข้ามาใกล้จนลินินต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลย มันมีแต่ความกระหาย... ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มาแสนนาน “คุณมันก็แค่เครื่องมือของธันวา ลินิน” คีรินทร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “เขาใช้คุณมาเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ แต่เขาคงลืมบอกไปว่า... เสือตัวนี้ไม่เคยปรานีใครที่กล้าแหยมเข้ามาในถิ่น” “ฉันไม่ใช่เบี้ยล่างของใคร!” ลินินสวนกลับ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความโกรธจัด “ฉันทำทุกอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้ ถ้าคุณต้องการจะทำลายฉันก็เชิญ แต่จำไว้ว่าฉันไม่มีวันก้มหัวให้ความเลวทรามของคุณ” “ความเลวทราม?” คีรินทร์เลิกคิ้วขึ้น นิ้วเรียวยาวของเขาลากไล้ไปตามสันกรามของหญิงสาวอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสที่เย็นเยียบและคุกคามทำให้ลินินขนลุกชัน “งั้นเรามาดูสิว่า ‘ความเลวทราม’ แบบที่ฉันถนัด จะทำให้คนอวดดีอย่างเธอเปลี่ยนใจได้ไหม” เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ทันทีที่คีรินทร์กดล็อกประตูห้องทำงานด้วยรีโมทคอนโทรลในมือ แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกครอบงำด้วยกลิ่นอายของอันตราย ลินินพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่แรงมหาศาลกลับรั้งเธอเข้าหาอกแกร่งจนแทบจะรวมร่างกัน “คุณจะทำอะไร! ปล่อยฉันนะ!” “นี่ไม่ใช่การกักขัง แต่มันคือการแลกเปลี่ยน” คีรินทร์กระซิบชิดใบหู เสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าขนลุก “ฉันจะช่วยธุรกิจของคุณ และทำลายธันวาให้ย่อยยับ... แต่ค่าตอบแทนของเธอคือ ‘ตัวตน’ และ ‘อิสระ’ ทั้งหมดของเธอ นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป” ลินินนิ่งงัน ลมหายใจขาดห้วงเมื่อมือหนาของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมา แต่มันกลับมีความลึกลับบางอย่างที่ดึงดูดให้เธออยากจะค้นหา “คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ลินิน” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ อย่างยั่วยวน “ข้างนอกนั่นคือพายุที่ธันวาส่งมาเพื่อฆ่าเธอ แต่ในห้องนี้... มีเพียงฉันที่จะอนุญาตให้เธอหายใจได้” ลินินหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความแค้นที่ฝังรากลึกและความสั่นไหวที่เขาเป็นคนจุดชนวน เธอรู้ดีว่านี่คือก้าวที่พลาดไปสู่เหว แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันเป็นเบอร์ที่เธอคุ้นเคยดี เบอร์ของรินรดาที่ส่งข้อความสั้นๆ เข้ามาเพียงประโยคเดียว ‘หนีออกมาเดี๋ยวนี้... คีรินทร์ไม่ใช่คนที่ฆ่าครอบครัวเธอ แต่เขากำลังจะหลอกใช้เธอเพื่อปิดคดีทั้งหมด!’ ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองคีรินทร์ที่ยังคงยิ้มเย็นเยียบอยู่ในความมืด ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าข้อความนั้นจะมาถึงเธอในเวลานี้ “ทำไม... ถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ?” คีรินทร์ถามพลางเลื่อนมือไปลูบไล้แก้มของเธออย่างอ่อนโยนจนน่ากลัว “หรือว่ารินรดาเพิ่งบอกความลับที่เธอควรรู้มากันนะ?” เขากดร่างเธอลงกับโต๊ะทำงานจนแผ่นหลังชิดกับเอกสารที่กองพะเนิน ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำลายความหวังของเธอจนสิ้นซาก “ยินดีต้อนรับสู่กรงทองของฉัน ลินิน... ต่อจากนี้ ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้นที่จะพาเธอออกไปจากที่นี่ได้ แม้แต่ความตาย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่พันธะแห่งเลือดและรักครั้งนี้ไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ